Προκαταρκτική έρευνα για το αδίκημα της απιστίας

Τη διε­νέρ­γεια προ­κα­ταρ­κτι­κής εξέ­τα­σης για τα δια­πί­στωση τυχόν τελέ­σεως του αδι­κή­μα­τος της κακουρ­γη­μα­τι­κής απι­στίας σχετική με την υπη­ρε­σία και δη σε βάρος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου και ΟΤΑ, με τις επι­βα­ρυ­ντι­κές περι­στά­σεις του Νόμου 1608/50 περί κατα­χρα­στών δημο­σίου χρή­μα­τος παρήγ­γειλε στην Εισαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, η Αντει­σαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου κ. Δέσποινα Καλαϊ­τζί­δου, με αφορμή την έκθεση του συμ­βού­λου επι­θε­ω­ρητή του ΑΣΕΠ κ. Βασί­λειου Μαυ­ρομ­μάτη, που αφορά την πρό­σληψη και απα­σχό­ληση υπαλ­λή­λου στο Δήμο Καρ­πά­θου.

Η Εισαγ­γε­λέας Εφετών Δωδε­κα­νή­σου δεν έκανε δεκτή την άποψη του Εισαγ­γε­λέα Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου κ. Κ. Μπού­τσι­κου, σύμφωνα με την οποία έχει εξα­λει­φθεί το αξιό­ποινο της παρά­βα­σης καθή­κο­ντος και της ηθικής αυτουρ­γίας σε παρά­βαση καθή­κο­ντος κατά πρώην δημάρ­χου Καρ­πά­θου και μελών του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου γιατί η μετα­τροπή της επί­μα­χης σύμ­βα­σης έγινε το έτος 1999.

Κρίθηκε συγκε­κρι­μένα από την Εισαγ­γε­λία Εφετών ότι η υπόθεση θα πρέπει να διε­ρευ­νη­θεί για τυχόν κακουρ­γη­μα­τική υπό­σταση.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική», η έρευνα κινή­θηκε τον Φεβρουά­ριο του 2014 προ­κει­μέ­νου να δια­πι­στω­θεί η νομι­μό­τητα της μετα­τρο­πής της συμ­βά­σεως εργα­σίας υπαλ­λή­λου του Δήμου Καρ­πά­θου από ιδιω­τι­κού δικαίου ορι­σμέ­νου χρόνου σε αορί­στου.

Από την έρευνα προ­έ­κυψε ότι με απόφαση του δημάρ­χου Καρ­πά­θου της 5.9.1997 προ­σε­λή­φθη μια υπάλ­λη­λος με σύμβαση εργα­σίας ορι­σμέ­νου χρόνου διαρ­κείας οκτώ μηνών. Η πρό­σληψη έγινε σύμφωνα με έγκριση του Υπουρ­γείου Εσω­τε­ρι­κών, η οποία αφο­ρούσε την πρό­σληψη τεσ­σά­ρων ατόμων δια­φό­ρων ειδι­κο­τή­των για την κάλυψη επο­χια­κών αναγκών.

Στη συνέ­χεια με απόφαση του δημάρ­χου Καρ­πά­θου στις 24.7.1998 η υπάλ­λη­λος προ­σε­λή­φθη ως εργάτης ύδρευ­σης από 25.7.1998 έως 25.3.1999, ήτοι για χρονικό διά­στημα οκτώ μηνών. Μεταξύ των δύο συμ­βά­σεων ορι­σμέ­νου χρόνου, παρεμ­βάλ­λε­ται κενό διά­στημα δύο μηνών.

Με απόφαση του δημάρ­χου, της 16.3.1999, η υπάλ­λη­λος τοπο­θε­τή­θηκε στο γραφείο τύπου με καθή­κο­ντα γραμ­μα­τεια­κής υπο­στή­ρι­ξης.

Στις 8.10.1999 υπέβαλε αίτηση μετα­τρο­πής της σύμ­βα­σής της από ορι­σμέ­νου χρόνου σε σύμβαση Ιδιω­τι­κού Δικαίου Αορί­στου Χρόνου.

Το δημο­τικό συμ­βού­λιο του Δήμου Καρ­πά­θου με απόφασή του ενέ­κρινε την εισή­γηση του δημάρ­χου για μετα­τροπή της σύμ­βα­σης από ορι­σμέ­νου χρόνου σε Ι.Δ. αορί­στου χρόνου.

Στη συνέ­χεια με απόφαση του δημάρ­χου Καρ­πά­θου η εν λόγω υπάλ­λη­λος διο­ρί­στηκε και μονι­μο­ποι­ή­θηκε σε κενή οργα­νική θέση του Ο.Ε.Υ. του Δήμου.

Από έλεγχο που έγινε στο ΙΚΑ φέρεται να προ­έ­κυψε ότι η υπάλ­λη­λος δεν υπη­ρε­τούσε και δεν είχε καμία εργα­σιακή σχέση με το Δήμο στις 16 Σεπτεμ­βρίου 1994 και πριν. Συνεπώς δεν είχε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις μετα­τρο­πής της σύμ­βα­σης ιδιω­τι­κού δικαίου ορι­σμέ­νου χρόνου σε σύμβαση ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου.

Προ­έ­κυψε επι­πλέον ότι η υπάλ­λη­λος στις 25.7.1998, δηλαδή μετά από δύο μήνες από τη λήξη της αρχικής σύμ­βα­σης επα­να­προ­σε­λή­φθη με απόφαση του δημάρ­χου ως εργάτης ύδρευ­σης παρότι έπρεπε να απο­λυ­θεί. Παρά ταύτα εξα­κο­λού­θησε να απα­σχο­λεί­ται άτυπα στο Δήμο.

Την 25.7.1998 είχε μεσο­λα­βή­σει τετρά­μηνη διακοπή μεταξύ της πρώτης και δεύ­τε­ρης σύμ­βα­σης.

Σύμφωνα με το νόμο η διάρ­κεια της απα­σχό­λη­σης του επο­χι­κού προ­σω­πι­κού δεν μπορεί να υπερ­βαί­νει τους οκτώ μήνες μέσα σε συνο­λικό χρόνο 12 μηνών. Συνεπώς η πρό­σληψη δεν ήταν σύννομη.

Αξιο­ση­μεί­ωτο είναι ότι η ανωτέρω, ενώ με την δεύτερη σύμβαση προ­σε­λή­φθη ως εργάτης ύδρευ­σης, συνέ­χισε να εργά­ζε­ται σε θέση διοι­κη­τι­κού υπαλ­λή­λου, όπως ανα­φέ­ρε­ται σε έγγραφο του Δήμου Καρ­πά­θου.

Όπως προ­κύ­πτει από έγγραφο του Παραρ­τή­μα­τος του Ι.Κ.Α. Καρ­πά­θου από 1.6.1992 έως 5.9.1997 εργά­ζετο στην Εθνική Τράπεζα και σε άλλους εργο­δό­τες. Στο Δήμο Καρ­πά­θου προ­σε­λή­φθη στις 8.9.1997. Συνεπώς δεν είχε τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις του νόμου για την μετα­τροπή της συμ­βά­σεως ορι­σμέ­νου χρόνου σε σύμβαση ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου.