Μητσοτάκης: Κυβερνήσεις ενός κόμματος και όχι ενός χρώματος – Το μπλε ταιριάζει με το μπλε, αλλά είναι ευρύχωρο χρώμα

Τη θέση του ότι κυβερ­νή­σεις ενός κόμ­μα­τος και όχι ενός χρώ­μα­τος, όπως χαρα­κτη­ρι­στικά είπε, «είναι οι πλέον δοκι­μα­σμέ­νες και αυτές που μπορούν τελικά να εξα­σφα­λί­σουν ότι η χώρα θα κινηθεί πολύ γρήγορα στο δρόμο τον οποίο έχουμε χαράξει», επα­νέ­λαβε σε συνέ­ντευξη, που παρε­χώ­ρησε στο STAR Κεντρι­κής Ελλάδας και στον δημο­σιο­γράφο, Γιώργο Σιμό­πουλο ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

Ανα­φε­ρό­με­νος στον στόχο της αυτο­δυ­να­μίας, ο πρω­θυ­πουρ­γός αρχικά ανέφερε: «Θα έλεγα ότι το αίτημα για αυτο­δυ­να­μία συν­δέ­ε­ται αφενός με την ανάγκη η χώρα να έχει μια σταθερή κυβέρ­νηση, αφε­τέ­ρου με την ανάγκη να προ­χω­ρή­σουμε ακόμα πιο γρήγορα, ακόμα πιο τολμηρά, ακόμα πιο απο­φα­σι­στικά και να κάνουμε ένα μεγάλο άλμα στο μέλλον. Και σε όσους ισχυ­ρί­ζο­νται ότι η απλή ανα­λο­γική είναι το ενδε­δειγ­μένο εκλο­γικό σύστημα, θα τους ζητούσα να δουν τι συμ­βαί­νει σε άλλες χώρες οι οποίες έχουν την απλή ανα­λο­γική ως εκλο­γικό σύστημα.

Να αναφέρω ενδει­κτικά δύο: Η μία είναι ο βόρειος γεί­το­νάς μας, η Βουλ­γα­ρία, η οποία σε λίγες από μέρες τώρα θα έχει τις πέμπτες, επα­να­λαμ­βάνω, τις πέμπτες εκλογές μέσα σε δύο χρόνια. Διότι είναι παντε­λώς αδύνατο να σχη­μα­τι­στεί μια κυβέρ­νηση η οποία να έχει την εμπι­στο­σύνη της Βουλής. Μια άλλη χώρα, η οποία ταρά­ζε­ται σήμερα και από μεγάλες δια­δη­λώ­σεις, είναι το Ισραήλ. Και εκεί υπάρχει απλή ανα­λο­γική. Υπάρχει μείζον ζήτημα κυβερ­νη­σι­μό­τη­τας. Αλλά τολμώ να πω ότι και σε πολλές άλλες χώρες που υπάρ­χουν κυβερ­νή­σεις συνα­σπι­σμού, υπάρ­χουν πολύ μεγάλες δυσκο­λίες στη συνεν­νό­ηση μεταξύ των κυβερ­νη­τι­κών εταίρων.

Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα η Γερ­μα­νία, μία χώρα η οποία έχει κουλ­τούρα κυβερ­νή­σεων συνερ­γα­σίας και παρά ταύτα έχει μεγάλες δυσκο­λίες στο να μπορούν οι κυβερ­νη­τι­κοί εταίροι να συνεν­νοη­θούν μεταξύ τους.

Γιατί τα λέω αυτά; Διότι πιστεύω ακρά­δα­ντα ότι στη χώρα μας οι στα­θε­ρές κυβερ­νή­σεις που απο­λαμ­βά­νουν κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φίας, απο­τε­λού­με­νες από ένα κόμμα αλλά όχι μόνο από ένα χρώμα -το τονίζω αυτό- είναι οι πιο κατάλ­λη­λες, είναι οι πιο δοκι­μα­σμέ­νες και αυτές που μπορούν τελικά να εξα­σφα­λί­σουν ότι η χώρα θα κινηθεί πολύ γρήγορα στο δρόμο τον οποίο έχουμε χαράξει».

Με ποιο χρώμα ται­ριά­ζει το μπλε;

«Με ποιο χρώμα; Το μπλε ται­ριά­ζει με το μπλε. Και εξάλλου το μπλε είναι το εθνικό μας χρώμα, είναι το χρώμα της σημαίας μας, είναι το χρώμα του ουρανού, είναι το χρώμα της θάλασ­σας. Αλλά το μπλε είναι ένα πολύ ευρύ­χωρο χρώμα. Και γιατί το λέω αυτό; Διότι η Νέα Δημο­κρα­τία, της οποίας έχω την τιμή να ηγούμαι, είναι μία ανοιχτή παρά­ταξη η οποία έχει μπο­ρέ­σει και έχει ενσω­μα­τώ­σει στελέχη από άλλους πολι­τι­κούς χώρους. Έχει ενσω­μα­τώ­σει νέες ιδέες. Είναι μια παρά­ταξη εξαι­ρε­τικά ευρύ­χωρη.

Είναι μια παρά­ταξη η οποία έχει απο­δεί­ξει, παρά τις δυσκο­λίες, τις αντι­ξο­ό­τη­τες, τα λάθη τα οποία αναμ­φί­βολα έχουν γίνει, ότι έχει και το σχέδιο και τη βούληση να οδη­γή­σει την πατρίδα μπροστά, να κάνουμε ένα μεγάλο άλμα στο μέλλον.

Θα έχουμε την ευκαι­ρία από τώρα μέχρι τις εκλογές να μιλή­σουμε για τα σχέδιά μας για την Ελλάδα του μέλ­λο­ντος. Αλλά ταυ­τό­χρονα να κάνουμε και τον απο­λο­γι­σμό μας, να παρου­σιά­σουμε στον ελλη­νικό λαό, να θυμί­σουμε στον ελλη­νικό λαό όλα αυτά τα οποία πετύ­χαμε αυτή την τετρα­ε­τία, εν μέσω πολύ μεγάλων, πρω­το­φα­νών -θα έλεγα- δυσκο­λιών.

Με θάρρος να κάνουμε την αυτο­κρι­τική μας. Να ανα­γνω­ρί­σουμε πεδία όπου υπήρχαν καθυ­στε­ρή­σεις, όπου ακόμα υπάρ­χουν και τώρα οι υστε­ρή­σεις, ελλεί­ψεις. Η υγεία -μιας και με ρωτήσατε- είναι ένα πεδίο στο οποίο πρέπει να στρέ­ψουμε ακόμα περισ­σό­τερο την προσοχή μας τη δεύτερη τετρα­ε­τία.

Και κυρίως να μιλή­σουμε τη γλώσσα της αλή­θειας και του ρεα­λι­σμού. Μακριά από την τοξι­κό­τητα, την πόλωση, η οποία δεν νομίζω ότι ενδια­φέ­ρει καθόλου τους πολίτες σήμερα, να επι­κα­λε­στούμε και τη λογική, αλλά και το συναί­σθημα των πολιτών, να τους μιλή­σουμε για μία Ελλάδα για την οποία μπορούν να αισθά­νο­νται υπε­ρή­φα­νοι. Ξέρω ότι αυτό μπορεί να ακού­γε­ται, μετά από μία εθνική τρα­γω­δία, ως κάτι το οποίο ίσως να μην ται­ριά­ζει με το κλίμα των ημερών, όμως παρά ταύτα θέλω να θυμίσω κατά τη διάρ­κεια αυτής της προ­ε­κλο­γι­κής περιό­δου στους πολίτες ότι παρά τα λάθη μας -το τονίζω, τα οποία τα αναγνωρίσαμε- έχουμε πετύχει πολλά αυτή την τετρα­ε­τία και μπο­ρούμε να πετύ­χουμε πολλά περισ­σό­τερα».