«Ιστορικά Κτήρια της Ρόδου: Φώτα παρακαλώ!»

Το Εργα­στή­ριο δημιουρ­γι­κής ανά­γνω­σης και γραφής «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ» παρου­σιά­ζει την ηλε­κτρο­νική έκδοση του νέου συλ­λο­γι­κού έργου «Ιστο­ρικά Κτήρια της Ρόδου: Φώτα παρα­καλώ!» (ISBN: 978-618-87928-0-7).

Πρό­κει­ται για μια ιδιαί­τερη συλλογή λογο­τε­χνι­κών κει­μέ­νων όπου η Ροδιακή Έπαυλη, το Ταχυ­δρο­μείο, το Εθνικό Θέατρο και άλλα ιστο­ρικά μνημεία απο­κτούν φωνή και μας αφη­γού­νται τις μνήμες, τις αγωνίες και τα όνειρά τους. Μέσα από αφη­γή­σεις, ποι­ή­ματα και μικρά πεζά, οι συγ­γρα­φείς τους τα μετα­τρέ­πουν σε ζωντα­νούς μάρ­τυ­ρες του Χρόνου.

Η έκδοση δημιουρ­γή­θηκε έπειτα από πρό­σκληση της Συνέρ­γειας – Synergy Rhodes, σε συνερ­γα­σία με τον Ρ/Σ Λυχνάρι και το ευρω­παϊκό πρό­γραμμα SINCERE. Την επι­μέ­λεια και τον σχε­δια­σμό της έκδοσης είχε ο Πάνος Δρα­κό­που­λος.

Στις σελίδες της ανθο­λο­γίας συνα­ντώ­νται φωνές δέκα συγ­γρα­φέων, που με ευαι­σθη­σία και φαντα­σία συν­θέ­τουν έναν διάλογο ανάμεσα στον άνθρωπο και την αρχι­τε­κτο­νική κλη­ρο­νο­μιά. Το βιβλίο κοσμεί­ται με φωτο­γρα­φίες της Ελένης Κυρ­μου­ζούδη και της Μαρίας Πάσσαρο.

Η ηλε­κτρο­νική του διάθεση γίνεται δωρεάν μέσω του επί­ση­μου ιστό­το­που του Εργα­στη­ρίου «ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ», https://panos-drakopoulos.wixsite.com/kochyli με σκοπό να ανα­δεί­ξει τον πολι­τι­στικό πλούτο της Ρόδου και να καλ­λιερ­γή­σει την αγάπη για τη λογο­τε­χνία και τη δημιουρ­γική γραφή.

Συγ­γρα­φική και Δημιουρ­γική Ομάδα του βιβλίου

«Ιστο­ρικά Κτήρια της Ρόδου: Φώτα παρα­καλώ!»

Δημή­τρης Λαδικός

Με ευαι­σθη­σία και κριτική ματιά, δίνει στο Ταχυ­δρο­μείο και στη Ροδιακή Έπαυλη τη φωνή μιας μνήμης που απει­λεί­ται με σιωπή. Οι εικόνες του απο­πνέ­ουν νοσταλ­γία αλλά και δια­μαρ­τυ­ρία απέ­να­ντι στη λήθη.

Σοφία Κισκίνη

Με τρυ­φε­ρό­τητα και ρεα­λι­σμό, αφου­γκρά­ζε­ται τα σκαλιά, τους τοίχους και την κούραση των κτηρίων. Στα κείμενά της, η παρα­τή­ρηση συναντά την ποι­η­τική συγκί­νηση.

Ευαγ­γε­λία Παυλούς

Δίνει λόγο σε κτήρια-σύμβολα της Ρόδου, παρου­σιά­ζο­ντάς τα ως φορείς ιστο­ρίας και συλ­λο­γι­κής ταυ­τό­τη­τας. Ο τόνος της είναι εσω­τε­ρι­κός, βαθιά ανθρω­πο­κε­ντρι­κός.

Ανα­στα­σία Ζέππου

Με μια λυρική, σχεδόν νοσταλ­γική διάθεση, ανα­κα­λεί τη Δημο­τική Βιβλιο­θήκη και συνδέει τη μνήμη του βιβλίου με τη μνήμη του ανθρώ­που. Το ύφος της ανα­δί­δει τρυ­φε­ρό­τητα και δια­κρι­τική θλίψη.

Πάνος Δρα­κό­που­λος

Ως υπεύ­θυ­νος του Εργα­στη­ρίου «Το Κοχύλι», αλλά και ως δημιουρ­γός, υπο­γρά­φει ποι­η­τικά κείμενα που δίνουν στα κτήρια γλώσσα, ρυθμό και στο­χα­στική διά­σταση.

Ιωάννα Παπα­νι­κο­λάου

Ανα­δει­κνύει το Εθνικό Θέατρο και το Ταχυ­δρο­μείο μέσα από προ­σω­πικό ύφος, που συν­δυά­ζει ιστο­ρική πλη­ρο­φο­ρία και λυρική εξο­μο­λό­γηση. Η γραφή της ισορ­ρο­πεί ανάμεσα στη μνήμη και στη φαντα­σία.

Έφη Γιαν­νιού

Με γραφή ζωντανή, σκη­νο­γρα­φεί σκηνές από το παρελ­θόν των κτηρίων, ανα­κα­λώ­ντας πρόσωπα, φωνές και μυστικά που ακόμα αιω­ρού­νται μέσα στους τοίχους τους.

Μαρία Παπα­δό­ση­φου

Δίνει έμφαση στη φωνή του Θεάτρου, που γίνεται χώρος συνά­ντη­σης εποχών και γενεών. Η γραφή της κινεί­ται ανάμεσα στον λυρισμό και την ιστο­ρική παρα­τή­ρηση.

Έφη Ζάχου

Με ύφος εξο­μο­λο­γη­τικό, μετα­φέ­ρει το βίωμα των κτηρίων, τον πόνο τους αλλά και τις παλιές τους δόξες. Οι εικόνες της συν­δέ­ουν την αρχι­τε­κτο­νική με την ανθρώ­πινη ψυχή.

Ελένη Κυρ­μου­ζούδη

Συμ­με­τέ­χει τόσο με κείμενα όσο και με τις φωτο­γρα­φίες του εξώ­φυλ­λου και του οπι­σθό­φυλ­λου. Η συμβολή της είναι διπλή: ποι­η­τική και εικα­στική. Στα γραπτά της, η κοι­νω­νική διά­σταση είναι εμφανής, καθώς τα κτήρια μιλούν εκ μέρους των απο­κλει­σμέ­νων και των ξεχα­σμέ­νων.

Μαρία Πάσσαρο

Με το φωτο­γρα­φικό της βλέμμα απο­τυ­πώ­νει τα κτήρια όπως ανα­πνέ­ουν στο φως, στη φθορά και στην αντοχή τους. Οι εικόνες της κοσμούν το κυρίως σώμα του βιβλίου, πολ­λα­πλα­σιά­ζο­ντας τις αισθη­τι­κές του δια­στά­σεις και ανα­δει­κνύ­ο­ντας τη λογο­τε­χνική αφήγηση σε ένα πολύ­τροπο έργο τέχνης.

 

Επί­ση­μος Ιστό­το­πος ΚΟΧΥΛΙΟΥ:

https://panos-drakopoulos.wixsite.com/kochyli