Σχέδιο προμήθειας νέων C-130J – Προς ανανέωση μεταφορικού στόλου

Σε προ­μή­θεια αριθμού νέων αερο­σκα­φών τύπου C-130J (δηλαδή της τελευ­ταίας εκδοχής του αμε­ρι­κα­νι­κού μετα­γω­γι­κού) προ­σα­να­το­λί­ζε­ται η Αθήνα, έπειτα από τη δεύτερη, σε λίγους μήνες, απο­τυ­χία διεκ­πε­ραί­ω­σης απο­στο­λής που σχε­τί­ζε­ται με την προβολή της εικόνας της χώρας στο εξω­τε­ρικό. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι την περα­σμένη άνοιξη η καθή­λωση για συντή­ρηση των –θεω­ρη­τικά δύο– δια­θέ­σι­μων C-130, οδήγησε την κυβέρ­νηση στην ανάγκη να ζητήσει τη συν­δρομή της Κανα­δι­κής Βασι­λι­κής Αερο­πο­ρίας, προ­κει­μέ­νου να μετα­φερ­θεί η ελλη­νική βοήθεια προς την Ουκρα­νία. Μόλις την Τετάρτη, όταν απο­φα­σί­στηκε η απο­στολή δεύ­τε­ρης ομάδας ΕΜΑΚ και ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας για το Ιντσιρ­λίκ, το C-130 που είχε ανα­λά­βει να τη μετα­φέ­ρει απο­γειώ­θηκε από τη Θεσ­σα­λο­νίκη, ωστόσο πάνω από το Αιγαίο κρίθηκε απα­ραί­τητη η επι­στροφή του στην Ελευ­σίνα λόγω ένδει­ξης. Ενα νέας κατα­σκευής C-130J κοστί­ζει μεταξύ 100 (εμπο­ρική τιμή) και 115 εκατ. ευρώ (μέσω προ­γράμ­μα­τος FMS) και ακόμη κι αν η παραγ­γε­λία γίνει σήμερα, δεν θα μπο­ρούσε να παρα­δο­θεί προτού περά­σουν 2,5-3 χρόνια.

Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο ο μετα­φο­ρι­κός στόλος των Ενόπλων Δυνά­μεων, που σε καιρό πολέμου πρέπει να φέρει εις πέρας καίριας σημα­σίας έργο, ενώ σε καιρό ειρήνης απο­τε­λεί εργα­λείο προ­βο­λής ήπιας ισχύος, έφθασε σε αυτό το σημείο.

Είναι περιττό να επα­να­λη­φθεί ότι το προ­σω­πικό της Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας που απα­σχο­λεί­ται στα C-130 στο πέρασμα των χρόνων έχει κάνει ό,τι είναι ανθρω­πί­νως δυνατόν προ­κει­μέ­νου να καλύψει τα κενά που υπάρ­χουν στη συντή­ρηση. Προ­φα­νώς κάτι τέτοιο δεν είναι αρκετό, καθώς τα συγκε­κρι­μένα αερο­σκάφη πρέπει να τύχουν της τυπο­ποι­η­μέ­νης συντή­ρη­σής τους, ενώ στις περισ­σό­τε­ρες των περι­πτώ­σεων τα αερο­σκάφη έχουν και πρό­βλημα δομικό. Η «Κ» είχε προ­χω­ρή­σει σε μια εκτενή έρευνα για την κατά­σταση των C-130, που δημο­σί­ευσε τον περα­σμένο Μάιο, σχετικά με το ιστο­ρικό του προ­βλή­μα­τος.

Δομικά προ­βλή­ματα

Ηδη τη δεκα­ε­τία του ’90 είχαν αρχίσει οι συζη­τή­σεις για τα ηλε­κτρο­νικά (τα οποία πλέον είναι απο­λύ­τως ξεπε­ρα­σμένα), ενώ στη διάρ­κεια της δεκα­ε­τίας μεταξύ 2000 και 2010 τα C-130 της Π.Α. άρχισαν να παρου­σιά­ζουν δομικά προ­βλή­ματα, με κύριο εκείνο που ήταν επι­κε­ντρω­μένο στο κιβώτιο πτε­ρυ­γίων (wing box), το τμήμα που συνδέει την άτρακτο με τα φτερά. Θεω­ρη­τικά τότε, όπως και τώρα, την ευθύνη της συντή­ρη­σης έχει η ΕΑΒ. Μετά τη χρε­ο­κο­πία του 2010 και την υπαγωγή της χώρας σε μνη­μο­νιακή επι­τή­ρηση, τα αερο­σκάφη το ένα μετά το άλλο άρχισαν να στοι­βά­ζο­νται στις εγκα­τα­στά­σεις της ΕΑΒ στην Τανάγρα. Κάποια είχαν ανάγκη εκσυγ­χρο­νι­σμού, άλλα της τυπικής εξα­ε­τούς συντή­ρη­σης. Κάποια στιγμή στα­μά­τη­σαν να εκτε­λού­νται εργα­σίες, καθώς η ΕΑΒ εισέ­πραττε χρήματα από την Π.Α. για την αγορά ανταλ­λα­κτι­κών, ωστόσο τα χρήματα αυτά ξοδεύ­ο­νταν για την απο­πλη­ρωμή άλλων υπο­χρε­ώ­σεων. Απο­τέ­λε­σμα είναι ότι για πολλά χρόνια κάποια από τα C-130 βρί­σκο­νται εκτε­θει­μένα στα στοι­χεία της φύσης, με ό,τι αυτό συνε­πά­γε­ται για τη δυνα­τό­τητα επα­να­φο­ράς τους σε κατά­σταση πτήσης.

Τους προη­γού­με­νους μήνες έγινε επε­ξερ­γα­σία δια­φό­ρων λύσεων, όπως η συντή­ρηση ενός στην Πορ­το­γα­λία μέσω προ­γράμ­μα­τος του ΝΑΤΟ, η μετα­φορά τριών στο Ισραήλ (κόστος περίπου 60 εκατ. ευρώ, δίχως να υπο­λο­γί­ζε­ται αν θα προ­κύ­ψουν περισ­σό­τερα προ­βλή­ματα όταν αρχίσει η δια­δι­κα­σία συντή­ρη­σης, όπως –για παρά­δειγμα– η ανάγκη αλλαγής κιβω­τίου πτε­ρυ­γίων). Και, βεβαίως, με πρό­σθετο πρό­βλημα ότι για τα C-130 της Π.Α. (τύπου B και Η), έχει δια­κο­πεί παγκο­σμίως η γραμμή παρα­γω­γής.

Πηγή kathimerini.gr

Βασίλης Νέδος