«Γκέτο» στην Ανάληψη καταγγέλλουν 40 κάτοικοι της περιοχής

Εγ­γρα­φη κα­ταγ­γε­λία προς τον διοι­κη­τή του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Ρόδου, που κοι­νο­ποι­ή­θη­κε και στον Δήμο Ρόδου, υπέ­βα­λαν χθες 40 κά­τοι­κοι της πε­ριο­χής της Ανά­λη­ψης (των οδών Κιλ­κίς, Κα­βά­λας, Σερ­ρών, Δρά­μας και Πο­λύ­γυ­ρου) η ζωή των οποί­ων έχει με­τα­τρα­πεί σε κό­λα­ση.

Στην κα­ταγ­γε­λία τους ανα­φέ­ρουν τα εξής:

«Κύριε διοι­κη­τά,

Το να απο­φα­σί­σου­με να προ­βού­με ομα­δι­κά σε κα­ταγ­γε­λία ως γεί­το­νες και ως κά­τοι­κοι των προ­α­να­φε­ρο­μέ­νων οδών, είναι μια ενέρ­γεια που αφορά μια ακα­τα­νό­η­τη και κα­θη­με­ρι­νά επα­να­λαμ­βα­νό­με­νη συ­μπε­ρι­φο­ρά ομά­δων νε­α­ρών, οι οποί­οι εδώ και αρ­κε­τά χρό­νια μας τα­λαι­πω­ρούν και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο ότι αυτή η ακραία συ­μπε­ρι­φο­ρά έχει και θα συ­νε­χί­σει να έχει σο­βα­ρές επι­πτώ­σεις στην υγεία μας, γιατί:

• Δεν μπο­ρού­με να κοι­μη­θού­με όπως μπο­ρούν να κοι­μού­νται όλοι οι άν­θρω­ποι του κό­σμου.

• Δεν μπο­ρού­με ν’ ακού­με τα βρω­μό­λο­γα, τις στριγ­γλιές και τις αθυ­ρο­στο­μί­ες τους όλη τη νύχτα.

•Δεν μπο­ρού­με να ακού­με να χτυ­πούν την μπάλα μπά­σκετ στις 2 και στις 5 τα ξη­με­ρώ­μα­τα.

• Δεν μπο­ρού­με ν’ ακού­με κρο­τί­δες στις 3 τα ξη­με­ρώ­μα­τα και «γκα­ζώ­μα­τα» μότο μετά τα με­σά­νυ­χτα και μέχρι τις πρω­ι­νές ώρες. Διε­ρω­τό­μα­στε, λοι­πόν. Πότε επι­τέ­λους, εμείς της γει­το­νιάς, θα κοι­μη­θού­με;

• Και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο. Συ­γκε­ντρώ­νο­νται πε­ρί­που στις εννέα ή δέκα τη νύχτα,- κα­θη­με­ρι­νά-, ενώ απο­χω­ρούν την αυγή ή με την ανα­το­λή του ηλίου.

Μπο­ρεί να είναι η ίδια ομάδα ή να πρό­κει­ται για άλλη ομάδα νε­α­ρών που εναλ­λάσ­σο­νται, κα­θή­με­νοι στις κερ­κί­δες του γη­πέ­δου μπά­σκετ «ΙΒΙ­ΣΚΟΣ» επί της οδού Κα­βά­λας ή κα­θή­με­νοι στο πάρκο του «ΔΗΜΟΥ ΡΟΔΟΥ» επί της οδού Δρά­μας. Οι νε­α­ροί άλλων ομά­δων ενο­χλούν και την ημέρα σε ώρες κοι­νής ησυ­χί­ας.

• Υπο­ψια­ζό­μα­στε, ακόμη, ότι δια­κι­νού­νται ναρ­κω­τι­κά μέσω των στι­χο­μυ­θιών που μπο­ρού­με ν’ ακού­με, ανα­λο­γι­ζό­με­νοι ότι κατά και­ρούς βρέ­θη­καν και βρί­σκο­νται ακόμη και σή­με­ρα σύ­ριγ­γες, βαμ­βά­κια σε με­γά­λες πο­σό­τη­τες, ενώ αντι­κρί­ζει κα­νείς επί τόπου ό,τι χει­ρό­τε­ρο.

Τουα­λέ­τες με σπα­σμέ­νες λε­κά­νες και κα­θρέ­πτες, λε­η­λα­τη­μέ­νους χώ­ρους με σω­ρούς σκου­πί­δια και τη δυ­σο­σμία από κό­πρα­να και ούρα, χωρίς να απο­κλεί­ου­με και τις όποιες σε­ξουα­λι­κές συ­μπε­ρι­φο­ρές, όταν όλα αυτά γί­νο­νται σκο­τει­νά, χωρίς έστω μια λάμπα, (μια και κά­πο­τε υπήρ­χαν και προ­βο­λείς), ενώ ο Δήμος «κω­φεύ­ει» και «απα­ξιεί» να δει την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα παρά τις οχλή­σεις μας για τα απα­ραί­τη­τα μέτρα φρο­ντί­δας και προ­στα­σί­ας που έπρε­πε να ε(χε λάβει εδώ και χρό­νια. Φο­βό­μα­στε, επί­σης, να μη συμ­βεί οτι­δή­πο­τε ανε­πα­νόρ­θω­το, γι’ αυτό και σας κρού­ου­με τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου. Και κάτι ευ­χά­ρι­στο.

Σή­με­ρα πλη­ρο­φο­ρη­θή­κα­με ότι ο Δήμος Ρόδου προ­τί­θε­ται να αξιο­ποι­ή­σει το γή­πε­δο μπά­σκετ «ΙΒΙ­ΣΚΟΣ». Και η απά­ντη­σή μας είναι «Αμήν και Πότε!».

• Όσον αφορά τις συ­γκε­κρι­μέ­νες ομά­δες ατό­μων, αυτές σί­γου­ρα δεν έχουν σχέση με τη δική μας γει­το­νιά. Κρύ­βο­νται από γο­νείς και άτομα του στε­νού τους πε­ρι­βάλ­λο­ντος, ώστε να μην ελέγ­χο­νται και να ενερ­γούν κρυφά από τα προ­σφι­λή τους πρό­σω­πα, μια και έρ­χο­νται (ενν. σε απο­μα­κρυ­σμέ­νη γει­το­νιά) με δικά τους αυ­το­κί­νη­τα και μη­χα­νά­κια.

Οι δικές μας, κατά και­ρούς, ενέρ­γειες:

• Οι επώ­νυ­μες και ανώ­νυ­μες κα­ταγ­γε­λί­ες μας, έχουν να κά­νουν με το θέμα αυτό. Επα­νει­λημ­μέ­να ενη­με­ρώ­σα­με και ενη­με­ρώ­νου­με τους αξιω­μα­τι­κούς υπη­ρε­σί­ας του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος Ρόδου, οι οποί­οι άλ­λο­τε αντα­πο­κρί­νο­νται στο τη­λε­φω­νι­κό μας κά­λε­σμα και άλ­λο­τε όχι. Και όσοι αστυ­νο­μι­κοί έρ­χο­νται, -συ­νή­θως με φα­κούς-, δεν γνω­ρί­ζου­με τη στι­χο­μυ­θία τους με τα άτομα των ομά­δων.

Πά­ντως, το σί­γου­ρο είναι ότι ανη­συ­χού­με κι’ εμείς, ως γο­νείς, γι’ αυτά τα παι­διά, ερ­χό­με­νοι στη θέση των αν­θρώ­πων του οι­κο­γε­νεια­κού τους πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

• Οι επα­νει­λημ­μέ­νες προ­σω­πι­κές επα­φές μας με τα άτομα των ομά­δων κατά και­ρούς και με τον όποιο τρόπο, – όταν η κα­τά­στα­ση δεν πή­γαι­νε άλλο-, δυ­στυ­χώς δεν καρ­πο­φό­ρη­σαν μέχρι σή­με­ρα. Αυτά πλέον που συμ­βαί­νουν είναι πρω­το­φα­νή, το να μη μπο­ρού­με, δη­λα­δή, να «κλεί­σου­με μάτι» και να δη­μιουρ­γού­νται υπο­ψί­ες για τα χει­ρό­τε­ρα.

Κύριε Διοι­κη­τά,

Ανα­γκα­ζό­μα­στε πλέον εκ των πραγ­μά­των να προ­βού­με στην έγ­γρα­φη αυτή κα­ταγ­γε­λία, ώστε να προ­στα­τευ­θεί αφε­νός η υγεία μας και αφε­τέ­ρου να δια­φυ­λά­ξου­με την υγεία και την ακε­ραιό­τη­τα αυτών των παι­διών.

Θα σας ήμα­σταν, ιδιαί­τε­ρα, ευ­γνώ­μο­νες εάν από κοι­νού θα βρί­σκα­με την πλέον κα­τάλ­λη­λη λύση, ώστε κι’ εμείς να μπο­ρού­με να κοι­μό­μα­στε τις νύ­χτες, και τα ίδια τα παι­διά, όχι μόνο να κα­τα­λά­βουν ότι μας ενο­χλούν τόσα χρό­νια, αλλά ότι εν­δια­φε­ρό­μα­στε πραγ­μα­τι­κά για το καλό τους.

Όσο για εσάς, θα μπο­ρεί­τε τότε και μόνο τότε να υπε­ρη­φα­νεύ­ε­σθε ότι πε­τύ­χα­τε στη συ­γκε­κρι­μέ­νη απο­στο­λή σας, που στην πε­ρί­πτω­σή μας δεν είναι άλλη από την εύ­ρε­ση μιας δί­και­ης λύσης επί του θέ­μα­τος αυτού.

Κύριε διοι­κη­τά,

Οφεί­λου­με να σας ευ­χα­ρι­στή­σου­με εκ των προ­τέ­ρων και να σας πα­ρα­κα­λέ­σου­με να προ­βεί­τε στις απαι­τού­με­νες ενέρ­γειες το τα­χύ­τε­ρο δυ­να­τό».