Κ.Κ.Ε. Τ.Ε. Δωδεκανήσου: Ανακοίνωση για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940

Η εισβολή των στρα­τευ­μά­των της φασι­στι­κής Ιταλίας τα ξημε­ρώ­ματα της 28ης Οκτώβρη 1940 απο­τέ­λεσε το εναρ­κτή­ριο γεγονός-ορόσημο μιας περιό­δου που θα οδη­γούσε στο δράμα της τριπλής φασι­στι­κής κατοχής (ιτα­λι­κής, γερ­μα­νι­κής, βουλ­γα­ρι­κής), αλλά και στην αφύ­πνιση και ηρωική μαζική δράση των εργατικών-λαϊκών δυνά­μεων, μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, από την οποία μπορούν να αντλη­θούν χρήσιμα ιστο­ρικά διδάγ­ματα.

Ο Δεύ­τε­ρος Παγκό­σμιος Πόλεμος, όπως και ο Πρώτος, ήταν ιμπε­ρια­λι­στι­κός. Κοινός στόχος τόσο του Άξονα (Γερμανίας- Ιταλίας-Ιαπωνίας), όσο και των ΗΠΑ – Μ. Βρε­τα­νίας – Γαλλίας και των συμ­μά­χων τους ήταν η προ­σπά­θεια να εξα­σφα­λί­σουν τον έλεγχο των πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κών πηγών, των πρώτων υλών, των αγορών και των σφαιρών επιρ­ροής. Ταυ­τό­χρονα κοινή τους επι­δί­ωξη -παρότι αυτό συσκο­τι­ζό­ταν για ένα μεγάλο διά­στημα, στο πλαίσιο της ”αντι­χι­τλε­ρι­κής” συνεργασίας- ήταν η συντριβή της Σοβιε­τι­κής Ένωσης, του πρώτου εργατικού- σοσια­λι­στι­κού κράτους στην ιστορία που απο­τε­λούσε φάρο για όλους τους λαούς και είχε την καθο­ρι­στική συμβολή στη συντριβή του ναζι­σμού.

Αυτό προ­σπα­θούν να συγκα­λύ­ψουν όσοι ανι­στό­ρητα εξι­σώ­νουν τον ναζισμό με τον κομ­μου­νι­σμό με σημαιο­φόρο την Ευρω­παϊκή Ένωση. Ο φασι­σμός, όπως τότε έτσι και σήμερα, στη­ρί­ζε­ται πολι­τικά και οικο­νο­μικά από τμήματα του κεφα­λαίου και απο­τε­λεί γέννημα – θρέμμα του καπι­τα­λι­στι­κού συστή­μα­τος.

Σήμερα, που έχουν φου­ντώ­σει οι αντα­γω­νι­σμοί ανάμεσα στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές συμ­μα­χίες, τις ΗΠΑ και τα κράτη μέλη της ΕΕ από τη μια μεριά και την ευρα­σια­τική με επι­κε­φα­λής τη Ρωσική Ομο­σπον­δία και την Κίνα από την άλλη, τα διδάγ­ματα από εκείνη την περίοδο είναι περισ­σό­τερο επί­καιρα από ποτέ. Αυτοί οι αντα­γω­νι­σμοί οδή­γη­σαν και οδηγούν σε δεκάδες περι­φε­ρεια­κές συγκρού­σεις και πρό­σφατα στην πολε­μική ανα­μέ­τρηση ανάμεσα στις δυνά­μεις της Ρωσικής Ομο­σπον­δίας και του ΝΑΤΟ στα εδάφη της Ουκρα­νίας.

Ανα­πό­σπα­στο κομμάτι αυτών των αντα­γω­νι­σμών είναι και η επι­δεί­νωση στις ελλη­νο­τουρ­κι­κές σχέσεις, με την κλι­μά­κωση της τουρ­κι­κής επι­θε­τι­κό­τη­τας σε βάρος της χώρας, καθώς “αέρα στα πανιά” της Άγκυρας δίνει η απρο­κά­λυ­πτη στάση ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ, που ξεκα­θα­ρί­ζουν ότι σημασία έχει η δια­φύ­λαξη της ευρωΝΑΤΟικής συνοχής απέ­να­ντι στη Ρωσία.

Το τουρ­κικό κράτος όλο και πιο επι­θε­τικά αμφι­σβη­τεί ελλη­νικά κυριαρ­χικά δικαιώ­ματα, πατώ­ντας σε δύο βάρκες, τη ΝΑΤΟϊκή και τη ρωσική.

Έναν αιώνα μετά τη Μικρα­σια­τική Εκστρα­τεία και Κατα­στροφή, που οδήγησε σε δεκάδες χιλιά­δες θύματα και εκα­τομ­μύ­ρια ξερι­ζω­μέ­νους και 48 χρόνια μετά το χου­ντικό πρα­ξι­κό­πημα και την τουρ­κική εισβολή στην Κύπρο, η αστική προ­πα­γάνδα που υπο­στη­ρί­ζει ότι η ένταξη της Ελλάδας στις ιμπε­ρια­λι­στι­κές συμ­μα­χίες δια­σφα­λί­ζει τα συμ­φέ­ρο­ντα των εργατικών-λαϊκών δυνά­μεων, πέρα από ανι­στό­ρητη, είναι και επι­κίν­δυνη. Είτε μέσω “ειρη­νι­κής διευ­θέ­τη­σης”, είτε μέσω πολε­μι­κής σύγκρου­σης, είτε μέσω ενός συν­δυα­σμού των δύο, στόχος παρα­μέ­νει η μονο­πω­λιακή

συνεκ­με­τάλ­λευση των πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κών πηγών της περιο­χής και η δια­τή­ρηση της ΝΑΤΟϊκής συνοχής, εις βάρος των λαών της Ελλάδας, της Τουρ­κίας και των άλλων χωρών της περιο­χής.

Σήμερα, που είναι πιο ορατός ο κίν­δυ­νος ενός γενι­κευ­μέ­νου πολέμου, η υπε­ρά­σπιση των κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των, της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας, των συνόρων, από τη σκοπιά των λαϊκών συμ­φε­ρό­ντων αποκτά πραγ­μα­τικό νόημα, μόνο όταν συμ­βα­δί­ζει με την πάλη:

– Για τερ­μα­τι­σμό της συμ­με­το­χής της χώρας στον ιμπε­ρια­λι­στικό πόλεμο που διε­ξά­γε­ται στα εδάφη της Ουκρα­νίας.

– Για τη γενι­κό­τερη απε­μπλοκή της χώρας μας από τα επι­κίν­δυνα σχέδια του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της ΕΕ.

– Για να κλεί­σουν οι ξένες στρα­τιω­τι­κές βάσεις στην Ελλάδα.

– Για την απο­δέ­σμευση από αυτούς τους οργα­νι­σμούς, με το λαό στην εξουσία.

Στη­ριγ­μέ­νος στην ιστο­ρική πείρα ο λαός χρειά­ζε­ται να απο­κτή­σει εμπι­στο­σύνη και δύναμη στην πάλη του για το δίκιο και τη νίκη. Να εμπι­στευ­τεί το ΚΚΕ, για να χαράξει το δικό του δρόμο για μια κοι­νω­νία που θα είναι αφέντης του πλούτου που παράγει, για μια κοι­νω­νία πραγ­μα­τι­κής λαϊκής ευη­με­ρίας, για τη δική του εξουσία, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό, που απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θεση για την ειρήνη, την αλλη­λεγ­γύη, την αμοι­βαία επωφελή συνερ­γα­σία των λαών σε όλα τα πεδία.