Απορρίφθηκε η αίτηση γνωστής εταιρείας που υπήχθη στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα

Με απόφαση που εξέδωσε την Παρα­σκευή το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου με τη δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δικαιο­δο­σίας απορ­ρί­φθηκε για τυπικό λόγο και συγκε­κρι­μένα για τη μη ορθή διεκ­πε­ραί­ωση των προ­βλε­πό­με­νων επι­δό­σεων η αίτηση μιας ομόρ­ρυθ­μης εται­ρείας της Ρόδου και 6 εταίρων της για την επι­κύ­ρωση συμ­φω­νίας συν­διαλ­λα­γής που πέτυχαν μετά την υπαγωγή της στις ευερ­γε­τι­κές δια­τά­ξεις του άρθρου 99 του πτω­χευ­τι­κού κώδικα.

Η έκθεση της δια­με­σο­λα­βή­τριας, που όρισε το δικα­στή­ριο, περι­λαμ­βά­νει αυτού­σια την πρόταση – σχέδιο εξυ­γί­αν­σης της εται­ρείας, που απο­τέ­λεσε τη βάση για τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με τους πιστω­τές της, έκθεση ελέγχου των στοι­χείων της πρό­τα­σης αυτής από ορκωτό λογιστή ως εμπει­ρο­γνώ­μονα, την τελική συμ­φω­νία με την πλειο­ψη­φία των πιστω­τών, που τη δια­πραγ­μα­τεύ­τη­καν και τελικά την υπέ­γρα­ψαν, βεβαί­ωση χρεών της ΔΟΥ Ρόδου και τις απα­ντή­σεις όσων πιστω­τών δεν υπέ­γρα­ψαν την συμ­φω­νία συν­διαλ­λα­γής.

Οι συνο­λι­κές υπο­χρε­ώ­σεις της εται­ρείας ανέρ­χο­νται σύμφωνα με την αρχική της αίτηση στο ποσό των 3.459.215,31 ευρώ, πλην όμως εσφαλ­μένα, διότι όπως προ­έ­κυψε από μετα­γε­νέ­στερο έλεγχο συνυ­πο­λο­γί­στηκε οφειλή εκ συναλ­λαγ­μα­τι­κών προς τον κύριο προ­μη­θευτή της και κυριό­τερο πιστωτή συνο­λι­κού ποσού 800.000 ευρώ, ενώ αυτές οι συναλ­λαγ­μα­τι­κές είχαν αντι­κα­τα­στα­θεί από επι­τα­γές χωρίς να γίνει, εκ παρό­ρα­σης, η δια­γραφή τους. Η πραγ­μα­τική συνο­λική οφειλή προς τρίτους, Δημόσιο και Ασφα­λι­στικά Ταμεία της εται­ρείας, όπως αυτή εκτί­θε­ται στην συμ­φω­νία συν­διαλ­λα­γής για να λάβουν γνώση άπαντες των οφειλών προς τον καθέναν, ανέρ­χε­ται στο ποσό των 2.916.652,78 ευρώ και 2.884.093,54 ευρώ μετά την απο­μεί­ωση του Δημο­σίου.

Η εται­ρεία δεν έχει παύσει τις πλη­ρω­μές της, καθόσον αυτα­πό­δει­κτα, μετά από σχεδόν τρία έτη δρα­στη­ριό­τη­τας από την υποβολή της ανωτέρω αίτησης, οι προς τρίτους οφειλές της δεν έχουν αυξηθεί.

Τη συμ­φω­νία συν­διαλ­λα­γής, όπως εμπε­ριέ­χε­ται στην έκθεση της μεσο­λα­βή­τριας, θέλουν και υπέ­γρα­ψαν η πλειο­ψη­φία των απαι­τή­σεων κατά της εται­ρείας και οι φορείς τους και συγκε­κρι­μένα η μια εται­ρεία για συνο­λική απαί­τηση ποσού 46.270,80 ευρώ – μια άλλη, για συνο­λική απαί­τηση ποσού 1.078.000,00 ευρώ – μια τρίτη για συνο­λική απαί­τηση 177.000,00 ευρώ και μια Τράπεζα για συνο­λική απαί­τηση 210.758,93 ευρώ.

Έτσι, επι­τεύ­χθηκε συμ­φω­νία με τους ανωτέρω πιστω­τές, που ολο­κλη­ρώ­θηκε στις 5 Ιουλίου 2013 και αντι­προ­σω­πεύ­ουν ποσοστό 52,41%.

Αυτή η συμ­φω­νία δεν παρα­βλά­πτει τα δικαιώ­ματα των πιστω­τών που δεν συμ­βάλ­λο­νται και τη συλ­λο­γική ικα­νο­ποί­ησή τους, καθόσον οι μη συμ­βαλ­λό­με­νοι στη συμ­φω­νία πιστω­τές δεν θα βρεθούν σε χει­ρό­τερη θέση από αυτήν στην οποία θα βρί­σκο­νταν με βάση την ανα­γκα­στική εκτέ­λεση ή σε περί­πτωση παύσης πλη­ρω­μών.

Η εται­ρεία δρα­στη­ριο­ποιεί­ται από το έτος 1986 στο νησί της Ρόδου στην εµπορία ηλε­κτρι­κών ειδών και έχει εξα­σφα­λί­σει µόνιµη πελα­τεία και µεγάλη οικονοµική δρα­στη­ριό­τητα µε ετή­σιους τζίρους της τάξεως των 2 εκατ. ευρώ.

Προ­σπα­θεί να ανα­πτυ­χθεί µε νέες αντι­προ­σω­πείες ηλε­κτρι­κών ειδών µε µεγαλύτερο περι­θώ­ριο κέρδους και ήδη είναι σε σχε­τι­κές συζη­τή­σεις µε ανώνυµη εται­ρεία για την απο­κλει­στική αντι­προ­σώ­πευση γνωστών ηλε­κτρι­κών ειδών.

Στο δικα­στή­ριο προσκόµισε εξάλλου στοι­χεία από τα οποία προ­κύ­πτει ότι από την 1η Φεβρουα­ρίου 2010 και εντεύ­θεν έχει κατα­βά­λει σε προµηθευτές δια­τρα­πε­ζικά και στο δηµόσιο το συνο­λικό ποσό των 528.813,93 ευρώ, για µισθώµατα, το συνο­λικό ποσό των 48.000 ευρώ, για µισθοδοσία το συνο­λικό ποσό των 36.410 ευρώ.

Κατέ­βαλε εξάλλου το ποσό των 662.864,10 ευρώ έναντι ληξιπροθέσµων οφειλών της και διάφορα ποσά για λει­τουρ­γικά έξοδα, συνο­λι­κού ύψους 32.664,76 ευρώ.

Ένας από τους λόγους που δηµιουργήθηκαν οικονοµικά προβλήµατα στην εται­ρεία, όπως ανα­φέ­ρουν και οι νοµικοί συµπαραστάτες της, είναι η ένδικη διαφορά της µε µεγαλοστέλεχος γνωστής εται­ρείας πώλησης ηλε­κτρι­κών ειδών που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται µε υποκαταστήµατα σ’ όλη την Ελλάδα και έχει οµοίως υπαχθεί στις ευνοϊ­κές δια­τά­ξεις του άρθρου 99 του πτω­χευ­τι­κού κώδικα.

Οι εταίροι της ροδί­τι­κης εται­ρείας δια­τεί­νο­νται συγκεκριµένα ότι ο αντι­πρό­ε­δρος της µηνυόµενης εται­ρείας διέ­πραξε σε βάρος τους τα αδικήµατα της εκβί­α­σης, της κακουργηµατικής απάτης και της απάτης επί δικα­στη­ρίω κατ΄ε­ξα­κο­λού­θηση, ενώ η εται­ρεία και η διοί­κησή της, τα αδικήµατα της άµεσης συνέρ­γειας σε εκβίαση και της άµεσης συνέρ­γειας σε κακουργηµατική απάτη.

Με βού­λευμα του Συμ­βου­λίου Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου ο μηνυό­με­νος έχει παρα­πεμ­φθεί σε δίκη ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου επί κακουρ­γη­μά­των κατη­γο­ρού­με­νος για εκβίαση και απάτη με περιου­σιακό όφελος και προ­ξε­νη­θείσα ζημία που υπερ­βαί­νει συνο­λικά το ποσό των 73.000 ευρώ.

Τον Μάρτιο του 2003 ξεκί­νησε η συνερ­γα­σία της ροδί­τι­κης εται­ρείας µε την εται­ρεία του κατη­γο­ρού­με­νου και τους εκπρο­σώ­πους της, που την εφο­δί­α­ζαν µε το 85% περίπου των προ­ϊ­ό­ντων που εµπορεύεται.

Στα πλαίσια της συνερ­γα­σίας αυτής και για την εξυ­πη­ρέ­τησή της, ανοί­χτηκε αλλη­λό­χρεος λογαριασµός διάρ­κειας µέχρι τον Απρίλιο του 2009, που έπρεπε να κλείσει τον Δεκέµβριο του ίδιου έτους.

Η συνερ­γα­σία κυλούσε οµαλά µέχρι τον Απρίλιο του 2009 οπότε, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται οι μηνυτές, άρχισαν να εµφανίζονται προβλήµατα µε τον προµηθευτή, ο οποίος αδυ­να­τούσε να τους προµηθεύσει µε εµπορεύµατα. Ανα­γκά­στηκε έτσι να δια­κό­ψει τη συνερ­γα­σία του και να στραφεί σε άλλους χονδρέµπορους, ενώ ταυ­τό­χρονα ζητή­θηκε η περαί­ωση των µεταξύ τους εκκρεµοτήτων και το κλείσιµο του αλλη­λό­χρεου λογαριασµού µε διευ­θέ­τηση του κατά­λοι­που του.

Οι µηνυτές δια­τεί­νο­νται ότι ο προµηθευτής συµφώνησε και ζήτησε κάποια πίστωση χρόνου γιατί είχε µεταβιβάσει, παρά τη συµφωνία τους, λόγω προβληµάτων ρευ­στό­τη­τας που αντιµετώπιζε σε τρά­πε­ζες επι­τα­γές που είχαν εισφέ­ρει στον κοινό τους λογαριασµό.

Τον Δεκέµβριο του 2009 λίγο πριν κλείσει ο αλλη­λό­χρεος λογαριασµός εµφανίστηκε (τηλε­φω­νικά) ο κατη­γο­ρού­με­νος, ο οποίος φέρεται να παρου­σιά­στηκε ως µέτοχος και νόµιµος εκπρό­σω­πος ανωνύµου εται­ρείας, που εδρεύει στο Αίγιο και να πλη­ρο­φό­ρησε τους Ροδίτες µηνυτές ότι η εται­ρεία του είναι νόµιµη από οπι­σθο­γρά­φηση κοµίστρια επι­τα­γών τους, ύψους 140.000 ευρώ.

Οι µηνυτές του επεσήµαναν ότι στο τέλος του έτους όχι µόνο δεν θα οφεί­λουν στην συνεργαζόµενη µέχρι τότε µε αυτούς εται­ρεία εµπορίας ηλε­κτρι­κών ειδών αλλά θα του οφείλει αυτή πράγµα το οποίο φέρεται να δήλωσε ότι δεν τον ενδιέ­φερε.

Απευ­θύν­θη­καν δε στην συνεργαζόµενη µε αυτούς εται­ρεία η οποία τότε προ­φα­σί­στηκε ανα­στά­τωση διότι είχε υπαχθεί στις δια­τά­ξεις του άρθρου 99 περί συναλ­λα­γής µε τους δανει­στές. Τους δια­βε­βαί­ω­σαν δε ότι η εται­ρεία τους ήταν πιστω­τική µε ποσό 220.000 ευρώ και ότι θα ελάµβαναν τα χρήµατα αυτά.

Στη συνέ­χεια η εται­ρεία του Αιγίου εµφάνισε τις επι­τα­γές στις τρά­πε­ζες. Οι επι­τα­γές δε αυτές είχαν µπει στον αλλη­λό­χρεο λογαριασµό για µελλοντικές της αγορές που ποτέ δεν πραγµατοποιήθηκαν.

Μετά την πρω­το­χρο­νιά του 2010 ο εκπρό­σω­πος της εται­ρείας του Αιγίου φέρεται να τους απεί­λησε ότι θα προ­χω­ρούσε σε έκδοση δια­τα­γών πληρωµής και η ροδί­τικη εται­ρεία ανα­γκά­στηκε να εκδώσει νέες επι­τα­γές σε αντι­κα­τά­σταση εκείνων που είχε κατα­θέ­σει στον αλλη­λό­χρεο λογαριασµό της συνεργαζόµενης µε αυτήν εται­ρείας.

Η συνεργαζόµενη µε αυτούς εται­ρεία των Αθηνών δεν τακτο­ποί­ησε το χρέος και ο επιχειρηµατίας από το Αίγιο προ­χώ­ρησε σε έκδοση δια­τα­γών πληρωµής.

Στην πορεία οι Ροδίτες µηνυτές δια­πί­στω­σαν ότι ο επιχειρηµατίας από το Αίγιο ήταν αντι­πρό­ε­δρος του διοι­κη­τι­κού συµβουλίου της συνεργαζόµενης µε αυτούς εται­ρείας των Αθηνών που «πτώ­χευσε» και υπεύ­θυ­νος για τα οικονοµικά της και πως, ενώ η εται­ρεία των Αθηνών της όφειλε 222.235,21 ευρώ είχε πάρει τις επι­τα­γές από τον αλλη­λό­χρεο λογαριασµό συνερ­γα­σίας τους και τις είχε µεταβιβάσει στην εται­ρεία του στο Αίγιο προκειµένου να εξα­σφα­λί­σει παράνοµα όφελος που υπερ­βαί­νει τα 120.000 ευρώ!

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο που εξέτασε την υπόθεση δια­πί­στωσε μεταξύ άλλων ότι όταν τον Ιούλιο του 2010 κοι­νο­ποι­ή­θηκε στην εγκα­λούσα εται­ρεία η πρώτη διαταγή πλη­ρω­μής, η κύρια εταίρος της ανα­κά­λυψε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος από τις 30 Απρι­λίου 2008 ήταν αντι­πρό­ε­δρος του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου και ένας εκ των τριών νομίμων εκπρο­σώ­πων της ανώ­νυ­μης εται­ρείας των Αθηνών.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, όπως κρίθηκε από το δικα­στικό συμ­βού­λιο, αν και γνώριζε ότι η εγκα­λούσα εται­ρεία θα είχε νόμιμη ένσταση κατά της εται­ρείας των Αθηνών από τη μεταξύ τους σχέση για τις πρώτες τρεις επι­τα­γές, παρα­σιω­πώ­ντας τη διπλή ιδιό­τητα του και το ότι γνώριζε για τον τρόπο λει­τουρ­γίας του αλλη­λό­χρεου λογα­ρια­σμού και την ύπαρξη πιστω­τι­κού υπο­λοί­που υπέρ της εγκα­λού­σας εται­ρείας, έπεισε την εταίρο της ροδί­τι­κης εται­ρείας ότι η του Αιγίου είχε νόμιμη αξίωση ενα­ντίον της από τρεις οπι­σθο­γρα­φη­μέ­νες σ΄ αυτήν επι­τα­γές, προ­κει­μέ­νου έτσι να ανα­νε­ώ­σει την οφειλή της και να εκδώσει επτά νέες επι­τα­γές, καθώς και να της κατα­θέ­σει το ποσό των 20.000 ευρώ.

Την υπόθεση χει­ρί­ζο­νται οι δικη­γό­ροι κ.κ. Ι. Κούτας και Κ. Μεϊµάρης.