Οι γνωστές απαγορευμένες λέξεις

Συνά­ντηση με ανώ­τε­ρους δικα­στι­κούς και με εκπρο­σώ­πους του νομικού κόσμου της Ελλάδας είχε η Πρό­ε­δρος της Δημο­κρα­τίας, Κατε­ρίνα Σακελ­λα­ρο­πού­λου, σε μια πρω­το­βου­λία συζή­τη­σης των μεγάλων προ­βλη­μά­των της Δικαιο­σύ­νης. Από τα συμπε­ρά­σματα της συνά­ντη­σης που αφέ­θη­καν να διαρ­ρεύ­σουν, θα κρα­τού­σαμε την παρα­τή­ρηση «ότι οι εισα­γό­με­νες αλλε­πάλ­λη­λες μεταρ­ρυθ­μί­σεις,  πολλές φορές περι­πλέ­κουν τα πράγ­ματα ή πάντως απο­δει­κνύ­ο­νται ανε­παρ­κείς.» Κι αν αυτό χαρα­κτη­ρι­σθεί μάλλον περι­γρα­φικό, πολύ πολι­τι­κό­τερο ήταν το ότι, «χρειά­ζο­νται τομές και όχι μικρορ­ρυθ­μί­σεις και μπα­λώ­ματα. Οι τομές όμως θέλουν συναι­νέ­σεις, θέλουν γεν­ναιό­τητα και υπο­χω­ρή­σεις αμοι­βαίες»  Σε μια πρόταση, δυο απα­γο­ρευ­μέ­νες (πολι­τικά) λέξεις: συναί­νεση και υπο­χω­ρή­σεις. Δεν το λες και λίγα!