Οι ιστορίες του ανθρώπου που άλλαξε την ανθρώπινη ιστορία

Για πάνω από 2000 χρόνια μετά, ο Χριστός κατα­φέρ­νει να προ­κα­λεί συζη­τή­σεις, δια­φω­νίες και να απα­σχο­λεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τη λογο­τε­χνία – και, προ­φα­νώς, όχι μόνο αυτήν. Φίοντορ Ντο­στο­γιέφ­σκι, Νίκος Καζαν­τζά­κης και πολύ πιο πρό­σφατα ο Ζοζέ Σαρα­μά­γκου είναι μερικοί μόνο από τους κορυ­φαί­ους συγ­γρα­φείς που έχουν σταθεί στα έργα και τις ημέρες του. Έβρισκε πάντα τη θέση του στη λογο­τε­χνία. Και όχι μόνο στα έργα βαθιά θρη­σκευό­με­νων συγ­γρα­φέων, όπως για παρά­δειγμα τα γνωστά πασχα­λινά διη­γή­ματα του Παπα­δια­μά­ντη τα οποία πάντα επα­νέρ­χο­νται με κάποιο τρόπο αυτές τις ημέρες. Εχει πολύ μεγάλο ενδια­φέ­ρον το πως λει­τούρ­γησε η βαθιά πίστη που είχε ο Καζαν­τζά­κης στο πρόσωπο του Χριστού και όλες αυτές οι κόντρες που δημιουρ­γή­θη­καν. Όταν ο «Τελευ­ταίος πει­ρα­σμός» έγινε ταινία είχαμε τρο­με­ρές αντι­δρά­σεις από την επίσημη εκκλη­σία και από τις παρα­θρη­σκευ­τι­κές οργα­νώ­σεις. Ο Καζαν­τζά­κης απλά δια­τή­ρησε  τα βασικά στοι­χεία της χρι­στια­νι­κής διδα­σκα­λίας  εντελώς αυτού­σια και έδωσε στον Χριστό ένα πιο ανθρώ­πινο πρόσωπο. Πάντα χιλιά­δες χρόνια μετά ο Χριστός κατα­φέρ­νει να ανοίγει συζη­τή­σεις και τόσο σημα­ντι­κές που ξεφεύ­γουν από τη λογο­τε­χνία. Αλλωστε ο «Τελευ­ταίος πει­ρα­σμός», ήταν μια λογο­τε­χνική δοκιμή του Καζαν­τζάκη, την οποία ακο­λού­θη­σαν -τηρουμένων των ανα­λο­γιών και με το δικό τους τρόπο- και άλλα μεγάλα ονόματα που έγραψαν την δικιά τους οπτική απέ­να­ντι στην ιστορία του Χριστού. Ο Ρόμπερτ Γκρέι, ο Νόμαν Μέιλερ, ο Σαρα­μά­γκου, ο Ντο­στο­γιέφσι. Χιλιά­δες χρόνια μετά έχουμε πολύ λίγες διη­γή­σεις, αφη­γή­σεις κι ιστο­ρίες οι οποίες έχουν τόση δύναμη όσο η ιστορία του Χριστού. Και δεν έχει να κάνει με το μετα­φυ­σικό κομμάτι, το υπό­λοιπο όμως κομμάτι της ιστο­ρίας, είναι η ιστορία ενός ανθρώ­που αξε­πέ­ρα­στου, ενός προ­σώ­που που άλλαξε την ανθρώ­πινη ιστορία, ενός επα­να­στάτη, ενός προφήτη που όμως μαρ­τύ­ρησε πάνω στο σταυρό, ενός πιθανόν απλού ξυλουρ­γού που απο­φά­σισε να μην ακο­λου­θή­σει το δρόμο της καρδιάς του αλλά να ακο­λου­θή­σει το δρόμο της θέωσης.