Κατηγορεί τον αδελφό του για υπεξαίρεση μεγάλης αξίας

Σε προ­τε­ραιό­τη­τα έχει τεθεί από την τα­κτι­κή Ανα­κρί­τρια Ρόδου η κυρία Ανά­κρι­ση με κα­τη­γο­ρού­με­νο για υπε­ξαί­ρε­ση αντι­κει­μέ­νου με­γά­λης αξίας που το είχαν εμπι­στευ­θεί στον υπαί­τιο, λόγω της ιδιό­τη­τάς του ως εντο­λο­δό­χου και δια­χει­ρι­στή ξένης πε­ριου­σί­ας, κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση και που το αντι­κεί­με­νο της πρά­ξης υπερ­βαί­νει τα 120.000 ευρώ και για απι­στία κατ’ εξα­κο­λού­θη­ση, από την οποία η πε­ριου­σια­κή ζημία υπερ­βαί­νει το ποσό των 30.000 ευρώ, έναν κά­τοι­κο της Ρόδου, που κα­τα­μη­νύ­θη­κε από τον αδελ­φό του.

Ο μη­νυ­τής δια­τεί­νε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να ότι ο αδελ­φός του από το έτος 1998 ασκού­σε μόνος του τις βα­σι­κές δια­χει­ρι­στι­κές πρά­ξεις και γε­νι­κά διεκ­πε­ραί­ω­νε κάθε υπό­θε­ση που είχε σχέση με τη δια­χεί­ρι­ση και την διοί­κη­ση της εται­ρεί­ας τους.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι είχε εξου­σία αντι­προ­σω­πεύ­σε­ως της εται­ρεί­ας, δυ­να­τό­τη­τα ανα­πτύ­ξε­ως πρω­το­βου­λί­ας και λήψης απο­φά­σε­ων, ενώ εκεί­νος δεν είχε την οια­δή­πο­τε ανά­μι­ξη, σχέση ή επαφή ιδίως από το έτος 2000, οπότε και υπέ­βα­λε την πα­ραί­τη­σηή του.

Με από­φα­ση του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου δια­τά­χθη­κε λο­γι­στι­κός-δια­χει­ρι­στι­κός έλεγ­χος στην εται­ρεία από Ορ­κω­τό Ελεγ­κτή-Λο­γι­στή από τον οποίο, όπως υπο­στη­ρί­ζει, προ­έ­κυ­ψε ότι ο αδελ­φός του έβλα­ψε συ­στη­μα­τι­κά την πε­ριου­σία της εται­ρεί­ας αλλά και τα συμ­φέ­ρο­ντά του, ως εταί­ρου, που δι­καιού­ται με­ρί­διο στα κέρδη της.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι με­τήλ­θε με­θο­δεύ­σε­ων για από­κρυ­ψη κερ­δών, το­νί­ζο­ντας ότι σύμ­φω­να και με την έκ­θε­ση τα κέρδη κάθε χρή­σης προ απο­σβέ­σε­ων και φόρων ανέρ­χο­νται κατά μέσο όρο στο ποσό των 65.000 ευρώ πε­ρί­που.

Ανέ­φε­ρε ακόμη ότι από τον έλεγ­χο προ­έ­κυ­ψε ότι τα με­τρη­τά που φυ­λάσ­σο­νταν από τον πρό­ε­δρο και διευ­θύ­νο­ντα σύμ­βου­λο της εται­ρεί­ας ήταν αδι­καιο­λό­γη­τα υψηλά επί σει­ράν ετών (μέσος όρος τριε­τί­ας 134.000 ευρώ).

Το σύ­νο­λο των δια­θε­σί­μων της εται­ρεί­ας (με­τρη­τά και κα­τα­θέ­σεις) ήταν ακόμη αδι­καιο­λό­γη­τα υψηλά επί σει­ράν ετών (μέσο υπό­λοι­πο τριε­τί­ας 527.000 ευρώ) προ­σεγ­γί­ζο­ντας το 46%-56% των ιδίων κε­φα­λαί­ων, ενώ κα­λύ­πτουν 3 έως 4 φορές το σύ­νο­λο των υπο­χρε­ώ­σε­ων της εται­ρεί­ας.

Ο έλεγ­χος θε­ώ­ρη­σε ότι εφό­σον τα χρη­μα­τι­κά αυτά δια­θέ­σι­μα δεν χρη­σι­μο­ποιού­ντο για την επί­τευ­ξη των σκο­πών του κα­τα­στα­τι­κού, θα έπρε­πε να επι­στρα­φούν στους με­τό­χους, κατά ποσό του­λά­χι­στον 350.000 ευρώ, μετά βέ­βαια από σχε­τι­κές απο­φά­σεις των αρ­μο­δί­ων ορ­γά­νων.

Ο μη­νυ­τής δια­τεί­νε­ται ότι ο αδελ­φός του εμ­φά­νι­σε πλα­σμα­τι­κές απο­σβέ­σεις και στέ­ρη­σε την εται­ρεία από έσοδα αξιο­ποί­η­σης των δια­θε­σί­μων της.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος από την άλλη αρ­νεί­ται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά τα όσα του απο­δί­δο­νται, το­νί­ζο­ντας με­τα­ξύ άλλων ότι ο αδελ­φός του πρέ­πει να απο­βλη­θεί από πο­λι­τι­κή αγωγή διότι δεν νο­μι­μο­ποιεί­ται να πα­ρα­στεί αφού το φε­ρό­με­νο ως ζη­μιω­θέν πρό­σω­πο είναι η ανώ­νυ­μη εται­ρεία της οποί­ας είναι μέ­το­χος.

Η εται­ρεία, όπως τό­νι­σε, είναι οι­κο­γε­νεια­κή και ισχυ­ρί­στη­κε ότι ο αδελ­φός του ίδρυ­σε με συγ­γε­νή του άλλη εται­ρεία με ομοει­δές αντι­κεί­με­νο, αντα­γω­νι­στι­κή προς αυτήν.

Τό­νι­σε ακόμα ότι εκου­σί­ως έπαυ­σε να ασχο­λεί­ται με την εται­ρεία της οι­κο­γέ­νειας, δη­μιουρ­γού­σε προ­βλή­μα­τα στη λει­τουρ­γία της και υπο­στη­ρί­ζει ότι σκο­πός του είναι να την κλεί­σει.

Υπο­στη­ρί­ζει ακόμη ότι τον Ιού­νιο του 2002 είχε ασκή­σει και τότε μή­νυ­ση σε βάρος του για υπε­ξαί­ρε­ση ύψους 414.125 ευρώ η οποία τέ­θη­κε στο αρ­χείο με αμε­τά­κλη­το βού­λευ­μα.

Ισχυ­ρί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι από τους οι­κο­νο­μι­κούς ελέγ­χους που διε­νερ­γή­θη­καν δεν προ­έ­κυ­ψε κάτι το μεμ­πτόν στη λει­τουρ­γία της εται­ρεί­ας ενώ δεν απο­δέ­χε­ται την έκ­θε­ση του Ορ­κω­τού Λο­γι­στή, που όρισε το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο.