Κώστας Αρβανίτης: «Ολα θα κριθούν από το κόστος ζωής, επειδή όλα οδηγούν στο κόστος ζωής…»

H χώρα οδεύει σε εκλογές, βρί­σκε­ται σε μια μακρά παρα­τε­τα­μένη προ­ε­κλο­γική περίοδο, ενώ μέχρι πριν από λίγες ημέρες δεν γνω­ρί­ζαμε καν την ημε­ρο­μη­νία διε­ξα­γω­γής των εκλογών. Πώς κρίνετε τις κινή­σεις της κυβέρ­νη­σης και του πρω­θυ­πουρ­γού;

Κανείς δεν περί­μενε θεσμι­κό­τητα από έναν πρω­θυ­πουργό που τέσσερα χρόνια τώρα κάνει γνωστή την Ελλάδα σε όλο τον κόσμο για την υπο­χώ­ρηση του Κράτους Δικαίου. Έναν πρω­θυ­πουργό που παρι­στά­νει τον φιλε­λεύ­θερο ευρω­παϊ­στή, αλλά κυβερνά σαν Όρμπαν της Μεσο­γείου, σαν Τραμπ της συμ­φο­ράς. Μιλά σαν ευρω­παϊ­στής αλλά πράττει αντιευ­ρω­παϊκά, αντί­θετα με τις αρχές και τις θεμε­λιώ­δεις αξίες της Ε.Ε.

Ε, από έναν τέτοιο πρω­θυ­πουργό, δεν μπορεί να προ­κα­λεί έκπληξη το παι­χνίδι με την ημε­ρο­μη­νία της κάλπης! Όταν σε άλλα κράτη – μέλη της ΕΕ οι πολίτες γνω­ρί­ζουν την ημε­ρο­μη­νία των εκλογών αρκε­τούς μήνες πριν από τη διε­ξα­γωγή τους, ο κ. Μητσο­τά­κης ξεπέ­ρασε τα τερ­τί­πια ακόμη και αυτού του Ερντο­γάν! Οι Τούρκοι, που ζουν σε ένα καθε­στώς που μόνο στο όνομα πια είναι δημο­κρα­τικό, έμαθαν νωρί­τερα από τους Έλληνες την ημε­ρο­μη­νία των εκλογών τους! Ο κ. Μητσο­τά­κης έπαιξε με την ημε­ρο­μη­νία των εκλογών, επι­χει­ρώ­ντας μάταια να παρα­στή­σει τον κυρί­αρχο του πολι­τι­κού παι­χνι­διού. Η απά­ντηση που θα λάβει από την κάλπη της 21ης Μαΐου γι’ αυτήν την τελευ­ταία, αλλά και για όλες τις θεσμι­κές του απρέ­πειες, θα είναι ηχηρή.

Το κλίμα είναι πλέον πολύ βαρύ, μετά το σκάν­δαλο με τις υπο­κλο­πές και βεβαίως, την τρα­γω­δία στα Τέμπη –και φαί­νε­ται να απο­τυ­πώ­νε­ται στις δημο­σκο­πή­σεις. Πώς το σχο­λιά­ζετε;

Στην κυβέρ­νηση επι­χει­ρούν να καλ­λιερ­γή­σουν ένα αστείο αφήγημα ότι τώρα είναι η ώρα του μεγάλου (και δικαιο­λο­γη­μέ­νου) θυμού, αλλά αυτό δήθεν θα κατα­λα­γιά­σει, και όταν επι­στρέ­ψει η ψυχραι­μία, οι πολίτες θα κατα­λά­βουν το πραγ­μα­τικό τους συμ­φέ­ρον και θα εμπι­στευ­τούν και πάλι τη ΝΔ του κ. Μητσο­τάκη. Γι’ αυτό και η άτσαλη από­πειρα διά­χυ­σης των ευθυνών στο σύνολο του πολι­τι­κού κόσμου, για να κρύψουν τις δικές τους ευθύνες.

Ε, ούτε το κόλπο αυτό πέρασε ούτε ο θυμός των πολιτών θα περάσει τόσο εύκολα! Πρό­κει­ται για μια οργή που βγήκε μέσα από το συλ­λο­γικό πένθος, σχεδόν όλοι όσοι ζούμε στην ηπει­ρω­τική Ελλάδα νιώσαμε ότι θα μπο­ρού­σαμε να ειμαστε εμείς σ’ αυτό το τρένο. Ή κάποιος δικός μας άνθρω­πος. Ή τα παιδιά μας. Ή οι φίλοι μας.

Η οργή όμως δεν έχει να κάνει μόνο με την τραγωδία-έγκλημα στα Τέμπη. Η οργή αυτή ξέσπασε έντονη και ηχηρή στους δρόμους της χώρας επειδή οι πολίτες έχουν εξα­ντλη­θεί από την εισα­γό­μενη ακρί­βεια που η πολι­τική Μητσο­τάκη μετέ­τρεψε σε ανε­ξέ­λεγ­κτη αισχρο­κέρ­δεια. Οι πολίτες έχουν θυμώσει, όχι μόνο από την ανα­τρι­χια­στική υπόθεση των υπο­κλο­πών, αλλά και από τον κυνισμό κυρί­αρ­χων ΜΜΕ που προ­σπα­θού­σαν να πείσουν την κοι­νω­νία ότι κανείς δεν ασχο­λεί­ται με αυτές, μέχρι και «Υπο­κλο­πές Τέλος» έγραψε με περισσό θράσος η «Ενη­μέ­ρωση 108». Οι πολίτες δεν ξεχνούν ούτε τους δεκάδες χιλιά­δες νεκρούς της παν­δη­μίας που «χάρισαν» στην Ελλάδα πανευ­ρω­παϊκή πρωτιά φρίκης, ούτε τις χυδαιό­τη­τες υπουρ­γών με τις εντα­τι­κές που «δεν χρειά­ζο­νται». Οι πολίτες που νιώθουν τις τσέπες τους τρύπιες από την ακρί­βεια πονούν όταν βλέπουν να εξε­λίσ­σε­ται μπροστά τους ένα τρελό πάρτυ με το δημόσιο χρήμα μέσω απευ­θείας ανα­θέ­σεων δισε­κα­τομ­μυ­ρίων ευρώ. Οι πολίτες που τους έταξαν ασφά­λεια εξορ­γί­ζο­νται όταν βλέπουν σχεδόν καθη­με­ρινά μαφιό­ζι­κες εκτε­λέ­σεις και «ξεκα­θα­ρί­σματα λογα­ρια­σμών» μέρα μεση­μέρι, στις γει­το­νιές της Αθήνας.

Οι πολίτες στα νησιά νιώθουν όλο και πιο έντονη την κυβερ­νη­τική κοροϊ­δία με τις εξορ­γι­στι­κές καθυ­στε­ρή­σεις στην απόδοση του μετα­φο­ρι­κού ισο­δύ­να­μου, ενός ανα­γκαίου και οφει­λό­με­νου χρέους στους νησιώ­τες που υλο­ποί­ησε ο αεί­μνη­στος συμπα­τριώ­της σας, ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός, ένα αντί­βαρο στο κόστος ζωής στα νησιά που η σημε­ρινή κυβέρ­νηση στην πράξη υπο­νο­μεύει.

Όλα αυτά και πολλά άλλα που ζούμε στην – «Εκπλη­κτι­κής Ποιό­τη­τας Ζωή» – Ελλάδα 2.0 του κ. Μητσο­τάκη κάνουν πια τους πολίτες έξω φρενών. Τα Τέμπη δεν έφεραν την οργή, είναι απλά η σταγόνα που ξεχεί­λισε το ποτήρι.

Στις συν­θή­κες αυτές οι αλλαγές συσχε­τι­σμών που ήδη έχουν αρχίσει να απο­τυ­πώ­νο­νται δεν είναι ανα­στρέ­ψι­μες, και δημιουρ­γούν ένα πολι­τικό σκηνικό που φέρνει ακόμη πιο κοντά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές.

Την ώρα που η Ευρώπη έχει θεσπί­σει μια σειρά από σοβαρά κίνητρα όπως ο κατώ­τα­τος μισθός, η Ελλάδα βρί­σκε­ται πίσω. Τελικά, δεν συμ­βα­δί­ζουμε με τους Ευρω­παί­ους πολίτες;

Με την οδηγία για το νέο σύστημα Κατώ­τα­των Μισθών η ΕΕ δεν κάνει κάτι το φοβερά επα­να­στα­τικό. Κάνει το ελά­χι­στο, δημιουρ­γεί ένα μηχα­νι­σμό προ­στα­σίας από τη φτώχεια και βάζει στόχους κάλυψης ώστε το σύστημα του Κατώ­τα­του Μισθού και των Συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων Εργα­σίας να καλύ­πτει μεγα­λύ­τερο ποσοστό εργα­ζό­με­νων στα κράτη-μέλη. Προ­βλέ­πει ένα μηχα­νι­σμό δια­μόρ­φω­σης του κατώ­τα­του μισθού που υπο­λο­γί­ζε­ται πως θα έδινε στους εργα­ζό­με­νους της χώρας μας αρκετά παρα­πάνω από την ανε­παρκή και ψηφο­θη­ρική αύξηση που έδωσε ο κ. Μητσο­τά­κης, πάνω από τα 800 € στις σημε­ρι­νές συν­θή­κες. Όταν λοιπόν έχεις μια εργα­τική δύναμη που έχει συμπιε­στεί τόσο πολύ λόγω της μνη­μο­νια­κής υπο­τί­μη­σης της εργα­σίας κι έχει πλη­ρώ­σει τόσο βαρύ κόστος για να ορθο­πο­δή­σει η χώρα, εύλογα θα περί­μενε κανείς από μια Κυβέρ­νηση που ομνύει στο όνομα της ΕΕ, να σπεύσει να ενσω­μα­τώ­σει την οδηγία αυτή και να δια­μορ­φώ­σει γρήγορα στη βάση της τους μισθούς στη χώρα. Αντί γι’ αυτό όμως, βλέ­πουμε έναν πρω­θυ­πουργό που κρύ­βε­ται πίσω από τη διετή προ­θε­σμία που του δίνει η Ευρω­παϊκή Νομο­θε­σία, και αντί­μιας ουσια­στι­κής αύξησης-τόνωσης του εισο­δή­μα­τος των χαμη­λό­τερα αμει­βό­με­νων συμπο­λι­τών μας, δίνει ένα ανε­παρ­κές φιλο­δώ­ρημα, που θα φτάσει στις τσέπες ροκα­νι­σμένο από τον πλη­θω­ρι­σμό και την αισχρο­κέρ­δεια.

Η απά­ντηση λοιπόν στο ερώτημά σας είναι όχι, ούτε σε αυτό συμ­βα­δί­ζουμε με τους υπό­λοι­πους πολίτες της ΕΕ. Οι αντιευ­ρω­παϊ­κές πολι­τι­κές Μητσο­τάκη ασκού­νται προς όφελος μιας μικρής ακό­ρε­στης παρα­σι­τι­κής ελίτ, σε βάρος των πολλών, και απο­μα­κρύ­νουν τη χώρα μας από την υπό­λοιπη Ευρώπη, και στην Οικο­νο­μία.

• Το κυβερ­νη­τικό αφήγημα περί «εισα­γό­με­νης ακρί­βειας», που κυρίως οφεί­λε­ται στον πόλεμο στην Ουκρα­νία, φαί­νε­ται ότι δεν ισχύει ενώ η ραγδαία αύξηση του κόστους ζωής ξεκί­νησε αρκε­τούς μήνες πριν την έναρξη των κατα­δι­κα­στέων πολε­μι­κών επι­χει­ρή­σεων και συγκε­κρι­μένα από τον Ιούνιο του 2021. Τελικά, όλα τα κριθούν (στην κάλπη) από το κόστος ζωής, κατά τη γνώμη σας;

Φυσικά και δεν ισχύει έτσι όπως προ­σπα­θεί να μας πείσει η κυβέρ­νηση. Φαι­νό­μενα εισα­γό­με­νου πλη­θω­ρι­σμού είχε όλη η Ευρώπη, καμία χώρα όμως δεν άφησε τον εισα­γό­μενο πλη­θω­ρι­σμό να μετα­τρα­πεί σε διαρκή κρίση αισχρο­κέρ­δειας με την ένταση που γίνεται αυτό στην Ελλάδα. Μια κρίση που χτυπά με μεγα­λύ­τερη σφο­δρό­τητα τους πιο αδύ­να­μους, και φέρνει σε σοβαρή οικο­νο­μική δυσκο­λία ακόμη και μεγάλο μέρος πολιτών που ανήκουν στα μεσαία στρώ­ματα. Είναι σωστό αυτό που επι­ση­μαί­νετε, οι πλη­θω­ρι­στι­κές δυσκο­λίες είχαν αρχίσει πριν από την παρά­νομη και ιμπε­ρια­λι­στική εισβολή Πούτιν στην Ουκρα­νία. Όπως και τα δυσοί­ωνα μηνύ­ματα τα Δημο­σιο­νο­μικά είχαν αρχίσει πριν από την παν­δη­μία του Covid-19, πίσω από την οποία προ­σπά­θησε η κυβέρ­νηση να τα κρύψει.

Με λίγα λόγια, οι κρίσεις είναι υπαρ­κτές, παγκό­σμιες και σοβαρές. Αλλά στη χώρα μας η κυβερ­νη­τική πολι­τική του κ. Μητσο­τάκη λει­τουρ­γεί ως πολ­λα­πλα­σια­στής των συνε­πειών τους για τους πολίτες, προ­σκολ­λη­μένη σε ξεπε­ρα­σμένα νεο­φι­λε­λεύ­θερα δόγματα με τα οποία ασκεί κυβερ­νη­τική πολι­τική για λογα­ρια­σμό λίγων «εκλε­κτών».

Όλα θα κριθούν από το κόστος ζωής, επειδή όλα οδηγούν στο κόστος ζωής: δεν νοείται Λει­τουρ­γική Δημο­κρα­τία και στιβαρό Κράτους Δικαίου χωρίς Ευη­με­ρία, αλλά ούτε το αντί­θετο, Ευη­με­ρία σε περι­βάλ­λον ελατ­τω­μα­τι­κών θεσμών. Οι έννοιες είναι αλλη­λέν­δε­τες και αλλη­λο­ε­ξαρ­τώ­με­νες.

Δικαιο­σύνη είναι να προ­στα­τεύ­ε­ται ο δανειο­λή­πτης από την αυθαι­ρε­σία των funds που θέλουν να του πάρουν το σπίτι μετα­τρέ­πο­ντας σε «ευκαι­ρία» μια κρίση ανόδου επι­το­κίων. Δικαιο­σύνη είναι να μην χρειά­ζε­ται ο πολίτης να ξοδέψει μια περιου­σία και να περι­μέ­νει άπειρα χρόνια για μια δικα­στική ετυ­μη­γο­ρία. Δικαιο­σύνη είναι ο εργα­ζό­με­νος να έχει δικαιώ­ματα που να μπορεί να υπε­ρα­σπι­στεί απέ­να­ντι σε μια εργο­δο­τική αυθαι­ρε­σία. Βλέπετε πόσα πράγ­ματα ξεκι­νούν από το Κράτος Δικαίου, τη Δικαιο­σύνη και φτάνουν στην τσέπη μας, στην περιου­σία μας, στην ευη­με­ρία μας;

Ας μην θεω­ρούμε λοιπόν τα προ­βλή­ματα των θεσμών και της Δημο­κρα­τίας προ­βλή­ματα «πολυ­τε­λείας», στη Δημο­κρα­τία δεν υπάρ­χουν προ­βλή­ματα πολυ­τε­λείας.

Την εβδο­μάδα αυτή η Ελλάδα ήταν για μια ακόμη φορά αρνη­τική πρω­τα­γω­νί­στρια στο κέντρο των θεσμών της ΕΕ, με μια συζή­τηση για το Κράτος Δικαίου στην Ολο­μέ­λεια του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου. Πώς αισθά­νε­ται ένας Έλληνας ευρω­βου­λευ­τής όταν η χώρα μας γίνεται επί­κε­ντρο αρνη­τι­κής δημο­σιό­τη­τας;

Άβολα, αισθα­νό­μα­στε, πολύ άβολα, αλλά η συγκε­κρι­μένη συνε­δρί­αση δεν ήταν η πρώτη φορά που συμ­βαί­νει αυτό. Η Δεξιά του κ. Μητσο­τάκη καλ­λιερ­γεί έναν μύθο ότι οι ευρω­βου­λευ­τές της Αρι­στε­ράς συνω­μο­τούμε διαρκώς για να υπο­νο­μεύ­σουμε την κυβέρ­νηση της χώρας μας. Τη χώρα μας όμως την υπο­νο­μεύει ο ίδιος ο κ. Μητσο­τά­κης που την έχει κατα­στή­σει με τις πολι­τι­κές του και τον αυταρ­χι­σμό του για πρώτη φορά ελεγ­κτέα από τους θεσμούς της Ε.Ε. για ζητή­ματα Κράτους Δικαίου! Τη συζή­τηση δεν την προ­κά­λεσε η Αρι­στερά, αλλά οι Πρά­σι­νοι. Τη στή­ρι­ξαν όλοι πλην Δεξιάς – Ακρο­δε­ξιάς (άλλη μια φορά που είδαμε σε ψηφο­φο­ρία αυτήν την ανο­μο­λό­γητη συμ­μα­χία). Τη στή­ρι­ξαν ακόμη και οι ευρω­βου­λευ­τές του Renew, μιας Κεντρο­δε­ξιάς Πολι­τι­κής Δύναμης, που όμως δεν κάνει εκπτώ­σεις σε ζητή­ματα θεμε­λιω­δών αρχών και δικαιω­μά­των. Η Δημο­κρα­τική Ευρώπη συσπει­ρώ­νε­ται και συμ­μα­χεί όταν βλέπει σε κάποιο κράτος – μέλος τους θεσμούς να απει­λού­νται, να μην λει­τουρ­γούν ικα­νο­ποι­η­τικά. Και η Δεξιά του ΕΛΚ μένει μόνη της αγκαλιά με τη σκληρή Ακρο­δε­ξιά και τους φασί­στες να υπε­ρα­σπί­ζο­νται μάταια τον ανα­ξιό­πι­στο φίλο του κ. Βέμπερ τον κ. Μητσο­τάκη.

Ευχής έργον, η συζή­τηση αυτή να είναι το σήμα κιν­δύ­νου που θα ακούσει το Μαξίμου και θα στα­μα­τή­σει τους επι­κίν­δυ­νους θεσμι­κούς τυχο­διω­κτι­σμούς, έστω και τώρα, λίγες εβδο­μά­δες πριν ο κ. Μητσο­τά­κης παρα­δώ­σει την εξουσία στην προ­ο­δευ­τική κυβέρ­νηση με πρω­θυ­πουργό τον Αλέξη Τσίπρα που θα ανα­δεί­ξουν οι κάλπες της 21ης Μαΐου.