Να μη χρειαστεί να ξανασυζητάμε

Ημέρες σαν αυτή, που θυμό­μα­στε τη μαύρη σελίδα της δολο­φο­νίας του Αλέ­ξαν­δρου Γρη­γο­ρό­που­λου από σφαίρα αστυ­νο­μι­κού, έρχεται ακόμη ένα φρικτό περι­στα­τικό πυρο­βο­λι­σμού 16χρονου παιδιού και πάλι από όργανο της τάξης. Ούτε ο Ουγκό δεν είχε φαντα­στεί ότι ο νόμος μπορεί να τιμω­ρή­σει με πιθανό θάνατο την κλοπή 20 ευρώ βεν­ζί­νης. Σήμερα, μετά 150 χρόνια προόδου, πυρο­βο­λούμε εύκολα. Και το πιο τραγικό είναι ότι υπάρ­χουν πολλοί που εγκρί­νουν αυτήν την “πρόοδο”.  Ναι, να διώ­κε­ται το έγκλημα και να τιμω­ρεί­ται η παρα­βα­τι­κό­τητα. Είτε αφορά είκοσι ευρώ είτε ένα εκα­τομ­μύ­ριο. Όμως υπάρχει μια υπέρ­τατη αρχή: η προ­στα­σία της ανθρώ­πι­νης ζωής. Και κάπου εδώ επα­νέρ­χε­ται και πάλι η συζή­τηση που κάνουμε κάθε φορά για παρό­μοια περι­στα­τικά. Για την ανάγκη εκπαί­δευ­σης των αστυ­νο­μι­κών, για να κρίνουν καλύ­τερα στις (καθόλα ανα­γκαίες) παρεμ­βά­σεις τους. Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι η δουλειά των αστυ­νο­μι­κών είναι δύσκολη και επι­κίν­δυνη. Αυτό όμως, δεν μπορεί σε κανένα βαθμό να δικαιο­λο­γή­σει την αυθαι­ρε­σία και την επι­κίν­δυνη βία. Η πολι­τική ηγεσία του υπουρ­γείου Προ­στα­σίας Πολίτη καλεί­ται αυτή τη φορά να πάρει πραγ­μα­τικά μέτρα που να απα­ντούν στα ελλείμ­ματα οργά­νω­σης και εκπαί­δευ­σης που υπάρ­χουν, να μην χρεια­στεί άλλη φορά να ξανα­κά­νουμε την ίδια συζή­τηση και να μην αντι­με­τω­πί­ζει τους αστυ­νο­μι­κούς απλώς ως δυνάμει δεξα­μενή ψηφο­φό­ρων. Και περι­μέ­νο­ντας την κρίση της δικαιο­σύ­νης για το θλιβερό περι­στα­τικό, ας συμ­φω­νή­σουμε του­λά­χι­στον πως δεν γίνεται να χάνεται έτσι μια ζωή. Είναι δείγμα πολι­τι­σμού και δημο­κρα­τίας. Το να βρί­σκουμε δικαιο­λο­γίες είναι δείγμα απαν­θρω­πιάς.