Μητσοτάκης: Το «όχι» αποτελεί την εθνική μας θέση απέναντι σε κάθε επιβουλή

Στις εκδη­λώ­σεις για τον εορ­τα­σμό της Εθνικής Επε­τείου της 28ης Οκτω­βρίου, στο Καλπάκι Ιωαν­νί­νων παρέστη ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης.

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός παρα­κο­λού­θησε την επι­μνη­μό­συνη δέηση, κατέ­θεσε στεφάνι στο Μνημείο του Μαχητή και άναψε ένα κερί προς τιμήν των 167 πεσό­ντων στρα­τιω­τών, τα λείψανα των οποίων φυλάσ­σο­νται στο οστε­ο­φυ­λά­κιο του Μνη­μείου. Στη συνέ­χεια ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης παρα­κο­λού­θησε την ανα­πα­ρά­σταση της Μάχης του Καλ­πα­κίου.

«Αισθά­νο­μαι ειλι­κρινά συγκι­νη­μέ­νος που βρί­σκο­μαι σήμερα μαζί σας σε αυτόν τον τόπο που τον αρδεύει η Ιστορία, στα βήματα του Βασιλιά Πύρρου, στο δρόμο του προς τη Ρώμη, αλλά και απέ­να­ντι από τις κορυφές που πριν από 82 χρόνια το “όχι” στον φασισμό και στον ξένο εισβο­λέα γρά­φτηκε με αίμα και θρίαμβο», ανέφερε ο κ. Μητσο­τά­κης στις πρώτες του κου­βέ­ντες σε ένα σύντομο χαι­ρε­τι­σμό.

«Εδώ, οι δυνά­μεις της ελευ­θε­ρίας πέτυχαν την πρώτη τους νίκη κατά του ‘Αξονα. Το Καλπάκι συνεπώς απο­τε­λεί σύμβολο που δια­περνά τα σύνορα και τους καιρούς, εκπέ­μπο­ντας από την Ελλάδα αξίες παγκό­σμιες που δεν φυλα­κί­ζο­νται στο χθες, αλλά αντί­θετα ανα­νε­ώ­νο­νται συνέ­χεια μέσα στο χρόνο», συνέ­χισε ο κ. Μητσο­τά­κης.

Και πρό­σθεσε: «Είμαστε, κύριε Δήμαρχε, όλοι πολύ χαρού­με­νοι που φέτος τα Καλ­πά­κεια επι­στρέ­φουν ύστερα από τους περιο­ρι­σμούς της παν­δη­μίας. Θα τιμή­σουμε έτσι όπως πρέπει, όπως τους αρμόζει, τους μαχητές της 8ης Μεραρ­χίας που τον Οκτώ­βριο του 1940 έδωσαν -σε αυτά εδώ τα βουνά- τις πρώτες μάχες, κρα­τώ­ντας και απω­θώ­ντας τις επί­μο­νες επι­θέ­σεις του στρατού του Μου­σο­λίνι, δια­μορ­φώ­νο­ντας, όμως, ταυ­τό­χρονα ένα μονα­δικό υπό­δειγμα πολε­μι­κής αρετής και ετοι­μό­τη­τας, ατόφιου πατριω­τι­σμού και πίστης στην ελευ­θε­ρία. Πάνω απ΄ όλα, όμως, ένα υπό­δειγμα εθνικής ενό­τη­τας και συλ­λο­γι­κής δράσης. Γιατί μπορεί η οξυ­δέρ­κεια και οι χει­ρι­σμοί του Στρα­τη­γού Κατσι­μή­τρου, που μάλιστα επέ­μεινε να εκδη­λω­θεί εδώ η πρώτη αντί­σταση, να έφεραν τελικά τη νίκη, όμως όλους τους προη­γού­με­νους μήνες οι Ηπει­ρώ­τες είχαν μερι­μνή­σει να οχυ­ρώ­σουν την περιοχή υπό την καθο­δή­γηση του Συνταγ­μα­τάρχη Μαυ­ρο­γιάννη. ‘Αλλοι, πολύ πιο ειδικοί από εμένα, έχουν μιλήσει, ασφαλώς, πολύ εκτε­νέ­στερα για το πολε­μικό θαύμα που κατα­γρά­φηκε σε τούτα εδώ τα χώματα. Προ­σω­πικά επιλέγω να ανα­δείξω την κινη­τή­ρια δύναμη που είναι και πηγή κάθε θαύ­μα­τος του ελλη­νι­σμού. Την αγάπη, δηλαδή, για την εθνική μας ανε­ξαρ­τη­σία, που ενώνει λαό και ένοπλες δυνά­μεις, αλλά ενώνει και τους πολίτες μεταξύ μας. Γιατί αυτή είναι προ­ϋ­πό­θεση της κοινής μας ευη­με­ρίας. Μπροστά της κάθε άλλη διαφορά μικραί­νει. Κι όταν απει­λεί­ται, οι Ελλη­νί­δες και οι Έλληνες ενώ­νο­νται και μεγα­λουρ­γούν. Αυτό ακριβώς έγινε εδώ πριν από 82 χρόνια».

Ο πρω­θυ­πουρ­γός υπο­γράμ­μισε πως δεν είναι τυχαίο ότι σε αυτά τα μέρη «έδρευε» από τις ταραγ­μέ­νες δεκα­ε­τίες του ’20 και του ’30 ένας πει­θαρ­χι­κός ουλαμός στρα­τευ­μέ­νων ποι­νι­κών και πολι­τι­κών κρα­του­μέ­νων, δείγμα του διχα­σμού και του αυταρ­χι­σμού εκείνης της εποχής.

«Κι όμως, ο άνεμος της πατριω­τι­κής ενό­τη­τας του ’40 παρέ­συρε δια­φο­ρές και λάθη, φέρ­νο­ντας όλους τους Έλληνες δίπλα-δίπλα στα χαρα­κώ­ματα κατά των Ιταλών, μετά στην επο­ποιία της εθνικής αντί­στα­σης, για να μας διχάσει μετά και πάλι ο εμφύ­λιος. Ανάμεσα στα άλλα, λοιπόν, το Καλπάκι προ­βάλ­λει και ως τόπος που ανα­τέλ­λει στην πράξη η νικη­φόρα εθνική συμ­φι­λί­ωση. Αυτό το «ΟΧΙ» που είναι χαραγ­μένο στην πλαγιά του Προφήτη Ηλία έρχεται από μακριά και πηγαί­νει μακριά, συνο­δεύ­ο­ντας την Ιστορία μας», τόνισε.

Και συμπλή­ρωσε: «Έτσι, σήμερα, απευ­θύ­νε­ται και σε έναν άλλον εισβο­λέα, στη Ρωσία που κατα­πατά το Διεθνές Δίκαιο, το απα­ρα­βί­α­στο των συνόρων και την ανε­ξαρ­τη­σία της Ουκρα­νίας. Και ανάβει έτσι μια διπλή φωτιά στην Ευρώπη, προ­κα­λώ­ντας αίμα στα μέτωπα με τα όπλα και απο­ζη­τώ­ντας αστά­θεια στις δυτικές κοι­νω­νίες με μοχλό την ακρί­βεια. Αλλά και κάτι ακόμα, προ­βάλ­λο­ντας ένα αυταρ­χικό τετε­λε­σμένο ως πρότυπο μίμησης άλλων ταρα­ξιών, πιθανώς και εδώ στη γει­το­νιά μας. Να γιατί λοιπόν η Ουκρα­νία μας αφορά και γιατί στις πεδιά­δες της δίνο­νται ανά­λο­γες μάχες με εκείνες του 1940 στα βουνά των Ιωαν­νί­νων και γιατί το «ΟΧΙ» απο­τε­λεί την εθνική μας θέση απέ­να­ντι σε κάθε επι­βουλή. Ειδικά όταν προ­έρ­χε­ται από χώρες που όσο υψώνουν τη ρητο­ρική τους, τόσο βυθί­ζο­νται στη δική τους απο­μό­νωση. Όπως είπα, όμως, τα τρία αυτά γράμ­ματα απα­ντούν μόνο σε όσους απει­λούν και δεν προ­κα­λούν αλλά προ­σκα­λούν στο δρόμο της νομι­μό­τη­τας, στο δρόμο της ειρήνης. Γι΄ αυτό και η άλλη όψη του ελλη­νι­κού «ΟΧΙ» είναι το «ΝΑΙ» στη στα­θε­ρό­τητα και τη συνερ­γα­σία».

Ο κ. Μητσο­τά­κης έστειλε σαφές μήνυμα στην ‘Αγκυρα. «Κακά τα ψέματα, κανείς πουθενά δεν πιστεύει ότι η Τουρκία κιν­δυ­νεύει από τα ελλη­νικά νησιά. Αντί­θετα, το ότι εκείνη επι­βου­λεύ­ε­ται την κυριαρ­χία της Ελλάδος το δια­λα­λεί, δυστυ­χώς, συνέ­χεια η ίδια. Από την πλευρά μας, λοιπόν, οι θέσεις μας είναι στα­θε­ρές: στην επι­θε­τι­κό­τητα αντι­τάσ­σουμε την ετοι­μό­τητα. Τα επι­χει­ρή­ματά μας βασί­ζο­νται στο Διεθνές Δίκαιο και στο Δίκαιο της Θάλασ­σας. Και ασφαλώς την αμυ­ντική μας επα­γρύ­πνηση και τη διπλω­μα­τική μας θωρά­κιση που μας προ­σφέ­ρουν οι ισχυρές μας συμ­μα­χίες. Όλα αυτά, μάλιστα, με τη ψυχραι­μία εκείνου που έχει το δίκιο με το μέρος του. Με την αυτο­πε­ποί­θηση του πατριώτη και πάνω απ’ όλα δρώντας ανοιχτά στο φως της αλή­θειας και της μέρας. Γιατί όσοι φωνα­σκούν ότι τάχα κινού­νται μόνο στο σκοτάδι, συχνά χάνο­νται μέσα σε αυτό», ανέφερε.

Και κατα­λή­γο­ντας υπο­γράμ­μισε: «Και μη ξεχνάτε ότι άλλωστε και εδώ στο Καλπάκι, μέσα στη νύχτα και πριν ξημε­ρώ­σει ήρθαν οι Ιταλοί, για να τους απα­ντή­σουν, όπως έπρεπε, πρώτα οι Ηπει­ρώ­τες και οι Έλληνες και ύστερα η ίδια η Iστορία. «Ουδεμία ιδέα, εις ουδένα να υπάρχει περί υπο­χω­ρή­σεως. Πάντες θα αγω­νι­σθώ­μεν επί των θέσεών μας και εν ανάγκη θα πέσωμεν υπε­ρα­σπι­ζό­με­νοι αυτάς», έγραφε η τελευ­ταία διαταγή του Κατσι­μή­τρου. Και έτσι έγινε. Οι Έλληνες δεν υπο­χώ­ρη­σαν, αλλά προ­χώ­ρη­σαν, όπως ακριβώς το θέλει η παρά­δοση αυτού του τόπου και είναι ένα χρέος της δικής μας γενιάς προς τη γενιά που πολέ­μησε το ’40, είναι και η γενιά του πατέρα μου, του Κων­στα­ντί­νου Μητσο­τάκη. Αυτή η γενιά που μας παρέ­δωσε μία Ελλάδα ελεύ­θερη και ευη­με­ρούσα να την τιμούμε και να τη θυμό­μα­στε, προς το χαμένο εκείνον ανθυ­πο­λο­χαγό για τον οποίον το ‘Ασμα ηρωικό και πένθιμο θα θρηνεί πάντα με την περή­φανη φωνή του Ελύτη, «βρό­ντη­ξαν τα βουνά της Αλβα­νίας, δεν έκλαψαν, γιατί να κλάψουν; Ήταν γενναίο παιδί». Είμαι όμως κύριε Δήμαρχε εδώ γιατί, όπως είπατε, πρέπει όλοι να αγω­νι­στούμε ώστε το Καλπάκι να μη μείνει μόνο απλή ανά­μνηση, αλλά παντο­τινή και ενεργή μνήμη. Και για αυτό και θα πρέπει να δούμε άμεσα, να δρο­μο­λο­γή­σουμε εκείνες τις δράσεις για να δημιουρ­γη­θεί το Πάρκο Ιστο­ρίας, αλλά κυρίως -όπως είπατε- για να ανε­γερ­θεί ένα κενο­τά­φιο εδώ, στους πρό­πο­δες του Μνη­μείου του Μαχητή, όπου θα ανα­γρά­φο­νται ένα προς ένα τα σχεδόν 14.000 ονόματα Ελλήνων στρα­τιω­τών που έπεσαν στον πόλεμο του ’40 – ’41. Είναι μία οφειλή του παρό­ντος προς το παρελ­θόν, που στέκει και πυλώνας του μέλ­λο­ντός μας. Από εκεί, λοιπόν, θα απα­ντήσω με μία λέξη μόνο για να κλείσω τον χαι­ρε­τι­σμό μου. Μία απλή λέξη, που όμως συμπυ­κνώ­νει την ατομική και συλ­λο­γική απο­φα­σι­στι­κό­τητα της στιγμής, την πεμ­πτου­σία της ελευ­θε­ρίας, αλλά τελικά και την προ­ο­πτική της προόδου της χώρας. Ένα σύνθημα που αντή­χησε, αντηχεί και θα αντηχεί πάντα σε αυτά τα βουνά: «Αέρα». Για να μας καλεί να βαδί­ζουμε ενω­μέ­νοι και με αυτο­πε­ποί­θηση, με πίστη στο ηρωικό χθες, με σχέδιο και όρεξη για δουλειά στο σήμερα, με αισιο­δο­ξία και ελπίδα για το αύριο, με σιγου­ριά, με συνέ­χεια, με συνέ­πεια. Σας ευχα­ρι­στώ πολύ».