Μιχάλης Ρούσος: «Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι το πιο συναρπαστικό προνόμιο που μπορεί να έχει κανείς»

Πώς ξεκί­νησε η συνερ­γα­σία σας με τα εκπαι­δευ­τή­ρια «ΡΟΔΙΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ»;

Η συνη­θι­σμένη δια­δι­κα­σία είναι ένας οργα­νι­σμός να προ­κη­ρύσ­σει μια θέση και οι υπο­ψή­φιοι να εκδη­λώ­νουν το ενδια­φέ­ρον τους. Όμως εγώ δεν μπο­ρούσα να περι­μένω την ολο­κλή­ρωση αυτής της δια­δι­κα­σίας, γι’ αυτό και μόνος μου εκδή­λωσα ενδια­φέ­ρον να ενταχθώ στην εκπαι­δευ­τική προ­σπά­θεια που ανα­δύ­ο­νταν στο νησί, το 2003. Ήμουν ήδη 10 χρόνια στην εκπαί­δευση, ως καθη­γη­τής σε δύο μεγάλα φρο­ντι­στή­ρια δευ­τε­ρο­βάθ­μιας εκπαί­δευ­σης και δια­τη­ρούσα οικο­δι­δα­σκα­λείο. Έμαθα ότι μια ομάδα εκπαι­δευ­τι­κών σκε­φτό­ταν να προ­χω­ρή­σει σε ίδρυση ιδιω­τι­κού σχο­λείου και αμέσως εξέ­φρασα την επι­θυ­μία μου να ενταχθώ στο δυνα­μικό του. Σχολείο, βέβαια, δεν υπήρχε ακόμη!

Πάντα πίστευα ότι ο φυσικός χώρος του εκπαι­δευ­τι­κού είναι η σχολική τάξη. Όταν κατέ­θεσα το βιο­γρα­φικό μου και ολο­κλή­ρωσα τη δια­δι­κα­σία της συνέ­ντευ­ξης, περί­μενα την ολο­κλή­ρωση των εργα­σιών με μεγάλη ανυ­πο­μο­νη­σία. Πολλές φορές περ­νούσα από τον χώρο της ανέ­γερ­σης, για να δω την πρόοδο.

H στιγμή της παρου­σί­α­σης τού σχο­λείου στο Grand Hotel, θυμάμαι, ήταν μια σημα­ντική στιγμή και της δικής μου ζωής. Έβλεπα σε παράλ­ληλη πορεία με τους ιδρυτές και ένα δικό μου όνειρο να γίνεται πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Ποιος είναι ο ρόλος σας στο σχολείο;

Είμαι φιλό­λο­γος και η διεύ­θυνση από την αρχή μου εμπι­στεύ­τηκε τη διδα­σκα­λία μαθη­μά­των κατεύ­θυν­σης των ανθρω­πι­στι­κών σπουδών. Έχω διδάξει βέβαια και σε μικρό­τε­ρες τάξεις, αρχαία ελλη­νικά, γλώσσα και λογο­τε­χνία, κυρίως όμως ανα­λαμ­βάνω παιδιά στις τελευ­ταίες τάξεις του λυκείου. Τα τελευ­ταία χρόνια είμαι ο συντο­νι­στής της δυνα­μι­κής και πολυ­πλη­θούς ομάδας των φιλο­λό­γων του σχο­λείου μας και είμαι ο σύμ­βου­λος Σχο­λι­κής Ζωής.

Από το 2005 συντο­νίζω τον Όμιλο Ψυχο­λο­γίας και είχα την τύχη να συστήσω την επι­στήμη της ψυχο­λο­γίας σε δεκάδες παιδιά που σήμερα δρα­στη­ριο­ποιού­νται στον χώρο της ψυχικής υγείας, στο μάρ­κε­τινγκ, στην επι­κοι­νω­νία και στην εκπαί­δευση.

Από το 2010 έως και σήμερα έχω ανα­λά­βει κι έναν πολύ όμορφο και δημιουρ­γικό ρόλο. Είμαι συντο­νι­στής της γιορτής λήξης του σχο­λι­κού έτους που γίνεται στη μεσαιω­νική Τάφρο.

Πώς θα μας περι­γρά­φατε το εργα­σιακό κλίμα για τους εκπαι­δευ­τι­κούς στο σχολείο σας;

Το σχολείο μού έχει δώσει πάρα πολλές ευκαι­ρίες να νιώσω ελεύ­θε­ρος και δημιουρ­γι­κός. Δεν θυμάμαι να ειση­γή­θηκα κάτι στη διεύ­θυνση και να μην συζη­τή­θηκε διε­ξο­δικά. Κάθε ιδέα που απο­φα­σί­στηκε και κρίθηκε κατάλ­ληλη για να υλο­ποι­η­θεί βρήκε δίπλα της αρωγούς τους διευ­θυ­ντές με πνεύμα ανοιχτό, προ­ο­δευ­τικό και διο­ρα­τικό. Η και­νο­το­μία είναι συνυ­φα­σμένη με αυτό το σχολείο σε όλα τα επίπεδα. Η τόλμη και η εργα­τι­κό­τητα των διευ­θυ­ντών, έχει παρα­σύ­ρει όλους όσοι είμαστε από την αρχή της λει­τουρ­γίας στο σχολείο, αλλά εμπο­τί­ζει και τους νέους συνα­δέλ­φους που εμφο­ρού­νται από τις αξίες που πρε­σβεύει.

Έχω παρα­κο­λου­θή­σει δεκάδες σεμι­νά­ρια που η διεύ­θυνση σπουδών φρο­ντί­ζει κάθε χρόνο να προ­σφέ­ρει. Οι ψυχο­λό­γοι του «ΡΟΔΙΩΝ ανά­δρα­σις» στη­ρί­ζουν τα παιδιά αλλά και τους εκπαι­δευ­τι­κούς και είναι πάντα δίπλα τους για ενί­σχυση και καθο­δή­γηση. Οι απαι­τή­σεις του σχο­λείου είναι μεγάλες, γιατί μεγάλο είναι και το όραμά του. Το ζεστό κλίμα στο γραφείο καθη­γη­τών, η αγαστή συνερ­γα­σία με όλα τα μέλη αυτής της κοι­νό­τη­τας έχουν κάνει αυτά τα 20 χρόνια μια γλυκιά πορεία γεμάτη κυρίως χαμό­γελα και αγάπη. Έχω εισπρά­ξει πολλή αγάπη, όχι μόνο από τα παιδιά αλλά και τους συνα­δέλ­φους μου. Οι σχέσεις που έχουν ανα­πτυ­χθεί είναι σχέσεις εμπι­στο­σύ­νης, σχέσεις ζωής.

Ποιες είναι οι πιο αξέ­χα­στες στιγμές σας από αυτά τα χρόνια;

Στα είκοσι χρόνια στο σχολείο οι ανα­μνή­σεις είναι άπειρες. Ανα­μο­χλεύ­ο­ντας τη μνήμη μου θεωρώ ότι κάποιες αξίζουν ιδιαί­τερη αναφορά, γιατί ενστά­λα­ξαν στην ψυχή μου έντονα συναι­σθή­ματα.

Το 2018, στο πλαίσιο μιας ερευ­νη­τι­κής εργα­σίας με θέμα τη «Σημειο­λο­γία στην Τέχνη» μια ομάδα μαθητών, με δική μου καθο­δή­γηση, εκπό­νησε μια εξαι­ρε­τική δουλειά που παρου­σιά­στηκε στην Ανοικτή Μέρα Επι­στή­μης και Τέχνης και στο μαθη­τικό συνέ­δριο του σχο­λείου με μεγάλη επι­τυ­χία. Φαί­νε­ται ότι για τα μέλη της ομάδας η εργασία δεν ολο­κλη­ρώ­θηκε ακόμα, αφού πρό­σφατα έλαβα ένα video από το παλάτι των Δόγηδων στη Βενετία, όπου ένας μαθητής μου, ο Κων­στα­ντί­νος, που βρί­σκε­ται στην Ιταλία σε πρό­γραμμα Erasmus, προ­σπα­θούσε να βρει τους συμ­βο­λι­σμούς σε έναν πίνακα του Anselm Kiefer στη Sala dello Scrutinio, όταν επι­σκέ­φθηκε την έκθεση. Μάλλον η εργασία θα είναι δια βίου!

Συγκι­νη­τι­κές στιγμές βιώνω κάθε φορά που ένα παλιό μέλος του Ομίλου Ψυχο­λο­γίας έρχεται για να μιλήσει στα νέα μέλη, ως επαγ­γελ­μα­τίας που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στον χώρο της ψυχικής υγείας, κι όχι μόνο. Η στιγμή της συνά­ντη­σης αλλά και η αίσθηση της κοι­νό­τη­τας και της σχέσης που συνδέει τα παιδιά με κοινό παρο­νο­μα­στή το σχολείο τους είναι πολύ δυνατή. Τα νέα μέλη νιώθουν κομμάτι μιας μεγάλης οικο­γέ­νειας που αλλη­λο­στη­ρί­ζε­ται και που η σχέση δεν τελειώ­νει τη μέρα της απο­φοί­τη­σης. Πείτε μου, πόσο πιο δικαιω­μέ­νος για το επάγ­γελμά αλλά και την επιλογή του να νιώσεις κανείς;

Πιστεύ­ετε ότι επη­ρε­ά­ζετε τους μαθητές σας σε θέματα ευρύ­τε­ρου ενδια­φέ­ρο­ντος;

«Τίποτα δεν πάει χαμένο» ήταν η σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου, όταν διάβασα το μήνυμα ενός μαθητή μου, που εξέ­φραζε τη συγκί­νησή του, γιατί με αφορμή μια συζή­τηση στην τάξη, πριν μερικά χρόνια, επι­σκέφθ`ηκε τον ναό του Ποσει­δώνα στο Σούνιο. «Νιώθω την ενέρ­γεια που μας λέγατε. Ευχα­ρι­στώ». Περιττό να αναφέρω τι ενέρ­γεια ένιωσα εγώ. Ο Κων­στα­ντί­νος είχε απο­φοι­τή­σει έναν χρόνο πριν και σπού­δαζε ηλε­κτρο­λό­γος μηχα­νο­λό­γος. Όταν λαμ­βά­νεις τέτοια μηνύ­ματα, πέρα από τη χαρά και τη συγκί­νηση αισθά­νε­σαι και το βάρος της απο­τύ­πω­σης των λόγων ή της συμπε­ρι­φο­ράς σου σε ευαί­σθη­τες εφη­βι­κές ψυχές. Όπως το μήνυμα του Σάββα, εξαι­ρε­τι­κού μου­σι­κού, που θεώρησε ως ορόσημο της μύησής του στον κόσμο του κινη­μα­το­γρά­φου τις παρου­σιά­σεις μου στον Όμιλο Ψυχο­λο­γίας, το σπήλαιο του Πλάτωνα και την ταινία Matrix. Τα παιδιά δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται πόσο ευερ­γε­τικά ηχούν τα λόγια τους, που απλό­χερα χαρί­ζουν στους καθη­γη­τές και τις καθη­γή­τριές τους. Λόγια αγοριών και κορι­τσιών που μεγα­λώ­νουν με ήθος, αξιο­πρέ­πεια, προ­ο­δεύ­ουν και δεν ξεχνούν. Το «ευχα­ρι­στώ» το οφεί­λουμε εμείς που τα συνα­ντή­σαμε στον δρόμο μας.

Τα παιδιά μου φοί­τη­σαν επίσης στο σχολείο όλα τα χρόνια της μαθη­τι­κής τους ζωής. Οι αξίες που πήραν, η αγάπη, η φρο­ντίδα, ο σεβα­σμός και η γνώση τα συνο­δεύ­ουν στη ζωή τους. Πού άραγε απέ­κτη­σαν ευαι­σθη­σία και διάθεση προ­σφο­ράς, αν όχι στο σχολείο τους; Από πολύ μικρές τάξεις του Δημο­τι­κού καλ­λιερ­γή­θηκε η ενσυ­ναί­σθηση, η αξία της ανε­κτι­κό­τη­τας και ο σεβα­σμός.

Τι σημαί­νει για σας το επάγ­γελμα του εκπαι­δευ­τι­κού;

Το επάγ­γελμα του εκπαι­δευ­τι­κού, πιστεύω ότι είναι το πιο συναρ­πα­στικό προ­νό­μιο που μπορεί να έχει κανείς. Η συνα­να­στροφή με τα παιδιά δεν σε αφήνει να μεγα­λώ­σεις. Υπάρχει μια αέναη ανα­νέ­ωση κάθε χρόνο καθώς ταυ­τί­ζε­σαι με τα παιδιά που διδά­σκεις, συνει­σφέ­ρεις στην κατά­κτηση του ονείρου τους και βοηθάς στην ανα­ζή­τηση της ταυ­τό­τη­τάς τους. Κάθε χρονιά είναι μονα­δική. Νέα όνειρα, νέα δυνα­μική. Παίρνω από τα παιδιά ενέρ­γεια και κρατάω το πνεύμα μου νεανικό. Τα παιδιά συντη­ρούν τη σπίθα μέσα μου και μου υπεν­θυ­μί­ζουν καθη­με­ρινά τον λόγο που ήθελα να γίνω εκπαι­δευ­τι­κός.

Κ. Ρούσο, σας ευχα­ρι­στούμε πολύ για αυτήν την ενδια­φέ­ρουσα συνέ­ντευξη.

Σας ευχα­ρι­στώ κι εγώ για τη φιλο­ξε­νία.