Ποιος ελέγχει;

Ήρθε πάλι στο προ­σκή­νιο άλλη μια υπόθεση «ψευ­το­για­τρού». Δηλαδή άλλου ενός αγύρτη που υπο­σχό­ταν δήθεν «θαυ­μα­τουρ­γές» θερα­πείες, παίρ­νο­ντας ανθρώ­πους στον λαιμό του. Παρα­κο­λου­θούμε στη δημόσια συζή­τηση, κάποιους, εύκολα να ρίχνουν ευθύνες  σε ανθρώ­πους φοβι­σμέ­νους, σε από­γνωση, ή δια­λυ­μέ­νους ψυχικά και σωμα­τικά μπροστά στην αρρώ­στια. Ναι, υπάρχει πάντα ένα μερίδιο προ­σω­πι­κής ευθύνης για όλες τις απο­φά­σεις και για αυτές φυσικά. Όμως, δεν μπορεί όλοι να είναι τέρατα ορθο­λο­γι­σμού, όταν σκέ­φτο­νται με άχος (βαθιά θλίψη) τις όχθες του Αχέ­ρο­ντα. Γιατί καλύ­τερα δεν σκε­φτό­μα­στε το σημα­ντικό; Οτι ένα από τα πιο ανε­ξέ­λεγ­κτα πεδία της σύγ­χρο­νης αγοράς είναι η θερα­πευ­τική, παρα-ιατρική και εναλ­λα­κτική ”αγορά”; Εντυπα και δια­δί­κτυο είναι γεμάτα από διάφορα «εναλ­λα­κτικά». Ποιος ελέγχει όλη αυτή τη σφαίρα της κυκλο­φο­ρίας φορο­λο­γικά, επι­στη­μο­νικά, από την άποψη του δημό­σιου συμ­φέ­ρο­ντος και των δικαιω­μά­των του ασθε­νούς;