Μάνος Κόνσολας: Το Κορακόνερο δεν μπορεί να είναι άβατο και γκρίζα ζώνη

Από τον βου­λευ­τή Δω­δε­κα­νή­σου της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Μάνο Κόν­σο­λα εκ­δό­θη­κε το ακό­λου­θο δελ­τίο τύπου – πα­ρέμ­βα­ση, με αφορ­μή και τη φωτιά που ξέ­σπα­σε και κα­τέ­στρε­ψε ολο­σχε­ρώς το πο­λυ­κα­τά­στη­μα Cosmos Center.

Για πολλά χρό­νια απο­φεύ­γα­με σε αυτό τον τόπο να αγ­γί­ζου­με προ­βλή­μα­τα που έχουν κό­στος, με έναν αυ­θαί­ρε­το και δια­σταλ­τι­κό τρόπο ερ­μη­νεί­ας του κό­στους.

Γιατί το κοι­νω­νι­κό κό­στος είναι απεί­ρως με­γα­λύ­τε­ρο από την αδρά­νεια και την ακι­νη­σία που προ­κα­λεί ο φόβος του πο­λι­τι­κού κό­στους.

Η κα­τά­λη­ψη δη­μό­σιου χώρου στη λι­με­νι­κή ζώνη στο Καρ­νά­γιο και η δη­μιουρ­γία πα­ρά­νο­μου κα­ταυ­λι­σμού στο Κα­ρα­κό­νε­ρο, απο­τε­λούν ανοι­χτή πληγή για τη Ρόδο. Η πε­ριο­χή έχει υπο­βαθ­μι­στεί, με­τα­τρέ­πε­ται σε γκέτο και άβατο. Οι πο­λί­τες που ζουν εκεί, έχουν συ­γκα­τοί­κους το φόβο και την ανα­σφά­λεια από την αύ­ξη­ση των κλο­πών, από τη στα­δια­κή με­τάλ­λα­ξη και υπο­βάθ­μι­ση της γει­το­νιάς τους.

Είναι βέ­βαιο ότι γύρω από τον κα­ταυ­λι­σμό και μέσα σε αυτόν, έχουν υπει­σέλ­θει πα­ρα­βα­τι­κά στοι­χεία. Ου­σια­στι­κά, τον χρη­σι­μο­ποιούν ως κά­λυ­ψη.

Είναι και­ρός να κλεί­σου­με αυτή την ανοι­χτή πληγή. Να ανα­λά­βου­με όλοι τις ευ­θύ­νες μας.

– Η έκ­δο­ση πρω­το­κόλ­λου κα­τε­δά­φι­σης αυ­θαί­ρε­των κα­τα­σκευών σε δη­μό­σιο χώρο ανή­κει στην Κτη­μα­τι­κή Υπη­ρε­σία του Δη­μο­σί­ου, η οποία οφεί­λει να κάνει το κα­θή­κον της.

– Η εκτέ­λε­ση της από­φα­σης κα­τε­δά­φι­σης είναι αρ­μο­διό­τη­τα της Γε­νι­κής Γραμ­μα­τεί­ας Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου, που και αυτή πρέ­πει να κάνει το κα­θή­κον της.

– Η χω­ρο­θέ­τη­ση της πε­ριο­χής για την με­τε­γκα­τά­στα­ση των ρομά είναι ευ­θύ­νη και αρ­μο­διό­τη­τα του δη­μο­τι­κού συμ­βου­λί­ου.

– Η αστυ­νό­μευ­ση και ο έλεγ­χος των «δρα­στη­ριο­τή­των» που ανα­πτύσ­σο­νται στην πε­ριο­χή είναι ευ­θύ­νη των αρ­μό­διων ορ­γά­νων της Πο­λι­τεί­ας. Γύρω από το Κα­ρα­κό­νε­ρο δεν υπάρ­χει μόνο η δια­κί­νη­ση ναρ­κω­τι­κών και οι κλο­πές. Υπάρ­χει και η πα­ρα­οι­κο­νο­μία, η με­γά­λη «μπίζ­να» της πα­ρε­μπο­ρί­ας χαλ­κού μέσα από την καύση των κα­λω­δί­ων.

Αυτά τα τέσ­σε­ρα ση­μεία είναι η βάση εκ­κί­νη­σης για να τερ­μα­τι­στεί αυτή η απα­ρά­δε­κτη κα­τά­στα­ση. Στη Ρόδο του πο­λι­τι­σμού και της του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει και να γι­γα­ντώ­νε­ται ένα γκέτο.

Όπως δεν μπο­ρεί να υπάρ­χει και αδια­φο­ρία για τις συν­θή­κες δια­βί­ω­σης και τα δι­καιώ­μα­τα των ρομά. Η Εθνι­κή Στρα­τη­γι­κή 2012-2020 για τους ρομά, που έχει υπο­βλη­θεί στην Κο­μι­σιόν κα­θυ­στε­ρεί, σε ό, τι αφορά στην υλο­ποί­η­σή της.

Είναι βέ­βαιο ότι έχουν κα­τα­σπα­τα­λη­θεί πο­λύ­τι­μοι πόροι κατά το πα­ρελ­θόν, δεν υπήρ­χε η ανα­γκαία βού­λη­ση αλλά και ο σχε­δια­σμός.

Υπάρ­χουν, όμως, προ­γράμ­μα­τα σε ισχύ για την στε­γα­στι­κή απο­κα­τά­στα­ση των ρομά σε δη­μό­σιο ή δη­μο­τι­κό χώρο που θα χω­ρο­θε­τή­σει το δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο. Στέ­γα­ση όχι στη λο­γι­κή με­τα­φο­ράς του κα­ταυ­λι­σμού αλλά της κα­τα­σκευ­ής οι­κι­σμού με τις ανά­λο­γες υπο­δο­μές. Πα­ράλ­λη­λα, με την υλο­ποί­η­ση προ­γραμ­μά­των εκ­παί­δευ­σης, κοι­νω­νι­κής έντα­ξης και απα­σχό­λη­σης.

Σέ­βο­μαι τις έρευ­νες που διε­ξά­γουν η αστυ­νο­μία και η πυ­ρο­σβε­στι­κή για την πρό­σφα­τη πυρ­κα­γιά στο Κα­ρα­κό­νε­ρο που κα­τέ­στρε­ψε ολο­σχε­ρώς μια επι­χεί­ρη­ση και έθεσε σε κίν­δυ­νο ζωές και πε­ριου­σί­ες πο­λι­τών. Δεν στο­χο­ποιού­με κα­νέ­να χωρίς στοι­χεία.

Πρέ­πει, όμως, να αντι­με­τω­πί­σου­με αυτό το πρό­βλη­μα τώρα. Το Κα­ρα­κό­νε­ρο δεν μπο­ρεί και δεν πρέ­πει να γίνει άβατο, γκέτο και «γκρί­ζα ζώνη». Η με­τά­θε­ση της επί­λυ­σης αυτού του προ­βλή­μα­τος στο μέλ­λον, το γι­γα­ντώ­νει.

Θεωρώ ότι πρέ­πει να παρ­θούν απο­φά­σεις σε το­πι­κό επί­πε­δο. Θα ζη­τή­σω από το Δήμο και την Πε­ρι­φέ­ρεια τη δια­μόρ­φω­ση κοι­νής στά­σης αλλά και την ανά­λη­ψη κοι­νής δρά­σης.

Σε ό, τι με αφορά, είμαι παρών.

Ανα­δει­κνύω το θέμα σε κοι­νο­βου­λευ­τι­κό επί­πε­δο για να ανα­λά­βουν τις ευ­θύ­νες τους η ΚΕΔ, η Γε­νι­κή Γραμ­μα­τεία Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης και τα αρ­μό­δια όρ­γα­να της Πο­λι­τεί­ας.