Ανεβαίνει ο πήχης του ανταγωνισμού με την Τουρκία με φόντο τον τουρισμό

Στρο­φή για την προ­σέλ­κυ­ση ευ­ρω­παί­ων του­ρι­στών υλο­ποιεί εδώ και μήνες η Τουρ­κία, προ­βάλ­λο­ντας τις ομορ­φιές του Αι­γαί­ου Πε­λά­γους και τη γρα­φι­κό­τη­τα των μνη­μεί­ων, που έρ­χο­νται ως πα­ρα­κα­τα­θή­κη από το κοινό πα­ρελ­θόν, που είχε με την Ελ­λά­δα (μέσα από τους εποι­κι­σμούς, αλλά και τους πο­λέ­μους).

Το πρό­βλη­μα για τον τουρ­κι­κό του­ρι­σμό ξε­κι­νά από τον άδοξο τερ­μα­τι­σμό της «Αρα­βι­κής Ανοι­ξης», που τους είχε προ­σφέ­ρει «στο πιάτο» εκα­το­ντά­δες χι­λιά­δες του­ρί­στες, που είχαν προ­γραμ­μα­τί­σει δια­κο­πές σε Αί­γυ­πτο και Τυ­νη­σία. Αυτό σε συ­νάρ­τη­ση με τις συρ­ρά­ξεις στη γει­το­νι­κή της Συρία, προ­κά­λε­σε την απώ­λεια τε­ρά­στιου αριθ­μού κρα­τή­σε­ων για την Τουρ­κία.

Τα και­νούρ­για του­ρι­στι­κά σλό­γκαν των δια­φό­ρων του­ρι­στι­κών πε­ριο­χών της Τουρ­κί­ας πε­ριέ­χουν έντο­να το στοι­χείο του Αι­γαί­ου Πε­λά­γους. Είναι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή η προ­βο­λή που γί­νε­ται για τη Σμύρ­νη: «Είναι από τις πό­λεις που κα­τα­λή­γεις τε­λι­κά –και ανα­πό­φευ­κτα– να αγα­πάς για τον τρόπο ζωής τους κι όχι για τα πλα­κό­στρω­τα δρο­μά­κια τους (έχει και τέ­τοια, λίγα), για την ιδιο­συ­γκρα­σία τους κι όχι για τις καρτ­πο­στα­λι­κές τους ει­κό­νες –αν και η ει­κό­να ενός τε­ρά­στιου ήλιου που βου­τά­ει στο Αι­γαίο κάθε από­γευ­μα συ­να­γω­νί­ζε­ται άνετα σε καρτ­πο­στα­λι­κή ομορ­φιά οποια­δή­πο­τε με­σαιω­νι­κή πα­ρα­μυ­θού­πο­λη».

Πρέ­πει να ση­μειω­θεί ότι από το 2009 η Τουρ­κία κα­τόρ­θω­σε να αυ­ξή­σει τις αφί­ξεις από την Συρία και τις άλλες αρα­βι­κές χώρες αφού ήρε τους πε­ριο­ρι­σμούς στην έκ­δο­ση άδειας ει­σό­δου (visa). Το πρό­βλη­μα για τους Τούρ­κους ξε­κί­νη­σε με τον εμ­φύ­λιο στη γεί­το­νά της χώρα που είχε ως απο­τέ­λε­σμα να ανα­κό­ψει την έλευ­ση πολ­λών επι­σκε­πτών από τις χώρες της Μέσης Ανα­το­λής. Επί­σης, το δι­πλω­μα­τι­κό επει­σό­διο με το Ισ­ρα­ήλ το 2010, όπου Ισ­ραη­λι­νοί κο­μά­ντος δο­λο­φό­νη­σαν Τούρ­κους επι­βαί­νο­ντες στον στόλο της Ει­ρή­νης, πά­γω­σε τις δι­με­ρείς σχέ­σεις και μεί­ω­σε το του­ρι­στι­κό ρεύμα με­τα­ξύ των δύο πλευ­ρών.

Το ση­με­ρι­νό σκη­νι­κό για την Τουρ­κία είναι πολύ πιο σκλη­ρό, καθώς δε­κά­δες χι­λιά­δες πρό­σφυ­γες από την Συρία ανα­ζη­τούν κα­τα­φύ­γιο στην Νότια Τουρ­κία, ενόσω η κρίση στην Συρία εντεί­νε­ται και εκ­φυ­λί­ζε­ται ο αρ­χι­κός σκο­πός της ει­ρη­νι­κής δια­μαρ­τυ­ρί­ας.

Ετσι, η μόνη λύση που υπάρ­χει τώρα για τους Τούρ­κους πα­ρά­γο­ντες είναι να αντλή­σουν επι­σκέ­πτες ακρι­βώς από την ίδια «δε­ξα­με­νή» που αντλούν τα νησιά του αρ­χι­πε­λά­γους μας. Αυτό από μόνο του έχει αυ­ξή­σει τον αντα­γω­νι­σμό, ο οποί­ος θα φανεί ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο στα χρό­νια που θα ακο­λου­θή­σουν. Μά­λι­στα με το δε­δο­μέ­νο της μη άμε­σης επι­στρο­φής στην ομα­λό­τη­τα των χωρών πέριξ της Τουρ­κί­ας, θα έχει ως απο­τέ­λε­σμα να ανέ­βει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο ο πήχης του αντα­γω­νι­σμού και αντι­στρό­φως να μειω­θούν οι τιμές πώ­λη­σης των του­ρι­στι­κών πα­κέ­των.

Σή­με­ρα, η Ρόδος αντα­γω­νί­ζε­ται στή­θος με στή­θος το Μαρ­μα­ρίς και αντί­στοι­χα η Κως – το Μπό­ντρουμ, η Σάμος -το Κου­σά­ντα­σι και η Χίος – τη Σμύρ­νη. Δυ­στυ­χώς αυτός ο αντα­γω­νι­σμός λει­τουρ­γεί μόνο επ’ ωφε­λεία των του­ρι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών κι όχι των του­ρι­στι­κών πε­ριο­χών, οι οποί­ες και ει­σπράτ­τουν μόνο την κού­ρα­ση στην πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών σε χα­μη­λές τιμές.

Ωστό­σο, το πιο σπου­δαίο και άξιο ανα­φο­ράς είναι η καλή και φι­λι­κή σχέση που έχει ανα­πτυ­χθεί με­τα­ξύ των Τούρ­κων και των Ελ­λή­νων πο­λι­τών, στις δύο πλευ­ρές του Αι­γαί­ου. Το στοι­χείο αυτό είναι επι­τα­κτι­κό να ση­μειω­θεί, καθώς πέραν του επι­χει­ρη­μα­τι­κού αντα­γω­νι­σμού και της πο­λι­τι­κής θέσης των δύο πλευ­ρών, οι πο­λί­τες δια­τη­ρούν άρι­στες σχέ­σεις είτε αυτές λαμ­βά­νουν χώρα σε τουρ­κι­κό, είτε σε ελ­λη­νι­κό έδα­φος. Οι Τούρ­κοι επι­σκέ­πτες της Ρόδου δεν πα­ρα­λεί­πουν κάθε φορά να εκ­δη­λώ­σουν την αγάπη τους για να νησιά μας και για τη φι­λι­κό­τη­τα των αν­θρώ­πων που κα­τοι­κούν σε αυτά.