«Κοκκινίζουν» επικίνδυνα

Μια ελπίδα προ­έ­κυψε κι αυτή ακούει στο όνομα «κακο­και­ρία». Καλό θα ήταν όλοι όσοι χαί­ρο­νται με τις ωραίες εικόνες που θα δούμε από  τα χιόνια  και τι ωραία που θα παί­ξουμε χιο­νο­πό­λεμο, να σκε­φτούν , ότι δυστυ­χώς πάρα πολλές οικο­γέ­νειες δεν έχουν στο μυαλό τους αυτό (και το απεύ­χο­νται), αλλά πως θα ζεστά­νουν τα σπίτια τους, πως θα κατα­φέ­ρουν να μην παγώ­σουν τα παιδιά τους, γιατί οι τιμές στη θέρ­μανση έχουν πάει στο Θεό. Τόσο, που το επίδομα που δίνει το κράτος να μην μπορεί να ελα­φρύ­νει ουσια­στικά τον οικο­γε­νειακό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό.  Οι αλλε­πάλ­λη­λες ειδή­σεις για πυρ­κα­γιές σε κατοι­κίες που απο­δί­δο­νται στην προ­σπά­θεια των ενοίκων να ζεστα­θούν με διά­φο­ρους τρόπους, φαι­νό­μενο που έχει αυξη­τική τάση, ήρθε να υπο­γραμ­μί­σει το πρό­βλημα της ενερ­γεια­κής φτώ­χειας στη χώρα μας. Το πρό­βλημα καθί­στα­ται ακόμη πιο τραγικό εάν σκε­φτούμε ότι υπο­τί­θε­ται ότι εδώ και δεκα­ε­τίες είχαμε περάσει εκείνο το κατώφλι ανά­πτυ­ξης που επέ­τρεπε να θεω­ρούμε αυτο­νό­ητη την επαρκή θέρ­μανση (και ψύξη το καλο­καίρι) των σπιτιών, με το μαγκάλι και τη σόμπα να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως στοι­χεία ενός παρελ­θό­ντος που υπο­τί­θε­ται ότι δεν επρό­κειτο να επι­στρέ­ψει. Οι σκληροί δείκτες δια­βί­ω­σης «κοκ­κι­νί­ζουν» επι­κίν­δυνα. Και δεί­χνουν πόσο λίγο μπορεί να απέχει η διπλή κρίση, παν­δη­μίας και πλη­θω­ρι­σμού, από μια βαθιά κοι­νω­νική και ανθρω­πι­στική κρίση…