Μια ευχάριστη ιστορία

Ηταν μια ευ­χά­ρι­στη ιστο­ρία, μέσα στα πολλά θλι­βε­ρά, η πο­ρεία της εθνι­κή ομά­δας στο μπά­σκετ. Όπως ευ­χά­ρι­στα είναι όλα τα πρό­σφα­τα αθλη­τι­κά success stories – Τε­ντό­γλου, Τζέν­γκο και λοι­ποί, προ­σγειω­μέ­να,  πολύ μα­κριά από την φαν­φά­ρα του «ελ­λη­νι­κού DNA» που μας ντό­πα­ρε εκεί κοντά στο «Αθήνα 2004». Και στη μέση αυτής της ευ­χά­ρι­στης ιστο­ρί­ας, πρω­τα­γω­νι­στές, τα αδέρ­φια Αντε­το­κούν­μπο, γύρω γύρω ξι­νι­σμέ­να ρα­τσι­στο­μου­τρα και η υπο­κρι­σία που δεν κρύ­βε­ται στους με­γα­λό­σχη­μους που τρέ­χουν να μπουν στο κάδρο,  ενώ όλοι ξέ­ρου­με τι ψή­φι­ζαν στη Βουλή για την ιθα­γέ­νεια ή πώς ει­ρω­νεύ­ο­νταν ως «Ακε­νο­τού­μπο» το ση­με­ρι­νό εθνι­κό εί­δω­λο. Κα­θό­λου κακό δεν είναι να τα υπεν­θυ­μί­ζου­με όλα αυτά. Ο Γιάν­νης και η παρέα του έχουν κα­τα­φέ­ρει να γε­μί­σουν τα συ­νοι­κια­κά γη­πε­δά­κια μπά­σκετ με πι­τσι­ρι­κά­δες που σου­τά­ρουν, καρ­φώ­νουν, ιδρο­κο­πούν, αλλά κι ελ­πί­ζουν, ονει­ρεύ­ο­νται, πι­στεύ­ουν ότι μπο­ρούν να γί­νουν καλοί παί­κτες με σκλη­ρή δου­λειά. Είναι ανε­κτί­μη­το και δεν με­τριέ­ται με με­τάλ­λια το βλέμ­μα στα μάτια των εφή­βων που λα­τρεύ­ουν το μπά­σκετ κι αι­σθά­νο­νται τυ­χε­ροί γιατί βλέ­πουν τον Γιάν­νη και τα άλλα παι­διά.