Ο «Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως Ισραηλιτών Ελλάδος» διεκδικεί προνομιακά ακίνητα στη Μεσαιωνική Πόλη!

Eνα νέο με­γά­λο κε­φά­λαιο στην αντι­δι­κία του «Ορ­γα­νι­σμού Πε­ρι­θάλ­ψε­ως και Απο­κα­τα­στά­σε­ως Ισ­ραη­λι­τών Ελ­λά­δος» με το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο άνοι­ξε την Πέμ­πτη με την υπο­βο­λή της πρώ­της αγω­γής ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου για την διεκ­δί­κη­ση ακι­νή­των, που, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, αφαι­ρέ­θη­καν από την ιδιο­κτη­σία των Ισ­ραη­λι­τών της Ρόδου με λαν­θα­σμέ­νη ερ­μη­νεία συν­θή­κης που ου­σια­στι­κά κα­τέ­τα­ξε το Ισ­ρα­ήλ στις εχθρι­κές της Ελ­λά­δας!

Με την αγωγή διεκ­δι­κού­νται 7 προ­νο­μια­κά ακί­νη­τα στα «Εβραϊ­κά» και στην θέση «Μερ­κά­το» (Αγορά) της Με­σαιω­νι­κής Πόλης.

Σύμ­φω­να με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγ­γρα­φές αρ­χι­κοί και θε­με­λιώ­δεις τι­τλού­χοι του ακι­νή­του ήταν οι Αλ­χα­δέφ Ιωσήφ του Σο­λο­μώ­ντα, κατά πο­σο­στό ½ εξ αδιαι­ρέ­του και Αλ­χα­δέφ Ασέρ του Σο­λο­μώ­ντα, κατά πο­σο­στό ½ εξ αδιαι­ρέ­του, Έλ­λη­νες Ισ­ραη­λί­τες της Ρόδου οι οποί­οι εθα­να­τώ­θη­σαν υπό των να­ζι­στών κατά τη διάρ­κεια των φυ­λε­τι­κών διωγ­μών των ετών 1943-1945.

Το ακί­νη­το με­τα­βι­βά­στη­κε στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο συ­νε­πεία της με αριθ­μό 693/28-7-1950 πρά­ξε­ως του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λί­ου και της από 31-8-1949 Συμ­βά­σε­ως «Οι­κο­νο­μι­κής Συ­νερ­γα­σί­ας και Ρυθ­μί­σε­ως των εκ της με­τα­ξύ των Συμ­μά­χων και Συ­νη­σπι­σμέ­νων Δυ­νά­με­ων και της Ιτα­λί­ας Συν­θή­κης Ει­ρή­νης προ­κυ­πτό­ντων ζη­τη­μά­των» η οποία συ­νή­φθη με­τα­ξύ Ελ­λά­δος και Ιτα­λί­ας και υπε­γρά­φη στη Ρώμη την 31-8-1949, κυ­ρώ­θη­κε δε με το ν.δ. 1264 της 29/31 Οκτω­βρί­ου 1949, ΦΕΚ τεύ­χος Α’ 290.

Τα ακί­νη­τα πε­ρι­ήλ­θαν στον Ορ­γα­νι­σμό Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου Δω­δε­κα­νή­σου βάσει του νόμου 2100/1952.

Σύμ­φω­να με δια­τά­ξεις, στον Ορ­γα­νι­σμό Πε­ρι­θάλ­ψε­ως και Απο­κα­τα­στά­σε­ως Ισ­ραη­λι­τών Ελ­λά­δος (Ο.Π.Α.Ι.Ε.), πε­ριέρ­χο­νται κατά δια­χεί­ρι­ση και νομή τα ακί­νη­τα των Ισ­ραη­λι­τών που απε­βί­ω­σαν στα στρα­τό­πε­δα συ­γκε­ντρώ­σε­ως και δεν επέ­στρε­ψαν προ­κει­μέ­νου να επα­νε­γκα­τα­στα­θούν στα ακί­νη­τά τους.

Οπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, στην αγωγή εσφαλ­μέ­να το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ενέ­γρα­ψε κα­τά­λη­ψη των άνω ακι­νή­των, αφού η νομή που εκ του νόμου απο­κτά ο Ο.Π.Α.Ι.Ε. επί των ακι­νή­των των Ισ­ραη­λι­τών Ελ­λά­δος, είναι δι­καί­ω­μα υπέρ­τε­ρο της πλα­σμα­τι­κής κα­το­χής του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου επί των εν λόγω ακι­νή­των.

Δο­θέ­ντος ότι άγνοια νόμου δεν συγ­χω­ρεί­ται, το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο όφει­λε να γνω­ρί­ζει ότι ου­δέ­πο­τε απέ­κτη­σε τη νομή των ως άνω πε­ρι­γρα­φο­μέ­νων ακι­νή­των, η οποία δυ­νά­μει των πα­ρα­πά­νω δια­τά­ξε­ων επι­φυ­λάσ­σε­το υπέρ του Ο.Π.Α.Ι.Ε.

Η προ­σβαλ­λό­με­νη με την πα­ρού­σα δήθεν κτήση από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο των άνω ακι­νή­των, έγινε χωρίς τη με­σο­λά­βη­ση με­τα­βι­βα­στι­κής πρά­ξης από το δι­καιού­χο τε­λευ­ταίο τι­τλού­χο ή από τον με­τέ­πει­τα τι­τλού­χο Ο.Π.Α.Ι.Ε., δυ­νά­μει της με αριθ­μό 693/28-7-1950 πρά­ξε­ως του Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λί­ου και της από 31-8-1949 σύμ­βα­σης «Οι­κο­νο­μι­κής Συ­νερ­γα­σί­ας και Ρυθ­μί­σε­ως των εκ της με­τα­ξύ των Συμ­μά­χων και Συ­νη­σπι­σμέ­νων Δυ­νά­με­ων και της Ιτα­λί­ας Συν­θή­κης Ει­ρή­νης προ­κυ­πτό­ντων ζη­τη­μά­των», η οποία συ­νή­φθη με­τα­ξύ Ελ­λά­δος και Ιτα­λί­ας και υπε­γρά­φη στη Ρώμη την 31-8-1949, κυ­ρώ­θη­κε δε με το άρθρο 52 του ν.δ. 1264 της 29/31 Οκτω­βρί­ου 1949, ΦΕΚ τεύ­χος Α’ 290, θε­ω­ρού­με­νων των άνω ακι­νή­των ως «εχθρι­κή» πε­ριου­σία.

Επι­ση­μαί­νε­ται ότι όλοι οι Ρό­διοι, πα­ντός θρη­σκεύ­μα­τος, μέχρι την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου στην Ελ­λά­δα, εθε­ω­ρού­ντο Ιτα­λοί Υπή­κο­οι, στις δε κτη­μα­το­λο­γι­κές εγ­γρα­φές ανα­φέ­ρε­ται δίπλα στα ονό­μα­τα απά­ντων των ιδιο­κτη­τών, η έν­δει­ξη «Ιτα­λός Ορ­θό­δο­ξος, Ιτα­λός Κα­θο­λι­κός, Ιτα­λός Μου­σουλ­μά­νος και Ιτα­λός Εβραί­ος» (οι τέσ­σε­ρις επι­κρα­τού­σες εν Δω­δε­κα­νή­σω θρη­σκεί­ες πριν την εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου στην Ελ­λά­δα).

Ου­δείς κά­τοι­κος της Δω­δε­κα­νή­σου έως την εν­σω­μά­τω­ση αυτής με την Ελ­λά­δα, μπο­ρού­σε να χα­ρα­κτη­ρι­στεί ως Έλλην διότι τούτο απα­γο­ρευό­ταν από την υφι­στά­με­νη ιτα­λι­κή νο­μο­θε­σία, η δε Δω­δε­κά­νη­σος εθε­ω­ρεί­το ιτα­λι­κή επαρ­χία.

Ενό­ψει βέ­βαια της προ­σάρ­τη­σης των Δω­δε­κα­νή­σων στην Ελ­λη­νι­κή Επι­κρά­τεια, τούτο άλ­λα­ξε νο­μο­θε­τι­κά.

Ωστό­σο, κά­νο­ντας εσφαλ­μέ­νη ερ­μη­νεία των δια­τά­ξε­ων της άνω από 31-8-1949 σύμ­βα­σης «Οι­κο­νο­μι­κής Συ­νερ­γα­σί­ας και Ρυθ­μί­σε­ως των εκ της με­τα­ξύ των Συμ­μά­χων και Συ­νη­σπι­σμέ­νων Δυ­νά­με­ων και της Ιτα­λί­ας Συν­θή­κης Ει­ρή­νης προ­κυ­πτό­ντων ζη­τη­μά­των» έκρι­νε το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ότι αφού δεν προ­σήλ­θαν οι Ρό­διοι Ισ­ραη­λί­τες να απο­ποι­η­θούν την ιτα­λι­κή ιθα­γέ­νεια (την οποία δια­τη­ρού­σαν προ­πο­λε­μι­κά όπως όλοι οι Ρό­διοι, ορ­θό­δο­ξοι, κα­θο­λι­κοί και μου­σουλ­μά­νοι), για τον λόγο αυτό, απώ­λε­σαν τις εν Δω­δε­κα­νή­σω πε­ριου­σί­ες τους, των πε­ριου­σιών λο­γι­ζο­μέ­νων ως δήθεν «εχθρι­κή πε­ριου­σία».

Οπως το­νί­ζε­ται, οι Εβραί­οι της Ρόδου ιδιο­κτή­τες των επί­δι­κων ακι­νή­των δεν θα μπο­ρού­σαν να έχουν επι­λέ­ξει άλλη ιθα­γέ­νεια, αφε­νός μεν διότι για πε­ρισ­σό­τε­ρο από μιά­μι­ση χι­λιε­τία ζού­σαν στην Ελ­λά­δα ως Έλ­λη­νες πο­λί­τες, όπως όλοι οι υπό­λοι­ποι Έλ­λη­νες πο­λί­τες άλλων θρη­σκευ­μά­των και δεν σχε­τί­ζο­ντο με καμία άλλη χώρα, αφε­τέ­ρου δε, διότι είχαν απο­βιώ­σει στα στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης και ο Ο.Π.Α.Ι.Ε. είχε υπει­σέλ­θει ήδη στα δι­καιώ­μα­τά τους ήτοι στην κυ­ριό­τη­τα, νομή και δια­χεί­ρι­ση των ακι­νή­των.

Συ­νε­πώς, η με­τα­βι­βα­στι­κή πράξη του Δη­μο­σί­ου ή του Ορ­γα­νι­σμού Δια­χεί­ρι­σης Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου επί των πα­ρα­πά­νω ακι­νή­των είναι με­τα­βί­βα­ση παρά μη κυρίω και ως εκ τού­του άκυρη, αφού μο­να­δι­κός τι­τλού­χος κατά τον χρόνο των με­τα­βι­βά­σε­ων ήταν ο ενά­γων Ο.Π.Α.Ι.Ε.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­ζε­ται ο δι­κη­γό­ρος κ. Γιάν­νης Κα­ρα­μι­χά­λης.