Εκτροχιασμένη ψευδαίσθηση

Η νέα γενιά μετα­τρέ­πει σήμερα το πένθος σε οργή και κινη­το­ποί­ηση, ακριβώς γιατί στις πολυ­ε­πί­πε­δες ευθύνες που οδή­γη­σαν σε τόσες τρα­γι­κές απώ­λειες ζωής βλέπει ουσια­στικά τη συνο­λι­κό­τερη απα­ξί­ωση που αισθά­νε­ται. Ομως, θα ήταν λάθος να περιο­ρί­σουμε την οργή απλώς και μόνο στα τμήματα της νεο­λαίας. Ανάλογα αισθή­ματα φαί­νο­νται να δια­χέ­ο­νται ευρύ­τερα μέσα στην κοι­νω­νία. Το ατομικό τραύμα μετα­τρέ­πε­ται σε συλ­λο­γικό. «Το συλ­λο­γικό πένθος δια­τρέ­χει όλη την κοι­νω­νία, γιατί για όλους τους πολίτες, το κράτος ισο­δυ­να­μεί στο μυαλό των ανθρώ­πων με την παροχή της προ­στα­σίας και της φρο­ντί­δας. Είναι δύσκολο να δεχτείς ότι αυτός που είναι υπεύ­θυ­νος με το να σε κρατάει ασφαλή, σε “προ­δί­δει” με τέτοιο τρόπο. Και έτσι ξυπνάει η οργή και στη συνέ­χεια και το αίσθημα ότι είσαι απρο­στά­τευ­τος εδώ όπου ζεις. Η σκέψη που έρχεται και εγκα­θί­στα­ται μόνιμα στο μυαλό είναι: “δεν ξέρω πια τι να περι­μένω”» εξηγεί η Πανα­γιώτα Τούμπα, κλινική ψυχο­λό­γος. Η σύγκρουση των τρένων και η απώλεια των συναν­θρώ­πων μας που βρήκαν τραγικό θάνατο στις ράγες δεν εντάσ­σε­ται στον απόηχο κάποιου παγκό­σμιου δυσά­ρε­στου γεγο­νό­τος. Εισέ­βαλε με τον εκκω­φα­ντικό κρότο του άδικου θανάτου των συναν­θρώ­πων μας, δια­λύ­ο­ντας τις εκσυγ­χρο­νι­στι­κές ψευ­δαι­σθή­σεις μιας εθνικής πορείας που απο­δει­κνύ­ε­ται πως εντέλει, ήταν και παρέ­μεινε εκτρο­χια­σμένη όλο το διά­στημα της μετα­πο­λί­τευ­σης. Και αυτό μπορεί να απο­τε­λέ­σει την αφε­τη­ρία ρηγ­μά­των και μετα­το­πί­σεων που δύσκολα μπορούν να αντι­με­τω­πι­στούν με απλά εργα­λεία πολι­τι­κής και επι­κοι­νω­νια­κής δια­χεί­ρι­σης και ανα­δει­κνύ­ουν την ανάγκη συνο­λι­κό­τε­ρων κοι­νω­νι­κών αλλαγών.