Εικόνα σου είμαι κοινωνία….

« Αν ο άν­θρω­πος επι­νό­η­σε τον διά­βο­λο τότε τον φα­ντά­στη­κε κα­τ΄ει­κό­να και ομοί­ω­ση του» Ανα­φέ­ρει ο διά­ση­μος συγ­γρα­φέ­ας Φιό­ντορ Ντο­στο­γιέφ­σκι»

Είναι εκεί­νες οι ει­δή­σεις που σε πα­γώ­νουν, που σου δη­μιουρ­γούν απο­στρο­φή και αηδία, που τις δέ­χε­σαι ωσάν γρο­θιά στο στο­μά­χι. Είναι αυτές οι ει­δή­σεις που σου δη­μιουρ­γούν αμ­φι­βο­λί­ες και ερω­τή­μα­τα για το που βα­δί­ζου­με, για το πως έχει δια­μορ­φω­θεί και εξε­λίσ­σε­ται η κοι­νω­νία μας, για το πόση σήψη και διά­βρω­ση υπάρ­χει σε όλα τα κοι­νω­νι­κά στρώ­μα­τα του ελ­λη­νι­κού δη­μό­σιου βίου. Δυ­στυ­χώς το πε­ρι­στα­τι­κό του «ευ­υ­πό­λη­πτου» και «θρη­σκευό­με­νου» επι­χει­ρη­μα­τία που βίαζε και εξέ­δι­δε τη δω­δε­κά­χρο­νη δεν είναι ούτε μο­να­δι­κό αλλά ούτε και το τε­λευ­ταίο. Εκεί­νο που δη­μιουρ­γεί  απο­τρο­πια­σμό, βδε­λυγ­μία αλλά και φόβο και επι­βε­βαιώ­νει την κοι­νω­νι­κή  σήψη είναι η λίστα των δια­κο­σί­ων αν­θρω­πό­μορ­φων δαι­μό­νων επί­δο­ξων βια­στών ενός παι­διού δώ­δε­κα ετών.

Ξε­χει­λί­ζει η οργή της κοι­νω­νί­ας και ευ­λό­γως αντι­δρούν οι Έλ­λη­νες για φαι­νό­με­να τέ­τοια που ασφα­λώς δεν είναι τω­ρι­νά αλλά τεί­νουν να γί­νουν κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα μας μέσα από τη δη­μο­σιό­τη­τα που λαμ­βά­νουν. Ενά­μι­ση χρόνο είχε στη­θεί μια εγκλη­μα­τι­κή ορ­γά­νω­ση, ένα δί­κτυο μα­στρο­πεί­ας  που βίαζε και εξέ­δι­δε ένα παιδί, αλλά κα­νείς δεν είδε κα­νείς δεν αντι­λή­φθη­κε τί­πο­τα. Στη συ­νέ­χεια ακο­λου­θεί το τρί­πτυ­χο των συ­ναι­σθη­μά­των που στην αρχή πα­γώ­νου­με στο άκου­σμα της εί­δη­σης, στη συ­νέ­χεια κλαί­με, και ακο­λου­θεί ο κυ­νι­σμός ότι αυτά υπήρ­χαν, υπάρ­χουν και θα υπάρ­χουν. Είναι ξέ­χει­λη η οργή διότι το δω­δε­κά­χρο­νο παιδί δεν βιά­στη­κε μόνο από τα αν­θρω­πό­μορ­φα αυτά τέ­ρα­τα αλλά το πα­ρέ­λα­βε στη συ­νέ­χεια  «το μι­ντια­κό κο­λοσ­σαίο» που στο βωμό της τη­λε­θέ­α­σης έστη­σε κά­με­ρες έξω από το σπίτι της,  έδει­ξε το προ­σω­πά­κι της με pixel,  ανέ­φε­ρε ει­κό­νες και πρά­ξεις οι οποί­ες προ­κύ­πτουν μόνο από έγ­γρα­φα επί­ση­μων αρχών, και η κα­τρα­κύ­λα δεν έχει τέλος. Δι­καί­ως πα­ρε­νέ­βη ο αρ­μό­διος ει­σαγ­γε­λέ­ας και οι ανε­ξάρ­τη­τες αρχές.

Εκεί­νο επί­σης που προ­κά­λε­σε δυ­σθυ­μία είναι η αντί­δρα­ση των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των που επι­χεί­ρη­σαν να ερ­γα­λειο­ποι­ή­σουν το μεί­ζον αυτό κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα και να το ανά­γουν σε πεδίο μι­κρο­πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρα­θέ­σε­ως, αντί να εγκύ­ψουν πάνω από το πρό­βλη­μα και να συμ­φω­νή­σουν από κοι­νού σε νο­μο­θε­τι­κές ρυθ­μί­σεις που θα λει­τουρ­γούν απο­τρε­πτι­κά σε κάθε επί­δο­ξο εγκλη­μα­τία. Διότι τέ­τοιου εί­δους κοι­νω­νι­κά δια­βρω­τι­κά προ­βλή­μα­τα απαι­τούν κοινό τόπο για το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό. Επι­τε­λι­κό κρά­τος είναι αυτό που η ορ­γά­νω­ση του το κάνει ανα­πό­σπα­στο κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας. Δεν νο­εί­ται επι­τε­λι­κό κρά­τος όταν στε­ρεί­ται δομών και εξει­δι­κευ­μέ­νου προ­σω­πι­κού που να τις στη­ρί­ζουν, δεν νο­εί­ται επι­τε­λι­κό κρά­τος αυτό που δεν έχει εξα­σφα­λί­σει την ασφα­λή δια­βί­ω­ση των πο­λι­τών του. Ο κοι­νω­νι­κός απο­κλει­σμός και η φτώ­χεια δη­μιουρ­γούν ευά­λω­τους πο­λί­τες.

Διά­βα­ζα τις προ­άλ­λες ότι αυ­ξή­θη­κε ο αριθ­μός των παι­διών  σχο­λι­κών μο­νά­δων που αι­τού­νται την πα­ρο­χή σχο­λι­κών γευ­μά­των. Είναι αρ­νη­τι­κοί αυτοί οι δεί­κτες διότι παι­διά που πει­νά­νε είναι παι­διά ευά­λω­τα. Η πο­λι­τεία  προ­τάσ­σο­ντας την πρό­λη­ψη και την προ­οι­κο­νο­μία  πρέ­πει να με­ρι­μνή­σει, να λάβει μέτρα και να προ­στα­τέ­ψει αυτό το υγιές κύτ­τα­ρο που απο­τε­λεί το μέλ­λον της. Μέσα από την ενι­σχυ­μέ­νη με εξει­δι­κευ­μέ­νο επι­στη­μο­νι­κό προ­σω­πι­κό  εκ­παί­δευ­ση, μέσα από τις κοι­νω­νι­κές δομές  ενι­σχυ­μέ­νες με υπη­ρε­σί­ες ψυ­χι­κής υγεί­ας μέσα από τις νο­μο­θε­τι­κές  πα­ρεμ­βά­σεις της διότι η ατι­μω­ρη­σία δη­μιουρ­γεί εγκλη­μα­τι­κό­τη­τα. Και αν δεν τη δη­μιουρ­γεί την αυ­ξά­νει.  Η πο­λι­τεία οφεί­λει μέσα από την οι­κο­νο­μι­κής της πο­λι­τι­κή να πα­τάσ­σει τους απο­κλει­σμούς και τις πε­ρι­θω­ριο­ποι­ή­σεις ενι­σχύ­ο­ντας κατ αυτόν τον τρόπο το θεσμό της οι­κο­γέ­νειας με τις αρχές και τις αξίες που αυτός πρε­σβεύ­ει. Διότι η φτώ­χεια δεν δη­μιουρ­γεί ευά­λω­τα παι­διά αλλά πρω­τί­στως γο­νείς.

Τε­λευ­ταίο αλλά ουκ έλασ­σον  μέρος της πο­λι­τεί­ας εί­μα­στε όλοι. Ο κα­θείς με το εγώ του συν­θέ­του­με το εμείς και κατ αυτό τον τρόπο πρέ­πει να συ­μπε­ρι­φε­ρό­μα­στε­ως σύ­νο­λο ως κοι­νω­νία. Και μια κοι­νω­νία που  δεν αντι­δρά, που απο­σιω­πά, που κρύ­βει το πρό­βλη­μα της δεν λο­γί­ζε­ται υγιής κοι­νω­νία.

Επί­με­τρο

«Μ από την κό­λα­ση μου στο φω­νά­ζω ει­κό­να σου, είμαι, κοι­νω­νία και σου μοιά­ζω»