Πίνοντας πικρό καφέ

Πικρός ο καφές μας καθη­με­ρινά με τις τόσες δυσά­ρε­στες ειδή­σεις που ακούμε και δια­βά­ζουμε. Ειδή­σεις γεμάτες μελαγ­χο­λία και απο­γο­ή­τευση γιατί δεν περι­μέ­ναμε και τα χεί­ρι­στα να ναι αυτά που συμ­βαί­νουν καθη­με­ρινά.

Αρχικά τα «ρίχναμε» όλα στον Κορω­νοϊό, αλλά τελικά κατα­λή­γουμε ότι το φταί­ξιμο είναι καθαρά δικό μας. Από τις μεγάλες τρα­γω­δίες μέχρι τις γυναι­κο­κτο­νίες ή ακόμα και τις πιο ελαφρές κατα­στά­σεις και συμπε­ρι­φο­ρές και δήθεν πολι­τι­κές χωρίς ιδε­ο­λο­γική βάση.

Σίγουρα φταίει ο υπέρ­με­τρος εγω­ι­σμός των ατόμων και γι αυτό τον τελευ­ταίο καιρό ακούμε για ίντρι­γκες και προ­δο­σίες, όχι μόνο στην πολι­τική σκηνή αλλά παντού. Δεν υπάρχει ίχνος σεβα­σμού είτε «πολι­τι­κής» σε ότι γίνεται και έχουμε μπερ­δέ­ψει μάλλον την προ­σφορά στο κοι­νω­νικό σύνολο έμμεσα ή άμεσα με την αυτα­ρέ­σκειά μας, να μας λένε μπράβο και να μας θαυ­μά­ζουν.

ΟΚ, σε όλους αρέσει η εξουσία και η δημο­σιό­τητα αλλά μερικοί έχουν παρε­ξη­γή­σει τα όριά τους, γιατί πολύ απλά όσοι δίνουν το παρόν εδώ και πολλά έτη στην πολι­τική σκηνή θα έπρεπε να γνω­ρί­ζουν ή έστω να μπορούν να αντι­λη­φθούν ότι θα μπο­ρού­σαν ενδε­χο­μέ­νως να απο­τε­λούν παρά­δειγμα για τις νεό­τε­ρες γενιές. Μήπως τελικά δεί­χνουμε παρά­δειγμα προς απο­φυ­γήν στους νεό­τε­ρους με τόσο εγωισμό και αυτο­προ­βολή ;

Μας ανα­τρι­χιά­ζουν οι πρό­σφα­τες τρα­γω­δίες που κάθε μέρα ανα­δει­κνύ­ο­νται από τα ΜΜΕ και τα Social Media. Γιατί πολύ απλά όταν κάποιοι έτυχε να βρεθούν σε θέσεις ευθύνης δεν έπραξαν τα δέοντα αντι­θέ­τως τους ενδιέ­φε­ραν οι εγω­ι­στι­κοί τους μας χαρα­κτή­ρες και η προβολή τους.

Δυστυ­χώς παρω­δίες ή τρα­γω­δίες συνα­ντάμε σε κάθε δρόμο που δια­σχί­ζουμε κυριο­λε­κτικά ή μετα­φο­ρικά, ειδικά όταν από την δια­δρομή αυτή απου­σιά­ζουν η αγάπη και η αυτα­πάρ­νηση για το καλό του τόπου μας. Κάπως έτσι λει­τουρ­γεί και χρόνος, μας μετα­φέ­ρει από το ένα σημείο στο άλλο. Ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, ο τόπος παρα­μέ­νει και δείχνει τα σημάδια του χρόνου ανα­λό­γως της θετικής ή αρνη­τι­κής επί­δρα­σης που είχαν όσοι πέρασαν. Τελικά η δια­δρομή κατα­λή­γει να είναι γεμάτη σκοτάδι αντί να έχει Φως.

Δυστυ­χώς η αλήθεια πονάει ακόμα περισ­σό­τερο όταν εμπι­στευ­τή­καμε κάποιους που θεω­ρή­σαμε αξιό­λο­γους τελικά όμως με τις συμπε­ρι­φο­ρές τους απο­κα­λύ­φθηκε η φαι­δρό­τητά τους. Η δήθεν ταπει­νό­τητα τελικά απο­δεί­χθηκε συμπε­ρι­φορά βασι­σμένη σε ένα κακο­γραμ­μένο θεα­τρικό έργο με ατά­λα­ντους ηθο­ποιούς ή ακόμα ένα κακό­γου­στο παι­χνίδι ρόλων, για να μην κατη­γο­ρούμε και την τέχνη…

Όσο για τη νέα γενιά και τις γυναί­κες που αγαπάμε όλοι μας, όταν βλέ­πουμε ή βιώ­νουμε καθη­με­ρινά σκηνές βίας ή και αδικίες εις βάρος τους, καλό είναι να επεμ­βαί­νουμε καμία φορά αντί να γελάμε και να κοροϊ­δεύ­ουμε, αν πραγ­μα­τικά μας ενδια­φέ­ρει ένα καλύ­τερο μέλλον για τα παιδιά μας όπως μας αρέσει να δια­τυ­μπα­νί­ζουμε γιατί στε­να­χώ­ρια κατόπιν εορτής θυμίζει μνη­μό­συνο.

Οποια­δή­ποτε παρο­μοί­ωση με την πραγ­μα­τι­κό­τητα είναι απλά συμ­πτω­μα­τική.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη Αθλή­τρια Τριά­θλου