Χαρακτηρίστηκε ως νεώτερο κινητό μνημείο το χάλκινο γλυπτό “ερωτιδέα με δελφίνι”

Με απόφαση που έλαβε προχθές το Κεντρικό Συμ­βού­λιο Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού έγινε δεκτή εισή­γηση για τον χαρα­κτη­ρι­σμό ως νεώ­τε­ρου κινητού μνη­μείου χάλ­κι­νου γλυπτού ερω­τι­δέα με δελφίνι (“putto con delfino”), φερο­μέ­νης ιδιο­κτη­σίας Δήμου Ρόδου”.

Η δια­δι­κα­σία κινή­θηκε αρχικώς σε τοπικό επίπεδο από την συντη­ρή­τρια αρχαιο­τή­των και έργων τέχνης – μου­σειο­λόγο κ. Νεκτα­ρία Δασακλή.

Στόχος της Υπη­ρε­σίας Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων μετά τον χαρα­κτη­ρι­σμό του γλυπτού ως κινητού μνη­μείου είναι αρχικά η συντή­ρηση του γλυπτού, η οποία θα περι­λαμ­βά­νει απο­κα­τά­σταση χαμένων τμη­μά­των του με ανα­πα­ρα­γωγή τους με τη βοήθεια τεχνι­κών τρισ­διά­στα­της σάρωσης, ενώ στη συνέ­χεια θα πρέπει να απο­φα­σι­στεί η τελική του θέση και ανά­δειξη, σε συνερ­γα­σία με τον Δήμο Ρόδου.

Το χάλκινο γλυπτό είναι ακριβές αντί­γραφο του διά­ση­μου αγάλ­μα­τος του Andrea del Verrocchio “putto con delfino” (spiritello con pesce), κατα­σκευα­σμένο στο καλ­λι­τε­χνικό χυτήριο Laganà στη Νάπολη, όπως μαρτυρά η επι­γραφή στη βάση του.

Βρι­σκό­ταν στον κήπο της Ροδια­κής Έπαυλης και κοσμούσε μέχρι πρό­σφατα ένα από τα δύο σιντρι­βά­νια του κήπου.

Η αρχική του θέση ήταν στο σιντρι­βάνι της κεντρι­κής ροτό­ντας του ιστο­ρι­κού συγκρο­τή­μα­τος των πηγών Καλ­λι­θέας, το οποίο εγκαι­νιά­στηκε την 1η Ιουλίου του 1929.

Στη συνέ­χεια, το γλυπτό μετα­φέρ­θηκε στη τελευ­ταία του θέση σε αδιευ­κρί­νι­στο χρόνο, και τη θέση του πήρε μπρούν­τζινο αντί­γραφο του γλυπτού “Il Genio di Franklin” του Giulio Monteverde.

Ο Andrea del Verrocchio (1434/1437-1488), διά­ση­μος γλύπτης και ζωγρά­φος της Ιτα­λι­κής Ανα­γέν­νη­σης, έζησε και δημιούρ­γησε στη Φλω­ρε­ντία, υπό την προ­στα­σία της οικο­γέ­νειας των Μεδίκων. Υπήρξε δάσκα­λος του Leonardo da Vinci.

Το πρω­τό­τυπο γλυπτό Putto con Delfino χρο­νο­λο­γεί­ται γύρω στο 1470 και είναι ένα από τα πιο γνωστά έργα του καλ­λι­τέ­χνη. Αρχικά κοσμούσε ένα σιντρι­βάνι στη βίλλα των Μεδίκων στο Careggi στα περί­χωρα της Φλω­ρε­ντίας. Σήμερα βρί­σκε­ται στο Palazzo Vecchio στη Φλω­ρε­ντία, απο­τε­λώ­ντας ένα από τα σημα­ντι­κό­τερα εκθέ­ματά του.

Το αντί­γραφο της Ρόδου έχει κατα­σκευα­στεί με τη μέθοδο του χαμένου κεριού.

Το μπρού­τζινο γλυπτό έχει ύψος 67 εκ. και απει­κο­νί­ζει ένα χαρού­μενο φτερωτό γυμνό βρέφος (με ανα­φο­ρές στο αρχέ­τυπο του φτε­ρω­τού έρωτα) που στη­ρί­ζε­ται στο ένα πόδι και κρατά ένα ζωηρό δελφίνι. Απο­τε­λεί το πρώτο ανα­γεν­νη­σιακό έργο που δημιουρ­γή­θηκε με σκοπό να είναι εξίσου όμορφο από όλες τις πλευρές καθώς ο θεατής περπατά γύρω του.

Στις 5 Φεβρουα­ρίου 2019 μία ισχυρή κακο­και­ρία με θυελ­λώ­δεις ανέμους μέσα στην πόλη της Ρόδου προ­κά­λεσε την πτώση δέντρου πάνω στο χάλκινο γλυπτό, με απο­τέ­λε­σμα τη θραύση και πτώση του στο έδαφος.

Το απο­σπα­σμένο τμήμα του αγάλ­μα­τος παρα­δό­θηκε από τη Διεύ­θυνση Μεσαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μείων του Δήμου Ρόδου στην Υπη­ρε­σία Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων.

Κατά την απο­συ­σκευα­σία του γλυπτού δια­πι­στώ­θηκε ότι λείπουν τα φτερά, τα οποία προ­φα­νώς απο­σπά­στη­καν κατά την πτώση.

Εχουν δρο­μο­λο­γη­θεί οι απα­ραί­τη­τες δια­δι­κα­σίες για την πλήρη απο­κα­τά­σταση του γλυπτού, το οποίο προ­τεί­νε­ται να τοπο­θε­τη­θεί στον εκθε­σιακό χώρο του συγκρο­τή­μα­τος των Πηγών Καλ­λι­θέας, σε άμεση γειτ­νί­αση με την αρχική του θέση, όπου θα εξα­σφα­λί­ζε­ται αφενός η προ­στα­σία του και αφε­τέ­ρου η ανά­δειξή του.