Πέθανε ο ολυμπιονίκης Αλέξανδρος Νικολαΐδης – Η συγκλονιστική ανάρτησή του

Πέ­θα­νε σε ηλι­κία 42 ετών ο ολυ­μπιο­νί­κης του τάε κβο ντο Αλέ­ξαν­δρος Νι­κο­λα­ΐ­δης, μετά από μάχη με τον καρ­κί­νο.

Ο Αλ. Νι­κο­λα­ΐ­δης ήταν δις αρ­γυ­ρός ολυ­μπιο­νί­κης και ανα­πλη­ρω­τής εκ­πρό­σω­πος Τύπου του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ενώ ήταν και υπο­ψή­φιος ευ­ρω­βου­λευ­τής στις εκλο­γές του 2019.

Η εί­δη­ση έγινε γνω­στή μέσω μιας συ­γκλο­νι­στι­κής ανάρ­τη­σης του ίδιου στα social media:

«Θα ξε­κι­νή­σω με αυτό το κλισέ, ότι για να δια­βά­ζε­τε τώρα αυτήν την δη­μο­σί­ευ­ση μου, μάλ­λον έχω φύγει για κάπου κα­λύ­τε­ρα ή και για το που­θε­νά.

Δύο χρό­νια, βα­σα­νί­στη­κα κι εγώ με τον καρ­κί­νο. Με έναν τόσο σπά­νιο τύπο καρ­κί­νου, το καρ­κί­νω­μα nut, που αυτή τη στιγ­μή εννέα στους δέκα Έλ­λη­νες για­τρούς που το δια­βά­ζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύ­σουν να το ψά­ξουν. Ευ­τυ­χώς ο δικός μου για­τρός, ο υπέ­ρο­χος Γιάν­νης Μπου­κο­βί­νας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύ­σκο­λο τα­ξί­δι της ζωής μου, τον γνώ­ρι­ζε αυτόν τον σπά­νιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χα­ρί­σει λίγη πα­ρα­πά­νω ζωή. Κί­νη­σε γη και ου­ρα­νό, να φέρει φάρ­μα­κα κυ­ριο­λε­κτι­κά από την άλλη άκρη της γης για να τα δο­κι­μά­σω.

Δύο χρό­νια δεν είπα ποτέ “Γιατί σε εμένα”; Δεν υπάρ­χει πιο εγω­ι­στι­κή σκέψη από αυτή. Σε κά­ποιον τυ­χαί­νει, στον δι­πλα­νό μας, στον γεί­το­νά μας, στον συ­νάν­θρω­πό μας. Και πλέον τυ­χαί­νει σε πολ­λούς. Αν βάλω ένα πρό­ση­μο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυ­χε­ρός άν­θρω­πος. Είχα την ευ­λο­γία να κάνω τα όνει­ρα μου πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, να ανέβω στο βάθρο πολ­λές φορές, να δο­ξά­σω τον αθλη­τι­σμό και την χώρα μου, να γνω­ρί­σω αν­θρώ­πους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σε­βα­σμό, την ευ­γε­νή άμιλ­λα, αξίες τόσο ση­μα­ντι­κές και να προ­σπα­θή­σω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.

Είχα την τύχη να με αγα­πή­σει η πιο υπέ­ρο­χη γυ­ναί­κα του κό­σμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να απο­κτή­σου­με μια πα­νέ­μορ­φη οι­κο­γέ­νεια.

Έτσι και σε αυτή την ατυ­χία που με βρήκε, είπα ευ­χα­ρι­στώ, που αν αυτό ήταν γρα­φτό να έρθει στην οι­κο­γέ­νειά μου, δεν βρήκε εκεί­νη ή τα παι­διά μου. Εγώ έπρε­πε να το ανέβω αυτό το βουνό, έχω έπρε­πε να ση­κώ­σω αυτό το βάρος. Όχι εκεί­νοι.

Σε αυτό το δύ­σκο­λο τα­ξί­δι, στά­θη­κα τυ­χε­ρός γιατί συ­νο­δοι­πό­ρο είχα την αλ­λη­λεγ­γύη και την φρο­ντί­δα τόσων πολ­λών αν­θρώ­πων, που πολ­λές φορές ανα­ρω­τή­θη­κα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανι­διο­τέ­λεια μου προ­σέ­φε­ραν. Πρώ­τος ο για­τρός μου ο κ. Μπου­κο­βί­νας, ο πρύ­τα­νης, ο κ. Δη­μό­που­λος, που βο­ή­θη­σε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθέ­νειάς μου αλλά και αρ­γό­τε­ρα, στο να πάρω κάθε θε­ρα­πεία όσο πιο γρή­γο­ρα γί­νε­ται. Ο κ. Ηλιά­δης ο θω­ρα­κο­χει­ρούρ­γος μου, ένας εξαι­ρε­τι­κός επι­στή­μο­νας που με αγκά­λια­σε σαν πα­τέ­ρας στο πολύ δύ­σκο­λο χει­ρουρ­γείο μου, στους πνεύ­μο­νες, ο κ. Πέιος, ο νευ­ρο­χει­ρούρ­γος που μου απά­λυ­νε τους φρι­χτούς πό­νους και πολ­λοί πολ­λοί άλλοι, από νο­ση­λευ­τές μέχρι τραυ­μα­τιο­φο­ρείς, όλοι μου έδει­χναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύ­να­μη.

Και τέλος θέλω να σταθώ στον άν­θρω­πο με άλφα κε­φα­λαίο, τον Αλέξη Τσί­πρα, ήρθε πολύ πρό­σφα­τα στη ζωή μου και μου χά­ρι­σε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελ­φι­κό του νοιά­ξι­μο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέ­δει­ξε ότι η όλα όσα πρε­σβεύ­ει ο ίδιος και η αρι­στε­ρά είναι πραγ­μα­τι­κή στάση ζωής. Με στή­ρι­ξε ηθικά και πρα­κτι­κά και έκανε και αυτός τα αδύ­να­τα δυ­να­τά για να έχω την κα­λύ­τε­ρη φρο­ντί­δα.

Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.

Πε­τύ­χα­τε. Με κρα­τή­σα­τε στη ζωή πε­ρισ­σό­τε­ρο από όσο ανα­λο­γού­σε στον πολύ επι­θε­τι­κό καρ­κί­νο μου, μου χα­ρί­σα­τε το χρυσό με­τάλ­λιο της πα­ρά­τα­σης της ζωής μου σε μια πολύ κρί­σι­μη στιγ­μή, όταν η κόρη μου η Ελε­άν­να ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυ­μό­ταν τί­πο­τα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρό­νια θα με θυ­μά­ται έστω σαν μα­κρι­νή ανά­μνη­ση και θα μπο­ρεί να δι­η­γη­θεί ιστο­ρί­ες στον μικρό της αδερ­φό τον Γιώρ­γο, ώστε να με κρα­τή­σουν ζω­ντα­νό στην καρ­διά τους για πάντα.

Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που εί­μα­στε όλοι πε­ρα­στι­κοί, με­γα­λύ­τε­ρη ση­μα­σία έχει τι απο­τύ­πω­μα θα έχου­με αφή­σει, και όχι πώς ή πότε θα φύ­γου­με.

Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώ­τος κα­τα­γε­γραμ­μέ­νος ασθε­νής με καρ­κί­νω­μα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορ­μή για την ενη­μέ­ρω­ση για­τρών, ασθε­νών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρ­κί­νου που αν δια­γνω­σθεί εγκαί­ρως ίσως σω­θούν ζωές. Ας γίνω η αφορ­μή για να ενι­σχυ­θεί ου­σια­στι­κά το εθνι­κό μας σύ­στη­μα υγεί­ας που τόσο υπο­τι­μή­θη­κε τα τε­λευ­ταία χρό­νια, όχι να πε­ρι­μέ­νουν ουρές για μια αξο­νι­κή, για μια χη­μειο­θε­ρα­πεία ή ένα χει­ρουρ­γείο και να χά­νε­ται πο­λύ­τι­μος χρό­νος, να στα­μα­τή­σει ο χρο­νο­βό­ρος δαί­δα­λος της γρα­φειο­κρα­τί­ας και των νο­μι­κών κω­λυ­μά­των του ΕΟΦ όταν πρέ­πει να εγκρι­θούν άμεσα δο­κι­μα­στι­κά φάρ­μα­κα που μπο­ρεί να σώ­σουν ζωές.

Αν ερ­χό­μα­στε σε αυτή τη ζωή για κά­ποιο σκοπό, εγώ έχω απο­φα­σί­σει ποιος θα είναι αυτός. Να προ­σφέ­ρω ελ­πί­δα μέσα από όσα κα­τά­φε­ρα στην ζωή μου, από τα όμορ­φα μέχρι τα άσχη­μα. Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αρ­γυ­ρά Ολυ­μπια­κά με­τάλ­λια, της Αθή­νας και του Πε­κί­νο, που για χρό­νια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επι­στρέ­ψουν εκεί που ανή­κουν, στις πα­να­θρώ­πι­νες αξίες. Τε­λευ­ταία επι­θυ­μία μου είναι, τα δύο αυτά με­τάλ­λια, να βγουν σε δη­μο­πρα­σία και το ποσό που θα συ­γκε­ντρω­θεί να δοθεί σε δομές για τα παι­διά που θα επι­λέ­ξει η οι­κο­γέ­νειά μου.

Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξί­ζει κάθε κλω­τσιά που έχω φάει στο κε­φά­λι, κάθε κά­ταγ­μα στα πόδια μου. Αυτό είναι το απο­τύ­πω­μα που θέλω να αφήσω στην κοι­νω­νία, αυτή είναι η κλη­ρο­νο­μιά που θέλω να μεί­νει στα παι­διά μου».

Ο Αλέ­ξαν­δρος Νι­κο­λα­ΐ­δης είχε στο ενερ­γη­τι­κό του αρ­κε­τές δια­κρί­σεις σε διε­θνείς και ευ­ρω­παϊ­κές διορ­γα­νώ­σεις του αθλή­μα­τος, με ση­μα­ντι­κό­τε­ρη τα αρ­γυ­ρά με­τάλ­λια στην κα­τη­γο­ρία των +80 κιλών στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες της Αθή­νας και τους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες στο Πε­κί­νο. Προ­πο­νη­τής του ήταν ο Κώ­στας Τζι­δη­μό­που­λος. Το Δε­κέμ­βριο του 2008, ψη­φί­στη­κε με 1.875 ψή­φους ως ο κο­ρυ­φαί­ος αθλη­τής για το 2008 από τον ΠΣΑΤ.

Το Μάρ­τιο του 2019, ανα­κοι­νώ­θη­κε η υπο­ψη­φιό­τη­τα του με τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στις ευ­ρω­ε­κλο­γές του 2019 και το Σε­πτέμ­βριο του 2020 ανέ­λα­βε κα­θή­κο­ντα ανα­πλη­ρω­τή εκ­προ­σώ­που του κόμ­μα­τος.

Γεν­νή­θη­κε στη Θεσ­σα­λο­νί­κη στις 17 Οκτω­βρί­ου του 1979 και ο πα­τέ­ρας του ήταν επί­σης πρω­τα­θλη­τής στο τάε κβον ντο. Σπού­δα­σε Φυ­σι­κή Αγωγή στο ΑΠΘ. Άρ­χι­σε το τάε κβον ντο το 1982, σε ηλι­κία τριών ετών και το επάγ­γελ­μά του ήταν πυ­ρο­σβέ­στης.

Στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του 2000 υπέ­στη κά­ταγ­μα στην κνη­μιαία ακρο­λο­φία, με απο­τέ­λε­σμα να μεί­νει εκτός αγω­νι­στι­κής δρά­σης για δύο χρό­νια. Επα­νήλ­θε στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του 2004. Στη διορ­γά­νω­ση αυτή, αγω­νί­στη­κε στην κα­τη­γο­ρία των +80 κιλών και έφθα­σε μέχρι τον τε­λι­κό, που έγινε στις 29 Αυ­γού­στου του 2004. Στον τε­λι­κό ητ­τή­θη­κε από τον Νο­τιο­κο­ρε­ά­τη Μουν Ντάε-σανγκ με νοκ άουτ στον πρώτο γύρο, με απο­τέ­λε­σμα να κα­τα­κτή­σει το αρ­γυ­ρό με­τάλ­λιο.

Το 2008, στο Πα­νευ­ρω­παϊ­κό πρω­τά­θλη­μα που διε­ξή­χθη στη Ρώμη και προη­γή­θη­κε χρο­νι­κά κατά 3 μήνες των Ολυ­μπια­κών αγώ­νων του Πε­κί­νου, κα­τέ­κτη­σε το χρυσό με­τάλ­λιο στην κα­τη­γο­ρία των +87 κιλών στον τε­λι­κό με τον Γάλλο πρω­τα­θλη­τή Πα­σκάλ Ζε­ντίλ.

Η επό­με­νη συμ­με­το­χή του σε Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε τον Αύ­γου­στο του 2008 στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του Πε­κί­νο. Ο Νι­κο­λα­ΐ­δης στις 23 Αυ­γού­στου του 2008 προ­κρί­θη­κε πα­νη­γυ­ρι­κά στον τε­λι­κό (στην κα­τη­γο­ρία των +80 κιλών), όπου όμως γνώ­ρι­σε και πάλι την ήττα στις λε­πτο­μέ­ρειες (5-4) από τον Νο­τιο­κο­ρε­ά­τη Τσα Ντονγκ-Μιν. Στους Ολυ­μπια­κούς Αγώ­νες του 2012 στο Λον­δί­νο, απο­κλεί­στη­κε νωρίς και δεν διεκ­δί­κη­σε με­τάλ­λιο.

Στο Πα­νευ­ρω­παϊ­κό πρω­τά­θλη­μα που διε­ξή­χθη στην Αγία Πε­τρού­πο­λη της Ρω­σί­ας, κα­τέ­κτη­σε το χάλ­κι­νο με­τάλ­λιο στην κα­τη­γο­ρία των +87 κιλών, χά­νο­ντας στον ημι­τε­λι­κό από τον Αζέρο Τα­βα­γκούλ Μπαϊ­ρά­μοβ.