Από την Αμερική στη Νίσυρο. Μια οικογένεια επιστρέφει ξανά στον τόπο της

Το χωριό Νικιά, στη Νίσυρο, είναι από τα ωραιό­τερα της Ελλάδας. Γαν­τζω­μένο σε μια κορυφή, βλέπει από τη μια πλευρά το ηφαί­στειο –οι ντόπιοι φωνά­ζουν τον μεγα­λύ­τερο κρατήρα στορ­γικά με το όνομα «Στέ­φα­νος»– και από την άλλη το πέλαγος. Σήμα κατα­τε­θέν του η κου­κλί­στικη κεντρική πλατεία, κυριο­λε­κτικά μια στα­λί­τσα, μπροστά από τον Ναό των Εισο­δίων της Θεο­τό­κου, με το παλιό σχολείο και το δημαρ­χείο. Το πλα­τειάκι εξω­ρα­ΐ­στηκε το 1923 με ένα κατα­πλη­κτικό ασπρό­μαυρο βοτσα­λωτό και απέ­κτησε ένα ελλει­πτικό πέτρινο έδρανο. Φαντα­στείτε χαρές και πανη­γύ­ρια που έγιναν εκεί όταν φέτος το καλο­καίρι 30 ξαδέλ­φια της ευρύ­τε­ρης οικο­γέ­νειας Σκάρου από τις ΗΠΑ, που έλκουν την κατα­γωγή τους από τον τόπο αυτόν, επι­σκέ­φθη­καν το χωριό με τις μόλις 20 ψυχές. Ξανα­φύ­σηξε πνοή αγάπης και στοργής, αφού ακόμα και οι τρίτης και τέταρ­της γενιάς Ελλη­νο­α­με­ρι­κα­νοί –που δεν μιλούν λέξη ελλη­νικά– ένιωσαν αυτό το ιδιαί­τερο δέσιμο με τις ρίζες τους.

Η λιλι­πού­τεια πλατεία των Νικιών, με το παλιό σχολείο και το δημαρ­χείο.

«Δεν μπο­ρείτε να φαντα­στείτε τη συγκί­νηση που ένιωσαν», λέει στη στήλη ο κτη­μα­το­με­σί­της Μιχάλης Ανδριώ­της. Ο συντο­πί­της τους, αν και έζησε πολλά χρόνια στη Νέα Υόρκη, ξανα­γύ­ρισε στο νησί. Ηταν, μάλιστα, ο άνθρω­πος που απο­κα­τέ­στησε το σπίτι της οικο­γέ­νειας Σκάρου. Οι 30 συγ­γε­νείς είναι από­γο­νοι του Κων­στα­ντί­νου Σκάρου και της Μαρίας Αλε­ξιάδη, που παντρεύ­τη­καν το 1902 και απέ­κτη­σαν επτά παιδιά. Ετσι, το σόι μεγά­λωσε και στην άλλη όχθη του Ατλα­ντι­κού, απλώ­θηκε σε πολλές πολι­τείες των ΗΠΑ, από τη Νέα Υόρκη έως τη Νέα Αγγλία και από τη Φλό­ρι­ντα μέχρι τον Ειρη­νικό. Οι περισ­σό­τε­ροι δεν είχαν πατήσει ποτέ το πόδι τους στην Ελλάδα και κάποιοι άλλοι είχαν δεκα­ε­τίες να έρθουν. Να όμως που βρέθηκε η ευκαι­ρία για να ξανα­μα­ζευ­τούν όλοι στα Νικιά και να το γιορ­τά­σουν όπως έπρεπε. Φόρεσαν ίδια μπλου­ζά­κια, φωτο­γρα­φή­θη­καν και απο­φά­σι­σαν να ανα­νε­ώ­σουν το ραντε­βού τους για το μέλλον. Αναφορά στην επε­τειακή επί­σκεψη έγινε και στον «Εθνικό Κήρυκα».

Τμήμα του ενεργού ηφαι­στείου – σήμα κατα­τε­θέν του νησιού.

Οι περισ­σό­τε­ροι κάτοι­κοι της Νισύρου έφυγαν για την Αμερική μαζικά τη δεκα­ε­τία του 1960, για να βρουν ένα καλύ­τερο μέλλον. Βέβαια, η μικρή τους κοι­νό­τητα είχε αρχίσει να φυλ­λορ­ροεί από πιο πριν, με μετα­να­στεύ­σεις εντός και εκτός συνόρων. Οι οικι­σμοί άδεια­σαν, έπεσε παντού ερημιά. Οσοι όμως έφυγαν, δεν ξέχασαν ποτέ την τρομερή έλξη που ασκεί το ηφαί­στειο. Ο σύλ­λο­γός τους στις ΗΠΑ είναι ένας από τους πιο δυνα­μι­κούς, ενώ όποιος έχει ζήσει στη Νέα Υόρκη ξέρει ότι θα βρει εκεί περισ­σό­τε­ρους Νισύ­ριους από όσους σε όλα τα Δωδε­κά­νησα. Ο Τζον Κατσι­μα­τί­δης είναι ένας από τους επι­τυ­χη­μέ­νους και ποτέ δεν λησμο­νεί να ανα­φέ­ρε­ται στον πατέρα του, που ήταν εργάτης στο γει­το­νικό νησάκι Γυαλί.

Πηγή kathimerini.gr

Μαρ­γα­ρίτα Πουρ­νάρα