Μια εντυπωσιακή πορεία από τη Ρόδο και τον Εμπωνα, στην Ντόχα και στο Ντουμπάι

Για την πο­ρεία του από τη Ρόδο και τον Έμπω­να μέχρι την Ντόχα και το Ντου­μπάι, μιλά στη «δ» ο Λευ­τέ­ρης Τσου­κα­λάς, ένας νέος Ρο­δί­της ο οποί­ος «αναρ­ρι­χή­θη­κε» στον 27ο όροφο του Burj Al Arab ως assistant restaurant manager, διεκ­δι­κώ­ντας το χώρο του στη διε­θνή βιο­μη­χα­νία της φι­λο­ξε­νί­ας.

Πήρε τις βά­σεις από την οι­κο­γε­νεια­κή επι­χεί­ρη­ση, ερ­γά­στη­κε σε ξε­νο­δο­χεία του νη­σιού, έκανε με­τα­πτυ­χια­κές σπου­δές σε μία από τις κα­λύ­τε­ρες σχο­λές του­ρι­στι­κών επαγ­γελ­μά­των του εξω­τε­ρι­κού, το «τόλ­μη­σε», εντά­χθη­κε στο δυ­να­μι­κό των με­γα­λύ­τε­ρων ξε­νο­δο­χεια­κών brands και συ­νε­χί­ζει να γρά­φει χι­λιό­με­τρα στο μο­νο­πά­τι της επαγ­γελ­μα­τι­κής ανό­δου.

Ο Λευ­τέ­ρης Του­κα­λάς, απο­δει­κνύ­ει με το πα­ρά­δειγ­μά του ότι η αφο­σί­ω­ση στο στόχο και η δου­λειά που γί­νε­ται με αγάπη και με­ρά­κι, ανοί­γουν δρό­μους ευ­και­ριών.

• Λευ­τέ­ρη, έχεις δια­νύ­σει μία αξιο­ση­μεί­ω­τη πο­ρεία σε ξε­νο­δο­χεια­κούς κο­λοσ­σούς στη Μ. Ανα­το­λή… Πώς ξε­κί­νη­σαν όλα;

Δεν είχα απο­φα­σί­σει από την αρχή να εντα­χθώ στον κλάδο της φι­λο­ξε­νί­ας. Έδωσα πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις και πέ­ρα­σα στο Τμήμα Ορ­γά­νω­σης και Διοί­κη­σης Επι­χει­ρή­σε­ων του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Μα­κε­δο­νί­ας στη Θεσ­σα­λο­νί­κη. Ολο­κλη­ρώ­νο­ντας τις σπου­δές μου, συ­νει­δη­το­ποί­η­σα ότι με εν­διέ­φε­ραν πολύ τα κοι­νω­νι­κά επαγ­γέλ­μα­τα και η επαφή με τον κόσμο.

Εντά­χθη­κα στο δυ­να­μι­κό του Alila Resort έπει­τα από την πρό­τα­ση του θείου μου, Λευ­τέ­ρη Τσου­κα­λά, ο οποί­ος είναι διευ­θυ­ντής του ξε­νο­δο­χεί­ου και μέ­ντο­ράς μου. Πα­ρέ­μει­να εκεί ως bar supervisor για τρία χρό­νια. Ένιω­σα πραγ­μα­τι­κά οι­κεία στο ερ­γα­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον του ξε­νο­δο­χεί­ου. Στη συ­νέ­χεια ερ­γά­στη­κα για μία χρο­νιά στο πρό­γραμ­μα manager in training στο Elysium Resort, όπου το επί­πε­δο της εστί­α­σης είναι υψηλό, ανα­κα­λύ­πτο­ντας το αντι­κεί­με­νο στο οποίο θέ­λη­σα να εξει­δι­κευ­τώ. Γι’ αυτό και έφυγα για με­τα­πτυ­χια­κές σπου­δές στη Les Roches στην Ισπα­νία από όπου έλαβα τίτλο master στο διε­θνές ξε­νο­δο­χεια­κό μά­να­τζμεντ (international hotel management).

• Τι είναι αυτό που σου προ­σέ­φε­ραν οι με­τα­πτυ­χια­κές σου σπου­δές;

Έλαβα εξει­δι­κευ­μέ­νες γνώ­σεις σε διά­φο­ρα αντι­κεί­με­να και όλη αυτή η γνώση με βο­ή­θη­σε να αντι­λη­φθώ πώς λει­τουρ­γούν βα­σι­κοί το­μείς των ξε­νο­δο­χεί­ων. Το πιο ση­μα­ντι­κό που κέρ­δι­σα όμως από τις με­τα­πτυ­χια­κές μου σπου­δές, ήταν η δια­σύν­δε­ση που προ­σφέ­ρει μία σχολή αυτού του επι­πέ­δου με τη βιο­μη­χα­νία της φι­λο­ξε­νί­ας. Κάθε εβδο­μά­δα εί­χα­με συ­νε­ντεύ­ξεις με στε­λέ­χη των με­γα­λύ­τε­ρων ξε­νο­δο­χεια­κών brands ανά τον κόσμο, όπως Mandarin Oriental, Hilton, Hyatt, Ikkos…

Είχα δύο προ­τά­σεις από την Hyatt στην Atlanta και από την Mandarin Oriental στην Doha και απο­δέ­χθη­κα την δεύ­τε­ρη. Το Νο­έμ­βριο του 2020 εν μέσω της παν­δη­μί­ας του κο­ρω­νοϊ­ού, ξε­κί­νη­σα να ερ­γά­ζο­μαι ως Assistant Restaurant Manager στην Mandarin Oriental στην Doha. Ήταν η πρώτη μου ερ­γα­σια­κή εμπει­ρία σε μία εται­ρεία αυτού του με­γέ­θους.

• Πώς είναι αλή­θεια η ζωή στα Εμι­ρά­τα; Προ­σαρ­μό­στη­κες εύ­κο­λα;

Το ερ­γα­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον στη Μέση Ανα­το­λή είναι διε­θνές και δεν είναι δύ­σκο­λο να προ­σαρ­μο­στείς σε αυτό. Συ­νερ­γά­ζε­σαι με άτομα που βρί­σκο­νται στην ίδια θέση με ‘σένα, που έχουν αφή­σει τη χώρα τους, το σπίτι και την οι­κο­γέ­νειά τους και φι­λο­δο­ξούν να επι­τύ­χουν επαγ­γελ­μα­τι­κά.

Η αλή­θεια είναι ότι η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα στο Qatar δια­φέ­ρει πολύ από τα δε­δο­μέ­να που έχου­με συ­νη­θί­σει. Στην αρχή είναι με­γά­λη η πρό­κλη­ση της έντα­ξης, του να σε απο­δε­χθούν και να σε εμπι­στευ­θούν. Στα­δια­κά βρί­σκεις τους ρυθ­μούς σου. Η εμπει­ρία μου στην Mandarin Oriental ήταν η κα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή για το ξε­κί­νη­μα της πο­ρεί­ας μου στη Μ. Ανα­το­λή.

Η ζωή στο Dubai, είναι πιο κοντά στα ευ­ρω­παϊ­κά πρό­τυ­πα, απ’ ό,τι στο Κατάρ.

• Εξή­γη­σέ μου όμως, πώς πήρες την από­φα­ση να αφή­σεις το Κατάρ για το Ντου­μπάι;

Μετά από ενά­μι­ση χρόνο θε­ώ­ρη­σα ότι έπρε­πε να κάνω το επό­με­νο βήμα και μπήκα στη δια­δι­κα­σία να ψάξω νέα offers. Μέσω του LinkedIn ήρθα σε επαφή με F&B Directors και Hotel Managers στο Dubai. Είχα μία πρό­σκλη­ση για συ­νέ­ντευ­ξη από τον γε­νι­κό διευ­θυ­ντή του Burj al Arab και αμέ­σως μετά μου έστει­λαν μία προ­σφο­ρά την οποία και απο­δέ­χθη­κα. Κάπως έτσι βρέ­θη­κα στο Burj al Arab ως Assistant Restaurant Manager στο Al Muntaha, στον 27ο όροφο.

• Έχει τύχει να συ­να­ντή­σεις στο Ντου­μπάι επι­σκέ­πτες οι οποί­οι γνω­ρί­ζουν τη Ρόδο;

Έχου­με αρ­κε­τούς επι­σκέ­πτες από τη Γερ­μα­νία, την Αυ­στρία, την Ελ­βε­τία και τη Γαλ­λία. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από αυ­τούς, εκ­πλήσ­σο­νται όταν μα­θαί­νουν ότι είμαι από τη Ρόδο και σχε­δόν όλοι απα­ντούν ότι έχουν επι­σκε­φθεί το νησί στο πα­ρελ­θόν.

Είναι απί­στευ­το να βρί­σκε­σαι τόσο μα­κριά και να συ­να­ντάς αν­θρώ­πους οι οποί­οι επι­σκέ­φθη­καν τη Ρόδο και έχουν τα κα­λύ­τε­ρα να πουν. Μία φορά μά­λι­στα, έτυχε να φι­λο­ξε­νή­σου­με ένα Ρο­δί­τη ο οποί­ος ζει μό­νι­μα στη Γερ­μα­νία.

• Ο κό­σμος του Burj al Arab είναι τόσο φα­ντα­στι­κός, όσο τον φα­ντα­ζό­μα­στε όλοι;

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το Burj al Arab προ­σφέ­ρει μία μο­να­δι­κή εμπει­ρία φι­λο­ξε­νί­ας στους επι­σκέ­πτες του. Δεν παύει όμως να είναι ένα ακόμη ξε­νο­δο­χείο με συ­γκε­κρι­μέ­νο πρω­τό­κολ­λο λει­τουρ­γί­ας, συ­γκε­κρι­μέ­νες απαι­τή­σεις και κα­θη­με­ρι­νές ερ­γα­σί­ες που πρέ­πει να διεκ­πε­ραιω­θούν, πάντα με ύψι­στο επαγ­γελ­μα­τι­σμό και φρο­ντί­δα. Είναι ένα άκρως εντυ­πω­σια­κό και ιδιαί­τε­ρο ξε­νο­δο­χείο, δεν είναι όμως κάτι το εξω­πραγ­μα­τι­κό και απρό­σι­το.

• Πόσο με­γά­λη είναι όμως η ευ­θύ­νη να ερ­γά­ζε­σαι σε ένα ξε­νο­δο­χείο όπως το Burj al Arab;

Το Burj al Arab είναι στην bucket list πολ­λών αν­θρώ­πων, ένα πα­γκό­σμιο του­ρι­στι­κό το­πό­ση­μο. Είναι λο­γι­κό να υπάρ­χουν αυ­ξη­μέ­νες απαι­τή­σεις για την άψογη εξυ­πη­ρέ­τη­ση των επι­σκε­πτών.

Οι ρυθ­μοί της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας είναι πιε­στι­κοί και βρι­σκό­μα­στε συ­νε­χώς σε εγρή­γορ­ση να προ­σφέ­ρου­με το ύψι­στο δυ­να­τό επί­πε­δο υπη­ρε­σιών. Στο management του ξε­νο­δο­χεί­ου υπάρ­χουν αρ­κε­τοί Γάλ­λοι οι οποί­οι έχουν ερ­γα­στεί στο Four Seasons του Πα­ρι­σιού, την επι­το­μή του fine dining. Χαί­ρο­μαι να ερ­γά­ζο­μαι δίπλα σε τόσο σπου­δαί­ους επαγ­γελ­μα­τί­ες, από τους οποί­ους θέλω να πάρω όλη τη γνώση που μπορώ να αντλή­σω, για να εξε­λι­χθώ επαγ­γελ­μα­τι­κά. Όλοι λει­τουρ­γού­με συ­ντο­νι­σμέ­να, θέ­λο­ντας να κά­νου­με τη δου­λειά μας όσο κα­λύ­τε­ρα γί­νε­ται.

Στο κα­θη­με­ρι­νό briefing υπάρ­χουν πάντα ανα­φο­ρές σε πράγ­μα­τα που μπο­ρούν να βελ­τιω­θούν και να ανα­βαθ­μι­στούν. Φέτος λ.χ. κα­τα­φέ­ρα­με να πά­ρου­με ένα αστέ­ρι Michelin και στο­χεύ­ου­με στο δεύ­τε­ρο του χρό­νου.

• Έχεις κα­τα­φέ­ρει ήδη αρ­κε­τά και σπου­δαία πράγ­μα­τα σε νεαρή ηλι­κία. Ποιοι είναι οι επό­με­νοι επαγ­γελ­μα­τι­κοί σου στό­χοι, πώς φα­ντά­ζε­σαι την πο­ρεία σου;

Θα ήθελα να ακο­λου­θή­σω το μο­νο­πά­τι αυτό. Να φτάσω να ερ­γά­ζο­μαι σε μία με­γά­λη εται­ρεία ως General Manager. Δεν σκέ­φτο­μαι όμως το μετά. Ζω την πρό­κλη­ση του τώρα μέχρι να κα­τα­φέ­ρω να πάρω προ­α­γω­γή και να πάω σε νέο location στην Ασία, ή στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή… Όλη αυτή η δια­δρο­μή με εξι­τά­ρει πολύ. Είμαι χα­ρού­με­νος και μου αρέ­σει αυτό που κάνω.

• Σου λεί­πει η Ρόδος; Θα ήθε­λες να ερ­γα­στείς στη Ρόδο μελ­λο­ντι­κά;

Εν­νο­εί­ται ότι μου λεί­πει. Κάθε μέρα μι­λά­με στο messenger με τους φί­λους και την οι­κο­γέ­νειά μου στη Ρόδο. Την ευ­κο­λία της ζωής στη Ρόδο δεν θα τη βρεις αλλού!

Εί­μα­στε τέσ­σε­ρις Ρο­δί­τες στο Burj al Arab. Τον ένα συ­νά­δελ­φο τον συ­νά­ντη­σα εδώ όταν ήρθα, με υπο­δέ­χθη­κε εγκάρ­δια και μ’ έκανε να αι­σθαν­θώ οι­κεία. Οι άλλοι δύο είναι γνω­στοί μου τους οποί­ους έφερα σε επαφή με τον διευ­θυ­ντή και ερ­γά­ζο­νται κι εκεί­νοι πλέον εδώ.

Αν αι­σθαν­θώ ότι έχω δει και έχω κάνει αρ­κε­τά, θα ήθελα να επι­στρέ­ψω στη Ρόδο και να δη­μιουρ­γή­σω κάτι στο νησί μου.

• Στην οι­κο­γέ­νειά σου ανή­κει ένα από τα πιο γνω­στά και δη­μο­φι­λή εστια­τό­ρια στη Ρόδο… Επη­ρέ­α­σε το γε­γο­νός αυτό έστω στο υπο­συ­νεί­δη­τό σου -τις επαγ­γελ­μα­τι­κές σου επι­λο­γές;

Με­γά­λω­σα στην πόλη της Ρόδου. Περ­νού­σα όμως όλα τα κα­λο­καί­ρια και τα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα στον Έμπω­να. Βοη­θού­σα κάθε Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο και προ­φα­νώς από εκεί πήρα το μι­κρό­βιο, βλέ­πο­ντας τον πα­τέ­ρα μου πώς επι­κοι­νω­νού­σε με τους πε­λά­τες, πώς κα­τά­φερ­νε να κου­μα­ντά­ρει ένα ολό­κλη­ρο εστια­τό­ριο με 600-700 κα­λε­σμέ­νους όταν εί­χα­με γά­μους, στη γιορ­τή κρα­σιού κλπ… Τα πρώτα ερε­θί­σμα­τα τα πήρα σί­γου­ρα από τον πα­τέ­ρα μου. Το οι­κο­γε­νεια­κό μας εστια­τό­ριο είναι η βάση μου.

• Φα­ντά­ζο­μαι ότι οι οι­κο­νο­μι­κές απο­λα­βές απο­τε­λούν ένα βα­σι­κό κί­νη­τρο να διεκ­δι­κή­σει κα­νείς μία κα­ριέ­ρα σε ένα διε­θνές ξε­νο­δο­χεια­κό brand…

Οι μι­σθο­λο­γι­κές απο­λα­βές δεν είναι τόσο υψη­λές όσο μπο­ρεί κα­νείς να φα­ντά­ζε­ται. Στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δεν δια­φέ­ρουν πολύ από τα ελ­λη­νι­κά δε­δο­μέ­να. Υπάρ­χουν ωστό­σο κά­ποια benefits στο Dubai τα οποία δεν τα συ­να­ντάς πα­ντού. Τυ­χαί­νει το Βurj al Αrab να ανή­κει στην Jumeirah, από τις με­γα­λύ­τε­ρες εται­ρεί­ες που προ­φέ­ρει στους ερ­γα­ζό­με­νους της πέρα από το μισθό, αε­ρο­πο­ρι­κά ει­σι­τή­ρια, έκ­πτω­ση 50% στα μπαρ και στα εστια­τό­ρια που ανή­κουν στο brand (τα οποία είναι πάρα πολλά), ασφά­λεια υγεί­ας, service charge (πο­σο­στό από τα έσοδα του συ­γκε­κρι­μέ­νου τέ­λους παίρ­νει το προ­σω­πι­κό). To όλο πα­κέ­το είναι τε­λι­κά ελ­κυ­στι­κό. Βε­βαί­ως στο διευ­θυ­ντι­κό επί­πε­δο, οι μι­σθοί ανε­βαί­νουν… Χρειά­ζε­ται όμως να επεν­δύ­σεις αρ­κε­τό χρόνο και κόπο μέχρι να φτά­σεις εκεί. Προ­σω­πι­κά, αι­σθά­νο­μαι ότι όλη αυτή η προ­σπά­θεια αξί­ζει και ότι εάν επι­μεί­νεις, στο τέλος θα αντα­μει­φθείς.

• Τι θα συμ­βού­λευ­ες τους νέους οι οποί­οι δί­νουν το δικό τους αγώνα της επαγ­γελ­μα­τι­κής απο­κα­τά­στα­σης και ανέ­λι­ξης;

Το πιο ση­μα­ντι­κό είναι να το τολ­μή­σεις, να δρά­σεις. Δεν χρειά­ζε­ται να το πο­λυ­σκέ­φτε­σαι. Αυτό έκανα κι εγώ. Αν κα­θό­μουν να σκε­φτώ πώς θα τα κα­τα­φέ­ρω στο Dubai, μπο­ρεί να μην έπαιρ­να ποτέ την από­φα­ση να βρεθώ εδώ. Σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση δεν έχεις να χά­σεις τί­πο­τε, αν δεν τα κα­τα­φέ­ρεις. Το πολύ να χά­σεις έξι μήνες, ένα χρόνο… Θα κερ­δί­σεις όμως ση­μα­ντι­κή ερ­γα­σια­κή εμπει­ρία. Παρά τις όποιες δυ­σκο­λί­ες μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­σει κα­νείς, τα οφέλη θα είναι σί­γου­ρα πολλά πε­ρισ­σό­τε­ρα.

Έστω για ένα-δύο χρό­νια, αξί­ζει κα­νείς να βρε­θεί σε ένα ερ­γα­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον δίπλα σε ση­μα­ντι­κούς αν­θρώ­πους, έμπει­ρους επαγ­γελ­μα­τί­ες από τους οποί­ους έχει να κερ­δί­σει ση­μα­ντι­κά πράγ­μα­τα, να εξε­λι­χθεί. Αν αφή­σου­με την comfort zone μας και τολ­μή­σου­με να πα­τή­σου­με γερά στα πόδια μας, μπο­ρού­με να πε­τύ­χου­με πολλά.

Και βε­βαί­ως, αυτό που θα πρέ­πει να έχου­με κατά νου, είναι να δη­μιουρ­γή­σου­με καλές συν­θή­κες για τους νέους επαγ­γελ­μα­τί­ες κάτω από εμάς. Γιατί μο­χθώ­ντας να φτά­σεις σε ένα υψη­λό­τε­ρο επί­πε­δο, εκτι­μάς τον κόπο και την προ­σπά­θεια του άλλου.