Το οφείλουμε

Μπορεί φέτος η μεγάλη εαρινή θρη­σκευ­τική γιορτή να θυμίζει περισ­σό­τερο την προ COVID εποχή συγκρι­τικά με πέρυσι, οι ανα­κοι­νώ­σεις των στοι­χείων της παν­δη­μίας να επι­σκιά­στη­καν από τον πλη­θω­ρι­σμό, τις τιμές του ρεύ­μα­τος, τον πόλεμο στην Ουκρα­νία και τη Ρούλα Πισπι­ρί­γκου, η κυβέρ­νηση να δια­τη­ρεί τη βεβαιό­τητα ότι ο ιός θα κρα­τή­σει χαμηλό προφίλ στην ελλη­νική επι­κρά­τεια μέχρι τις 31 Αυγού­στου, αλλά δεν σημαί­νει πως δεν βρί­σκε­ται ανάμεσά μας. Αδιά­ψευ­στος μάρ­τυ­ρας τα στοι­χεία που εξα­κο­λου­θούν να δίνο­νται καθη­με­ρινά στη δημο­σιό­τητα. Οχι, ο κορω­νο­ϊός δεν τελεί­ωσε. Πάνω από 800 ανθρώ­πους πήρε μαζί του ο Απρί­λιος. Τι θα κάνουμε αν η παν­δη­μία δεν συμ­φω­νή­σει να μας ξεχάσει όπως απο­φα­σί­σαμε εμείς να την ξεχά­σουμε; Οι επι­δη­μιο­λό­γοι είναι σαφείς. Τονί­ζουν ότι θα πρέπει να συνε­χί­σουμε να τηρούμε όσα μέτρα παρα­μέ­νουν σε ισχύ, για να προ­στα­τεύ­σουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας Ο πει­ρα­σμός είναι μεγάλος για όλους μας. Δύο χρόνια περιο­ρι­σμών και απο­στα­σιο­ποί­η­σης, πέφτουν βαριά στις πλάτες μας. Οφεί­λουμε όμως να παρα­μεί­νουμε προ­σε­κτι­κοί.. Το οφεί­λουμε στους νεκρούς μας και στις θυσίες μας.