Αποζημιώνεται δημότης το αυτοκίνητο της οποίας καταστράφηκε από την πτώση φοίνικα

Ακόμη μια απόφαση απο­ζη­μί­ω­σης δημότη το όχημα του οποίου υπέστη ζημιές από την πτώση δέντρου υπαι­τιό­τητα του Δήμου Ρόδου, εξέδωσε το Μονο­με­λές Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Ρόδου.

Μια κάτοι­κος της Ρόδου προ­σέ­φυγε ειδι­κό­τερα κατά του Δήμου Ρόδου και εξι­στό­ρησε ότι στις 18-01-2018 και περί ώρα 16:00′ είχε σταθ­μεύ­σει το αυτο­κί­νητό της, μάρκας CITROEN, μοντέ­λου Saxo, χρώ­μα­τος μεταλ­λι­κού μπλε και έτους πρώτης κυκλο­φο­ρίας 2001, επί της οδού Ιωνος Δρα­γούμη, σε σημείο, όπου η εν λόγω οδός εφά­πτε­ται με μικρή δημο­τική πλατεία και σε κοντινή από­σταση από το ξενο­δο­χείο «ESPERIA» και τον Καθο­λικό Ιερό Ναό «Santa Maria».

Κατά τη διάρ­κεια που το ανωτέρω όχημα παρέ­μενε σταθ­μευ­μένο και ενώ εκείνη απου­σί­αζε από αυτό, ένας φοί­νι­κας, που ήταν φυτε­μέ­νος στη δημο­τική πλατεία, κατέ­πεσε πάνω στο όχημα, με απο­τέ­λε­σμα την ολική κατα­στροφή του, δεδο­μέ­νου ότι, κατά τα προ­βαλ­λό­μενα, το κόστος επι­σκευής του ήταν οικο­νο­μικά ασύμ­φορο, καθώς ανερ­χό­ταν στο ποσό των 6.133,04 ευρώ, ενώ η αξία του οχή­μα­τος πριν από το ατύχημα ανερ­χό­ταν στο ποσό των 2.500 ευρώ.

Ο ενα­γό­με­νος Δήμος αρνεί­ται την αγωγή και ισχυ­ρί­στηκε ότι δεν ευθύ­νε­ται για την πτώση του δέντρου, διότι αυτή δεν οφεί­λε­ται στη μη συντή­ρησή του, αλλά μάλλον στις επι­κρα­τού­σες κατά το χρόνο του συμ­βά­ντος δυσμε­νείς και­ρι­κές συν­θή­κες.

Το δικα­στή­ριο ωστόσο έκρινε ότι ο ενα­γό­με­νος Δήμος μέσω των αρμό­διων οργάνων του είναι υπεύ­θυ­νος για τη συντή­ρηση, την επί­βλεψη και την ασφαλή χρήση, από πλευράς των πολιτών, των κοι­νό­χρη­στων χώρων πρα­σί­νου που βρί­σκο­νται ίσα στα όρια της εδα­φι­κής του περι­φέ­ρειας, αρμο­διό­τητα, η οποία συνί­στα­ται, μεταξύ άλλων, στον προ­λη­πτικό έλεγχο της κατά­στα­σης των μεγάλων δέντρων και σε περί­πτωση δια­πί­στω­σης κιν­δύ­νου πτώσης αυτών, στη φρο­ντίδα για έγκαιρη αποκοπή του δέντρου ή έστω για τη σήμανση του χώρου, προ­κει­μέ­νου, μεταξύ άλλων, να εξα­σφα­λί­ζε­ται η ασφαλής στάθ­μευση των οχη­μά­των στις παρα­κεί­με­νες οδούς και η αποφυγή πρό­κλη­σης σε αυτά φθορών από την πτώση τους.

Κρίθηκε ακόμη ότι ο ισχυ­ρι­σμός του Δήμου ότι η πτώση του δέντρου οφεί­λετο στις επι­κρα­τού­σες κατά τον ως άνω χρόνο δυσμε­νείς και­ρι­κές συν­θή­κες είναι απορ­ρι­πτέος ως ανα­πό­δει­κτος, διότι δεν προ­σκο­μί­ζε­ται κάποιο σχετικό στοι­χείο, ενώ, κατά τη συνήθη πορεία των πραγ­μά­των, απουσία έντονων και­ρι­κών φαι­νο­μέ­νων, και εφόσον έχει κατα­βλη­θεί η επι­μέ­λεια του μέσου συνετού ανθρώ­που για τη συντή­ρηση και την αποκοπή των επι­κίν­δυ­νων δέντρων, δεν ανα­μέ­νε­ται η πτώση αυτών.