Το Περιβάλλον, η Σταύρωση, η Ανάσταση κι Εγώ

Τον τελευ­ταίο μήνα πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στη Ρόδο τέσσερα, εξαι­ρε­τικά ενδια­φέ­ρο­ντα forum για τις επι­πτώ­σεις της κλι­μα­τι­κής αλλαγής και τις κατα­γρα­φές των στο περι­βάλ­λον, την οικο­νο­μία και τη ζωή στα νησιά. Στις παρου­σιά­σεις ανα­λύ­θηκε το πώς οι ωκεανοί απο­τε­λούν τη βιο­λο­γική αντλία του πλανήτη και εξη­γή­θηκε ότι η Μεσό­γειος θάλασσα εμφα­νί­ζει (σε μικρή κλίμακα) όλα τα χαρα­κτη­ρι­στικά ενός ωκεανού.

Στο Αιγαίο πέλαγος (κυρίως το βόρειο) έχει μεταξύ των άλλων δια­πι­στω­θεί:

– Αύξηση αλα­τό­τη­τας

– Αύξηση της θερ­μο­κρα­σίας +2 βαθμούς από το ’82 μέχρι σήμερα

– Αύξηση του μέσου ύψους κύματος

– Αύξηση της εμφά­νι­σης κυκλώ­νων

Επι­πρό­σθετα, επειδή οι ωκεανοί απορ­ρο­φούν το 80% της αύξησης της θερ­μο­κρα­σίας της γης και το 25% του CO2 της ατμό­σφαι­ρας, παρα­τη­ρεί­ται αύξηση της «οξί­νι­σής» τους (ποσοστό CO2 ανά κυβικό μέτρο θάλασ­σας), που ως πρό­βλημα έχει επι­πτώ­σεις ανά­λο­γες με εκείνες της πλα­στι­κής ρύπαν­σης, χωρίς όμως αυτές να είναι ευρέως γνωστές. Το πρό­βλημα της «οξί­νι­σης» υπάρχει και στο Αιγαίο, το οποίο ως πέλαγος δεν έχει μελε­τη­θεί επαρκώς.

Επειδή η οικο­νο­μία των νησιών μας στη­ρί­ζε­ται στον του­ρι­σμό (πλην εξαι­ρέ­σεων) και ο του­ρί­στας δεν απο­τε­λεί κάποιο απρό­σωπο, άβουλο, αδιά­φορο πλάσμα, αλλά έναν ευαι­σθη­το­ποι­η­μένο άτομο που ταξι­δεύει, βλέπει τις αλλαγές, νιώθει τα προ­βλή­ματα και εύκολα ξεχω­ρί­ζει την ειλι­κρί­νεια από τη ψευτιά και την ουσία από την επι­δερ­μι­κό­τητα, τώρα πια επι­λέ­γει (σε ποσοστό 75%) προ­ο­ρι­σμούς – κατα­λύ­ματα που σέβο­νται το περι­βάλ­λον. Το 61% έχει ως αφε­τη­ριακή ανάγκη να βρει ακόμα περισ­σό­τερη αει­φο­ρία στο κατά­λυμα των δια­κο­πών του. Ο «ανα­γεν­νη­σια­κός του­ρι­σμός» ως όρος και ως τρόπος δια­κο­πών ανα­δύ­ε­ται στην νέα εποχή που θέλει τον traveller να εξα­κο­λου­θεί να θέλει να ταξι­δέ­ψει· θέτο­ντας τους δικούς του όρους.

Το περι­βάλ­λον τρο­φο­δο­τεί την αναψυχή και η αναψυχή το περι­βάλ­λον. Τα δυο μαζί υπο­στη­ρί­ζουν τις τοπικές κοι­νω­νίες, ειδικά των νησιών και όλα μαζί από δω και πέρα οφεί­λουν να συνι­στούν τις βασικές αρχές στην αξιακή αλυσίδα του του­ρι­σμού.

Έτσι, οι αρχές της κυκλι­κής οικο­νο­μίας ανά­γο­νται σε τρόπο ζωής. Δεν κατα­να­λώ­νε­ται τίποτα, αν προη­γου­μέ­νως δεν εμπε­ριέ­χει τα φίλτρα της επα­να­χρη­σι­μο­ποί­η­σης, της απο­μεί­ω­σης και της ανα­κύ­κλω­σης. Δεν πετιέ­ται τίποτα αν προη­γου­μέ­νως δεν έχει περάσει τα τρία στάδια που δια­σφα­λί­ζουν τον περιο­ρι­σμό του περι­βαλ­λο­ντι­κού απο­τυ­πώ­μα­τος.

Όλα τα παρα­πάνω απο­τε­λούν μόνο την επι­γραμ­μα­τική αναφορά από τα όσα πολλά ειπώ­θη­καν και ανα­λύ­θη­καν εκτενώς μέσα σε μόλις τέσσερα forum (ή Fora, κατά τη λατι­νική κλίση) του ΕΛΚΕΘΕ – Υδρο­βιο­λο­γι­κού Σταθμού Ρόδου, της Επι­στη­μο­νι­κής Ομάδας Του­ρι­σμού – Tourism Think Tank, του ΚΕΚ Γεν­νη­μα­τάς, του ΕΒΕΔ, του Δήμου Ρόδου, της Περι­φέ­ρειας Νοτίου Αιγαίου και του Σπιτιού της Ευρώπης στη Ρόδο.

Κοινός παρο­νο­μα­στής όλων ήταν η ανάγκη συμ­με­το­χής της κοι­νω­νίας στην αλλαγή. Το συμπέ­ρα­σμα προ­έ­κυψε αβίαστα, διότι από όλες τις παρα­πάνω συζη­τή­σεις η κοι­νω­νία ήταν απούσα. Όχι ότι δεν είχε προ­σκλη­θεί· απλώς επέλεξε να μην είναι εκεί. Η κοι­νω­νία επέλεξε να βρί­σκε­ται σε κάποια δουλειά, ή ίσως σε κάποιο εστια­τό­ριο ή καφέ. Ένας από τους ειση­γη­τές στάθηκε ιδιαί­τερα στην ανάγκη να βρούμε το «γιατί» συμ­βαί­νουν όλα αυτά, γιατί απέχουν οι πολίτες από όλα εκείνα τα σημα­ντικά της ζωής τους;

Ίσως η απά­ντηση να βρί­σκε­ται στην εξε­λισ­σό­μενη αυτές τις μέρες Εβδο­μάδα των Παθών, που απαιτεί τη Σταύ­ρωση στη σημε­ρινή Μεγάλη Πέμπτη, ως προ­ϋ­πό­θεση για την Ανά­σταση κατά την Κυριακή του Πάσχα. Ο Ιησούς προ­ε­τοι­μά­στηκε, η Θεϊκή πνοή εμφύ­σησε μέσα του (κατ’ εικόνα και καθ’ ομοί­ω­σιν) και ελεύ­θερα αυτε­νέρ­γησε, με τρόπο ώστε ούτε η μητέρα του Μαρία, ούτε ο Ιωσήφ, ούτε καν οι αδυ­να­μίες του (απελ­θέτω απ’ εμού το ποτή­ριον τούτο) στά­θη­καν εμπόδιο στο να οδη­γή­σει τα βήματά του μέχρι το Μήνυμα να γίνει πράξη, έστω κι αν αυτό προ­ϋ­πέ­θετε τη Σταύ­ρωση. Ο Ιησούς έμαθε, προ­ε­τοι­μά­στηκε και περ­πά­τησε τον δρόμο της ζωής έτοιμος, μέσα από τη φιλο­σο­φία που λέει: Προ­ε­τοί­μασε το παιδί για το μονο­πάτι, όχι το μονο­πάτι για το παιδί.

Με αυτές τις σκέψεις, για έναν πλανήτη που διέρ­χε­ται την Εβδο­μάδα των Παθών του, στο δρόμο για το Πάσχα των Ελλήνων ευχό­μα­στε σε όλους η Κυριακή να φέρει μια και­νούρ­για αφε­τη­ρία, γνώσης, ενδια­φέ­ρο­ντος, ενσυ­νεί­δη­σης, ατο­μι­κής και συλ­λο­γι­κής δράσης. Καλή Ανά­σταση!