ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Δημ. Κοσβογιάννης: Ο ξενοδόχος της Τήλου που αγάπησε τον τουρισμό όταν εργάστηκε ως σερβιτόρος στην Αμερική επειδή έπεσαν έξω τα… καράβια του!

Μαίρη Φώτη 12 λεπτά ανάγνωση
ΚΟΣΒΟΓΙΑΝΝΗΣ
Ο ξενοδόχος της Τήλου που αγάπησε τον τουρισμό όταν εργάστηκε ως σερβιτόρος στην Αμερική επειδή έπεσαν έξω τα… καράβια του!

ΔΗΜ. ΚΟΣΒΟΓΙΑΝΝΗΣ

Ο επι­χει­ρη­μα­τίας Δημή­τρης Κοσβο­γιάν­νης, είναι το παρά­δειγμα του ανθρώ­που που δεν υπο­βαθ­μί­ζει το όνειρό του για να χωρέσει στην πραγ­μα­τι­κό­τητα αλλά ανα­βαθ­μί­ζει την απο­φα­σι­στι­κό­τητά του για να ται­ριά­ξει με το πεπρω­μένο του.

Στα 17 του χρόνια έφυγε από την Ελλάδα για να σπου­δά­σει νομικά στην Αμερική, στα 32 του χρόνια ως ιδιο­κτή­της ναυ­τι­λια­κής και με αρκετά εκα­τομ­μύ­ρια δολάρια στη Τράπεζα τα χάνει όλα και αρχίζει από την αρχή δου­λεύ­ο­ντας το πρωί ως δικη­γό­ρος και το βράδυ ως σερ­βι­τό­ρος και λαν­τζιέ­ρης, για να φτάσει σήμερα να επεν­δύ­σει 1.000.000 ευρώ σε ένα νέο ξενο­δο­χείο στην Τήλο με την προ­ο­πτική να προ­χω­ρή­σει άμεσα σε νέες επεν­δύ­σεις στα Δωδε­κά­νησα. Γι΄αυτή την συναρ­πα­στική δια­δρομή ζωής, τα παθή­ματα που έγιναν μαθή­ματα, την απόφαση να επι­στρέ­ψει στην Ελλάδα, την επιλογή της Τήλου, την εγκα­τά­σταση στα Δωδε­κά­νησα και την «πάλη» με το τέρας της ελλη­νι­κής γρα­φειο­κρα­τίας ο κ. Δ. Κοσβο­γιάν­νης μιλά σήμερα στη «δημο­κρα­τική» και παρου­σιά­ζει τα επόμενα σχέδιά του.

Κύριε Κοσβο­γιάννη, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε την συνέ­ντευξη ρωτώ­ντας πώς λάβατε την απόφαση να επεν­δύ­σετε στην Τήλο.

Η απόφασή μου να επεν­δύσω στην Τήλο είναι απο­τέ­λε­σμα συγκυ­ριών και συν­θη­κών. Δρα­στη­ριο­ποιού­μαι για πολλά χρόνια στο εξω­τε­ρικό στον τομέα του του­ρι­σμού και αυτό που δια­πί­στωσα αρχικά είναι η μεγάλη από­κλιση της παροχής υπη­ρε­σιών στην Ελλάδα από τη φιλο­σο­φία του αυθε­ντι­κού, παρα­δο­σια­κού του­ρι­σμού με την έννοια της φιλο­ξε­νίας και η σύγκλιση όλο και περισ­σό­τερο με αυτό που συμ­βαί­νει στην Μύκονο ή στην Σαντο­ρίνη, το οποίο είναι απο­λύ­τως θεμιτό αλλά δεν μπορεί να υπάρχει μόνον αυτή η επιλογή για τους επι­σκέ­πτες μας. Ελλη­νι­κός του­ρι­σμός σημαί­νει πρώτα απ΄όλα φιλο­ξε­νία, χαμό­γελο, εξυ­πη­ρέ­τηση. Όπως συνέ­βαινε στα παλαιό­τερα χρόνια σε πιο αγνές εποχές όταν ένας δια­βά­της χτυ­πούσε την πόρτα και ζητούσε φιλο­ξε­νία, με την ίδια εγκαρ­διό­τητα πρέπει να φιλο­ξε­νούμε τους επι­σκέ­πτες στη χώρα μας. Κι αυτός ο χαρα­κτή­ρας φιλο­ξε­νίας θεώρησα ότι μπορεί να καλ­λιερ­γη­θεί στην Τήλο. Η Τήλος δια­τη­ρεί ακόμα αυτές τις παρα­δο­σια­κές αξίες και ως τόπος μπορεί να υπη­ρε­τή­σει αυτού του είδους τον του­ρι­σμό, αυτόν που γνω­ρί­σαμε στη δεκα­ε­τία του 1970, τότε που η μαζι­κό­τητα δεν είχε ακόμα επη­ρε­ά­σει τον τρόπο που υπο­δε­χό­μα­σταν και φιλο­ξε­νού­σαμε τους επι­σκέ­πτες μας. Αυτή η αυθε­ντι­κό­τητα έχει χαθεί από το του­ρι­στικό μας προϊόν διότι όλα περι­στρέ­φο­νται γύρω από το γρήγορο κέρδος που είναι θεμιτό αλλά όχι εις βάρος της αυθε­ντι­κής, ελλη­νι­κής, παρα­δο­σια­κής φιλο­ξε­νίας.

Πώς ένας επι­τυ­χη­μέ­νος επι­χει­ρη­μα­τίας που δρα­στη­ριο­ποιεί­ται στο εξω­τε­ρικό παίρνει την απόφαση να επεν­δύ­σει στην Ελλάδα και μάλιστα υπό αυτές τις δύσκο­λες συν­θή­κες μετά την παν­δη­μία που τα νερά είναι ακόμα αχαρ­το­γρά­φητα;

Αρχικά να πούμε ότι οποια­δή­ποτε επι­χει­ρη­μα­τική κίνηση ενέχει ρίσκο ανε­ξαρ­τή­τως συν­θη­κών, πολλώ δε μάλλον υπό αυτές τις πράγ­ματι ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες. Το ζητού­μενο είναι ποιο ποσοστό ρίσκου είναι δια­τε­θει­μέ­νος να λάβει εκείνος που επι­χει­ρεί. Ως Ελληνας, ήθελα να επεν­δύσω στη χώρα μου, είχα έναν μεγάλο πόθο να επι­στρέψω στην πατρίδα μου. Εχω μια επι­τυ­χη­μένη επι­χει­ρη­μα­τική δια­δρομή στο εξω­τε­ρικό αλλά πάντα στο μυαλό μου είχα να επι­στρέψω στην Ελλάδα παρότι το ρίσκο ήταν και παρα­μέ­νει μεγάλο διότι έφυγα από την πατρίδα μου στα 17 μου χρόνια και έκτοτε δεν είχα την πραγ­μα­τική εικόνα για το τι συμ­βαί­νει, παρά μόνο αυτό που έβλεπα στις επι­σκέ­ψεις μου αλλά οπωσ­δή­ποτε αυτό δεν είναι το όλον. Γνώριζα ότι θα συνα­ντήσω αστάθ­μη­τους παρά­γο­ντες χωρίς να μπορώ να τους προσ­διο­ρίσω όμως αυτό δεν το έβλεπα ως εμπόδιο αλλά ως μια μεγάλη πρό­κληση. Δεν ήθελα να αφήσω τα κοκα­λά­κια μου -όπως λέμε στην καθομιλουμένη- στην Αμερική. Το παρά­δοξο βέβαια είναι ότι στην Αμερική ήμουν ο «Ελληνας» και στην Ελλάδα είμαι ο «Αμε­ρι­κά­νος».

Ο «Αμε­ρι­κά­νος» λοιπόν, πότε παίρνει την απόφαση να επεν­δύ­σει στην Ελλάδα επι­λέ­γο­ντας την Τήλο γι΄αυτό το εγχεί­ρημα;

Πριν από περίπου δύο χρόνια.

Και σε τι ποσό ανέρ­χε­ται αυτή η επέν­δυση;

Ανέρ­χε­ται στο 1.000.000 ευρώ μόνο για την αγορά των ακι­νή­των και τη δια­μόρ­φωση σε ξενο­δο­χειακό χώρο. Δεν υπο­λο­γίζω σε αυτή την επέν­δυση τα χρήματα που απαι­τή­θη­καν για την διαμονή και την δια­τροφή των ανθρώ­πων που χρειά­στηκε να απα­σχο­λη­θούν μέχρι τη δια­μόρ­φωση και τη λει­τουρ­γία της μονάδας, όμως σε ένα μικρό νησί όπως είναι η Τήλος είναι κι αυτά υπο­λο­γί­σιμα στην τοπική οικο­νο­μία. Ειδικά στην περίοδο αυτή, που η Τουρκία τόσο προ­κλη­τικά στο­χο­ποιεί τα νησιά μας στο Αιγαίο, θεωρώ ότι πρέπει να θεσπι­στούν κίνητρα, για να ενι­σχυ­θούν πλη­θυ­σμιακά και οικο­νο­μικά. Εγώ δεν κατά­γο­μαι από την Τήλο, επέν­δυσα όμως στην Τήλο και η επέν­δυσή μου αυτή δημιούρ­γησε νέες θέσεις εργα­σίας παρότι δεν είχα ουσια­στική διευ­κό­λυνση από το κράτος ήταν καθαρά δική μου απόφαση γιατί πέρα από οικο­νο­μική, για μένα είναι μια ψυχική και πνευ­μα­τική επέν­δυση και πάντα είχα στο μυαλό μου την επι­στροφή μου στην Ελλάδα από τα 17 μου χρόνια που έφυγα για σπουδές στην Αμερική.

Μιλήστε μας για αυτή τη δια­δρομή.

Όταν τελεί­ωσα το σχολείο στα 17 -διότι κέρδισα χρονιά- πήγα στην Αμερική για σπουδές. Εφυγα από την Ελλάδα για να πάω να σπου­δάσω νομική, εκεί οι σπουδές διαρ­κούν επτά έτη συνο­λικά. Αφού τέλειωσα και εξά­σκησα για δύο χρόνια το επάγ­γελμα και δούλεψα για το αμε­ρι­κα­νικό κράτος, κατά­λαβα ότι δεν μου ταί­ριαζε αυτό το επάγ­γελμα. Ξανα­πήγα λοιπόν για σπουδές και έκανα master στα ξενο­δο­χειακά επαγ­γέλ­ματα.

Πώς προ­έ­κυψε αυτή η στροφή;

Όχι πολύ ομαλά θα έλεγα, αλλά έχει ενδια­φέ­ρον διότι δεν είχα σκεφτεί ποτέ να ασχο­ληθώ με τον κλάδο του του­ρι­σμού. Όταν συνει­δη­το­ποί­ησα ότι δεν μου ταί­ριαζε ο κλάδος της νομικής, απο­φά­σισα να ασχο­ληθώ με το άλλο μου μεγάλο πάθος που είναι η θάλασσα. Ετσι λοιπόν άνοιξα μια ναυ­τι­λιακή εται­ρεία, στα 32 μου χρόνια ήμουν εκα­τομ­μυ­ριού­χος, είχα έξι πλοία. Όμως λόγω συγκυ­ριών η εται­ρεία έπεσε έξω, τα έχασα όλα και βρήκα δουλειά ως σερ­βι­τό­ρος και έκανα και λάντζα, για να μπορώ να φρο­ντίζω τον γιο μου. Μάλιστα αφού έπεσα έξω με χώρισε και η γυναίκα μου. Θυμάμαι μέχρι σήμερα έναν Κουβανό πιτσι­ρικά που ενώ σφουγ­γά­ριζα το πάτωμα του εστια­το­ρίου, μου έκανε παρα­τή­ρηση με πολύ αυστηρό ύφος ότι δεν είχα καθα­ρί­σει καλά μια γωνία και έπρεπε να την ξανα­κάνω. Αυτή η εμπει­ρία ήταν πολύ διδα­κτική για εμένα. Συνει­δη­το­ποί­ησα πόσο ευά­λω­τοι είμαστε ανά πάσα στιγμή και πώς όλα όσα θεω­ρούμε δεδο­μένα μπορούν να ανα­τρα­πούν εν ριπή οφθαλ­μού. Και πρέπει να ξέρετε ότι εγώ μεγά­λωσα σε ένα εύπορο περι­βάλ­λον, δεν μου έλειψε τίποτα ούτε αργό­τερα σπου­δά­ζο­ντας, όμως τα έχασα όλα. Και το γεγονός ότι έπρεπε να εργαστώ για ανθρώ­πους που είχα μέχρι πρό­τι­νος στη δούλεψή μου για εμένα ήταν ένα μεγάλο μάθημα. Σε αυτά τα δύο χρόνια που απαι­τή­θη­καν για να ξανα­σταθώ στα πόδια μου, έμαθα να είμαι ταπει­νός και να σέβομαι τη δουλειά του άλλου σε κάθε βαθμίδα και σε κάθε επίπεδο. Σε αυτά λοιπόν τα δύο χρόνια που συνει­δη­το­ποί­ησα ότι τίποτα δεν είναι δεδο­μένο, ανα­κά­λυψα και την αγάπη μου για το σέρβις.

Πού συνέ­βη­σαν αυτά κ. Κοσβο­γιάννη;

Στο Μαϊάμι, όπου διέμενα και όταν τα έχασα όλα βρήκα δουλειά σε εστια­τό­ριο. Τότε έκανα δύο δου­λειές. Το πρωί εργα­ζό­μουν ως δικη­γό­ρος στον κλάδο της κρουα­ζιέ­ρας όπου είχα εμπει­ρία στο αντι­κεί­μενο και το βράδυ εργα­ζό­μουν στο εστια­τό­ριο. Μάλιστα το βράδυ στο εστια­τό­ριο έβλεπα αντι­δί­κους που είχα το πρωί, οι οποίοι έρχο­νταν για φαγητό και με έβλεπαν να εργά­ζο­μαι ως σερ­βι­τό­ρος. Στην αρχή ντρε­πό­μουν, τούς έλεγα ότι είχα χάσει ένα στοί­χημα και γι’ αυτό ήμουν εκεί. Βέβαια, αφού με έβλεπαν εκεί και δεύτερη και τρίτη και τέταρτη εβδο­μάδα κατά­λα­βαν ότι δεν ήταν στοί­χημα αλλά ήταν η δεύτερη δουλειά μου.

Στη συνέ­χεια το πήρα πατριω­τικά που λένε, κι ήμουν περή­φα­νος που έκανα δύο δου­λειές και εργα­ζό­μουν 16 ώρες την ημέρα. Τότε λοιπόν, γεν­νή­θηκε το πάθος μου για το σέρβις και αντι­λή­φθηκα τη φιλο­σο­φία γύρω από το επάγ­γελμα. Στη συνέ­χεια με προ­σέ­λαβε μια άλλη εται­ρεία στην Τζα­μάικα, αργό­τερα έγινα διευ­θυ­ντής των εστια­το­ρίων της κι εκεί κατά­λαβα ότι πρέπει να πάρω και μια δεύτερη εκπαί­δευση για να έχω και τη γνώση πέρα από την εμπει­ρία. Οπότε πήγα σε ένα άλλο Πανε­πι­στή­μιο, έκανα ενάμιση χρόνο master. Στη συνέ­χεια έγινα διευ­θυ­ντής ξενο­δο­χείου, από διευ­θυ­ντής έγινα συνέ­ται­ρος σε έναν όμιλο real estate, αγο­ρά­σαμε το πρώτο ξενο­δο­χείο και από εκεί και πέρα τα υπό­λοιπα είναι ιστορία… Αλλά μπορώ να πω ότι σε αυτόν τον τομέα ξεκί­νησα μόνος και αυτο­δη­μιούρ­γη­τος. Προ­φα­νώς δεν προ­έρ­χο­μαι από ένα περι­βάλ­λον που μου στέρησε πράγ­ματα, αλλά επίσης κανένας δεν μου χάρισε τη θέση μου στον ξενο­δο­χειακό κλάδο.

Η εμπει­ρία προ­φα­νώς της ναυ­τι­λια­κής που ναυά­γησε ήταν το σκα­λο­πάτι για να φτάσετε εδώ που είστε σήμερα.

Ναι, ήταν το πρώτο σκα­λο­πάτι μιας μεγάλης σκάλας. Εγώ πάντα πήγαινα στην εκκλη­σία γιατί μας πήγαινε ο πατέρας μου και με τα χρόνια έχω απο­κτή­σει δέος για τη Θεία Πρόνοια. Το λέω αυτό, γιατί η ναυ­τι­λιακή εται­ρεία μού έδωσε την ευκαι­ρία να μάθω ισπα­νικά και πορ­το­γα­λικά τα οποία με βοή­θη­σαν για να γίνω συνέ­ται­ρος αργό­τερα με Ισπα­νούς οι οποίοι με βοή­θη­σαν να ανοίξω και να απο­κτήσω ξενο­δο­χεία.

Τα οποία τα δια­τη­ρείτε;

Οχι. Τα πούλησα όταν απο­φά­σισα να επι­στρέψω στην Ελλάδα και διατηρώ μόνο ένα ξενο­δο­χείο στην Τζα­μάικα.

Στα τελευ­ταία χρόνια, γίνο­νται συνέ­χεια προ­σκλή­σεις σε επεν­δυ­τές που δρα­στη­ριο­ποιού­νται στο εξω­τε­ρικό, Ελληνες και μη, για να έρθουν στην Ελλάδα να επι­χει­ρή­σουν και θα ήθελα να μου περι­γρά­ψετε την εμπει­ρία σας.

Οι πολι­τι­κοί και -θα μου επι­τρέ­ψετε τον όρο- οι πολι­τι­κά­ντη­δες λένε πολύ ωραία λόγια αλλά κανένας από αυτούς δεν έχει περάσει από αυτή τη δια­δι­κα­σία. Απευ­θύ­νουν προ­σκλή­σεις και μιλούν για απλου­στεύ­σεις δια­δι­κα­σιών χωρίς όμως να έχουν περάσει οι ίδιοι από αυτή τη βάσανο, γιατί για βάσανο πρό­κει­ται. Θα ήθελα πολύ να διηγηθώ στους αρμό­διους κρα­τι­κούς φορείς, εκεί­νους που μπορούν να αλλά­ξουν ή να επη­ρε­ά­σουν το απο­τέ­λε­σμα, την εμπει­ρία μου ως νέος επεν­δυ­τής στην Ελλάδα. Με βεβαιό­τητα σας λέω ότι οι συν­θή­κες είναι δυσμε­νείς για να απο­φα­σί­σει κάποιος να επεν­δύ­σει στην Ελλάδα και μάλιστα δεν είναι μόνο δυσμε­νείς είναι εχθρι­κές, απο­τρε­πτι­κές. Η υφι­στά­μενη γρα­φειο­κρα­τία δεν ευνοεί τις επεν­δύ­σεις, το υφι­στά­μενο σύστημα πνίγει τον επεν­δυτή ο οποίος πρέπει να έχει πείσμα και ένα ισχυρό κίνητρο για να επι­μεί­νει. Είναι πολύ μα πάρα πολύ εύκολο να απευ­θυν­θεί σε άλλες χώρες, που όχι μόνο δεν είναι εχθρι­κές απέ­να­ντί του, αλλά αντι­θέ­τως του ανοί­γουν τον δρόμο για επεν­δύ­σεις. Εδώ στην Ελλάδα υπάρχει μια τερά­στια συγκέ­ντρωση αρμο­διο­τή­των και καθη­κό­ντων στα μεγάλα αστικά κέντρα, που απο­δυ­να­μώ­νουν τις μικρές περιο­χές. Ενας Δήμος δεν μπορεί να εξαρ­τά­ται ούτε από το γει­το­νικό νησί ούτε από τα Υπουρ­γεία, και δεν σας μιλώ καν για την υπο­γραφή εγγρά­φων. Σας μιλώ για τη δια­δι­κα­σία που πρέπει κανείς να ακο­λου­θή­σει για να στήσει μια εται­ρεία. Είναι ποτέ δυνατόν να πλη­ρώ­νουμε φόρο κεφα­λαίου για μια εται­ρεία ΙΚΕ η οποία είναι υπό σύσταση, που ακόμα δεν ξέρει τι κεφά­λαια θα χρεια­στεί για να επεν­δύ­σει; Είναι ποτέ δυνατόν να περνάμε από δύο φορείς, Εφορία και ΓΕΜΗ, για να αλλά­ξουμε έδρα; Η γενική συγκε­ντρω­τική μονάδα φορο­λο­γίας θα πρέπει να δια­χει­ρί­ζε­ται τις αλλαγές ή αν δεν μπορεί να το κάνει, να ανα­θέ­σει την αρμο­διό­τητα σε μια τοπική μονάδα. Το κράτος έχει πολλές επι­λο­γές για να συλ­λέ­γει και να χρεώνει φόρο, δεν είναι φρόνιμο οι φόροι να επι­βάλ­λο­νται στην αρχή της δια­δρο­μής, αυτό πρέπει να γίνεται μετά.

Δεν υπάρχει φιλικό επεν­δυ­τικό περι­βάλ­λον μας λέτε, όπως αυτό που θέλουμε να περά­σουμε προς τα έξω.

Οχι μόνο δεν υπάρχει αλλά είναι εχθρικό. Τι να πω, δεν κατα­λα­βαίνω π.χ. τι ακριβώς κάνει ένας διευ­θυ­ντής τοπικού κατα­στή­μα­τος τρά­πε­ζας, που δεν έχει την δικαιο­δο­σία να πάρει απο­φά­σεις για το κατά­στημά του. Εδειξα τρα­πε­ζι­κούς λογα­ρια­σμούς εξω­τε­ρι­κού με κατα­θέ­σεις 2.000.000 δολα­ρίων και η Τράπεζα εδώ δεν μου ενέ­κρινε πιστω­τική κάρτα με όριο 5.000 ευρώ! Τους έδειξα πιστω­τι­κές κάρτες με όριο 50.000 δολα­ρίων και εδώ δεν μου δίνουν κάρτα με όριο 5.000 ευρώ. Και προ­φα­νώς κανένας επι­χει­ρη­μα­τίας δεν θέλει να επεν­δύ­σει με δικά του χρήματα, αυτός είναι ο νόμος της αγοράς.

Υπήρξε χρονική καθυ­στέ­ρηση στην επέν­δυση εξαι­τίας αυτών των στρε­βλώ­σεων;

Θα μπο­ρούσα να είχα. Αν εγώ βασι­ζό­μουν στη ρευ­στό­τητα από την τράπεζα, δεν θα είχε γίνει ποτέ η επέν­δυση του 1.000.000 ευρώ στην Τήλο. Εγώ ζήτησα ένα δάνειο 250.000 ευρώ με προ­ση­μεί­ωση κτηρίων που η αξία τους ξεπερνά τα 500.000 ευρώ.

Και πότε πήρατε το δάνειο;

Ποτέ!

Αρα η επέν­δυση είναι από ίδια κεφά­λαια;

Ναι, όλα, τα πάντα.

Παρά τις δυσκο­λίες που μας περι­γρά­φετε έχετε πάντως στα πλάνα σας να επεν­δύ­σετε και σε άλλα νησιά.

Ναι, έχω στο πλάνο μου να επεν­δύσω «τρία στα τρία», δηλαδή τρία ξενο­δο­χεία, σε τρία νησιά, σε τρία χρόνια. Και μπορώ να πω ότι ο μόνος ο οποίος συμ­με­ρί­στηκε το όραμά μου είναι ο κατα­σκευα­στής του ξενο­δο­χείου, η εται­ρεία Μοσκιού που μου έκανε διευ­κο­λύν­σεις στις πλη­ρω­μές, διότι κατά­λαβε ακριβώς τις δυσκο­λίες που αντι­με­τώ­πισα με το ελλη­νικό κράτος. Επίσης με βοήθησε η δημο­τική αρχή της Τήλου και η δήμαρ­χος κ. Μαρία Καμμά Αλιφέρη που με κατα­τό­πισε για να κατα­φέρω να βγάλω άκρη με το ελλη­νικό δημόσιο, στο βαθμό που της επι­τρε­πό­ταν και που έχει δικαιο­δο­σία. Εχω εντο­πί­σει ένα ακίνητο στη Λέρο και θα πάμε με τους συνερ­γά­τες μου στο νησί για να κάνουμε μια έρευνα πριν πάρουμε ορι­στι­κές απο­φά­σεις, για να δούμε τι χρειά­ζε­ται το νησί, τι λείπει, πώς μπο­ρούμε να επεν­δύ­σουμε όπως κάναμε και στην Τήλο όπου συνα­ντή­σαμε βέβαια και μια παθη­τική αντί­σταση αρκετών κατοί­κων εδώ οι οποίοι αρχικά είχαν δει την επέν­δυση ως “εισβολή ξενι­στών”, όπως τα ψάρια που εισβάλ­λουν σε νέα νερά. Ξέρετε, υπάρχει πάντα η ασφά­λεια της ρου­τί­νας αλλά αν επα­να­παυ­θείς στη ρουτίνα δεν θα εξε­λι­χθείς ποτέ, κι ας πούμε ότι εμείς με την επέν­δυση αυτή ταρά­ξαμε λίγο τα νερά αρχικά. Στόχος μας είναι να ανα­κα­λύ­ψουμε νησιά παρό­μοια με την Τήλο που προ­σφέ­ρουν αυτή την ευκαι­ρία για να επεν­δύ­σουμε στον του­ρι­σμό με τη φιλο­σο­φία που σας ανέ­πτυξα στην αρχή της συζή­τη­σής μας. Ομως ομολογώ ότι αν ήμουν νεό­τε­ρος ίσως να είχα εγκα­τα­λεί­ψει την προ­σπά­θεια, αλλά είμαι απο­λύ­τως συνει­δη­το­ποι­η­μέ­νος για την απόφασή μου να επεν­δύσω στην Ελλάδα, να επι­στρέψω στη χώρα μου και να επι­μείνω. Εγώ θέλω να στείλω ένα μήνυμα σε όσους νέους επεν­δυ­τές βρί­σκο­νται στη δικιά μου θέση ώστε να είναι προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι για το τι θα βρουν μπροστά τους κι αυτά τα εμπόδια να μην λει­τουρ­γή­σουν απο­τρε­πτικά. Εγώ είμαι κάτοι­κος Τήλου πλέον και επιμένω για να στε­φθούν όλα με επι­τυ­χία, αλλά να ξέρετε ότι κανένας ξένος επεν­δυ­τής δεν πρό­κει­ται να δεχθεί να γίνο­νται δια­πραγ­μα­τεύ­σεις για τα δικαιώ­ματά του.

Δεν μιλάμε για δια­πραγ­μα­τεύ­σεις που αφορούν χαρι­στική πράξη, μιλάμε για δια­πραγ­μα­τεύ­σεις που αφορούν νομικά κατο­χυ­ρω­μένα δικαιώ­ματα. Προ­σπαθώ να τα επιλύσω, τα παρα­κο­λουθώ διότι αντι­λαμ­βά­νο­μαι και τον παλμό της τοπικής κοι­νω­νίας, όμως αυτά δεν πρό­κει­ται να τα ανε­χθούν άλλοι επεν­δυ­τές που έχουν επι­κε­ντρω­θεί στο οικο­νο­μικό όφελος απο­κλει­στικά. Είναι βέβαια η ίδια κοι­νω­νία που θα σε καλο­δε­χτεί, θα σε εμπι­στευ­τεί, θα σου που­λή­σει με πίστωση και που θα σου πει καλη­μέρα το πρωί. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομί­σμα­τος.

Πριν από μερικές εβδο­μά­δες παρου­σιά­στηκε στην Πρόεδρο της Δημο­κρα­τίας και σε υπουρ­γούς της κυβέρ­νη­σης το πρό­γραμμα κυκλι­κής οικο­νο­μίας “Just Go Zero Tilos” το οποίο είναι πρω­το­πο­ριακό παγκο­σμίως στην ανα­κύ­κλωση, αλλά αυτό το πρό­γραμμα δεν μπορεί να σταθεί από μόνο του σε ένα νησί. Απαι­τεί­ται ολι­στική προ­σέγ­γιση για την ανά­πτυξη ενός νησιού η οποία πρέπει να περι­λαμ­βά­νει και την επίλυση των προ­βλη­μά­των που σας προ­α­νέ­φερα. Μέσα από αυτή τη συνέ­ντευξη θέλω να αφυ­πνί­σουμε τους απρό­σω­πους, τους άγνωστους-γνωστούς αρμό­διους για να αντι­λη­φθούν ότι πρέπει να αλλάξει ο τρόπος αντι­με­τώ­πι­σης ενός επεν­δυτή στην Ελλάδα αν πράγ­ματι θέλουμε να προ­σελ­κύ­σουμε επεν­δύ­σεις που θα εξε­λί­ξουν τη χώρα μας, θα συν­δρά­μουν στην ανά­πτυξή της και βεβαίως στην οικο­νο­μία. Απαι­τού­νται ριζικές αλλαγές, κι αυτό πρέπει να γίνει κατα­νοητό.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.