Συμπολίτες βγάζουν στο «σφυρί» αγαπημένα τους αντικείμενα!

Kοσμήματα, βέρες, αυτο­κί­νητα, οικο­γε­νειακά κει­μή­λια, ρολόγια, συλ­λε­κτικά αντι­κεί­μενα, έργα τέχνης, κινητά, αυτο­κί­νητα, ακόμα και έπιπλα ανα­γκά­ζο­νται να που­λή­σουν συμπο­λί­τες μας στη Ρόδο προ­κει­μέ­νου να κατα­φέ­ρουν να αντε­πε­ξέλ­θουν στις οικο­νο­μι­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις.

Τα χρέη σε δάνεια, πιστω­τι­κές κάρτες, τα προ­βλή­ματα υγείας, ο εθισμός στον τζόγο και βεβαίως η κάλυψη των καθη­με­ρι­νών αναγκών όπως η σίτιση, είναι που κυρίως ανα­γκά­ζουν τους πολίτες να βγάλουν στο «σφυρί» αγα­πη­μένα τους αντι­κεί­μενα, γιατί δεν θέλουν ή δεν μπορούν να κατα­φύ­γουν σε τρα­πε­ζικό δανει­σμό.

Νοι­κο­κυ­ριά έχουν βγει κυριο­λε­κτικά στο σφυρί από συμπο­λί­τες μας που βρί­σκο­νται σε δυσχερή οικο­νο­μική κατά­σταση, κατα­φεύ­γο­ντας στη λύση να ξεπου­λή­σουν προ­σω­πικά αντι­κεί­μενα πολύ κάτω της αξίας τους, προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σουν να εξα­σφα­λί­σουν φαγητό.

Θλι­βε­ρές εικόνες και κατα­στά­σεις του μεσο­πο­λέ­μου, που ο κόσμος συγκλο­νί­στηκε από μεγάλες αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της ζωής των ανθρώ­πων, όπως στο οικο­νο­μικό, στο ιδε­ο­λο­γικό, στο κοι­νω­νικό, ανα­βιώ­νουν στον κοι­νω­νικό ιστό της Ρόδου με αφε­τη­ρία τον «υγειο­νο­μικό πόλεμο» που προ­κά­λεσε η παν­δη­μία, σπρώ­χνο­ντας στην ανέχεια πολλές οικο­γέ­νειες που μέχρι πρό­τι­νος ζούσαν μια φυσιο­λο­γική ζωή με εισο­δή­ματα που εξα­σφά­λι­ζαν από την εργασία τους.

Είτε στη μαύρη αγορά, είτε μέσω γνωστών και φίλων με το πρό­σχημα να μην κατα­λή­ξουν σε ξένα χέρια, είτε σε ανταλ­λα­κτή­ρια χρυσού, περιου­σίες αλλά­ζουν χέρια για να καλυ­φθούν καθη­με­ρι­νές ανάγκες και να πλη­ρω­θούν λογα­ρια­σμοί μέχρι… κανείς δεν ξέρει για πόσο.

Οι πετσο­κομ­μέ­νοι μισθοί και σε πολλές περι­πτώ­σεις τα χαμηλά έως μηδε­νικά εισο­δή­ματα έχουν δημιουρ­γή­σει ασφυ­κτι­κές κατα­στά­σεις στο δεύτερο χρόνο της παν­δη­μίας και στη Ρόδο.

Τις τρα­γι­κές κατα­στά­σεις με τις περιου­σίες να αλλά­ζουν χέρια, τα χρυσά που δίνο­νται για ενέχυρα ή τα προ­σω­πικά αντι­κεί­μενα που πωλού­νται στο δια­δί­κτυο για μερικά ευρώ, επι­βε­βαί­ωσε στη «δημο­κρα­τική» ο πρό­ε­δρος του Εργα­τι­κού Κέντρου κ. Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος, ο οποίος παρα­κο­λου­θεί το φαι­νό­μενο αυτό να διευ­ρύ­νε­ται και μετά και όπως εκτιμά θα συνε­χι­στεί στη διάρ­κεια του χειμώνα. Το πλέον δυσά­ρε­στο είναι ότι πολλοί επι­τή­δειοι βρήκαν την ευκαι­ρία να εκμε­ταλ­λευ­τούν την ανάγκη και τον πόνο συμπο­λι­τών μας, αγο­ρά­ζο­ντας πολύ­τιμα αντι­κεί­μενα για ένα κομμάτι ψωμί, και τους έχοντες ανάγκη να υπο­κύ­πτουν αφού δεν φαί­νε­ται φως στον ορί­ζο­ντα εν μέσω του χειμώνα για την εύρεση θέσης εργα­σίας.

Στα ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια, νόμιμα και… μη νόμιμα, γρά­φο­νται -σχεδόν καθημερινά- ανθρώ­πινα δράματα. Ανθρω­ποι με δάκρυα στα μάτια πολλές φορές απο­χω­ρί­ζο­νται προ­σω­πικά τους αντι­κεί­μενα, με μεγάλη συναι­σθη­μα­τική, κυρίως, αξία. Για κάποιους είναι σαν να ξεπου­λούν ένα κομμάτι της ζωής τους. Συμπο­λί­τες μας που τίποτα δεν προ­μή­νυε ότι θα φτάσουν σε αυτό το σημείο, κάνουν ανταλ­λα­γές στα «κλεφτά» για να μην υπο­ψια­στεί κανείς τι συμ­βαί­νει πίσω από τις κλει­στές πόρτες των σπιτιών τους. Πολλοί κατα­φεύ­γουν στην πρω­τεύ­ουσα για τις συναλ­λα­γές τους προ­κει­μέ­νου να μην γίνει αντι­λη­πτή η κατά­σταση στην οποία έχουν περιέλ­θει. Τα περισ­σό­τερα αντι­κεί­μενα δεν επι­στρέ­φο­νται ποτέ στον κάτοχό τους, αφού δύσκολα κάποιος θα κατα­φέ­ρει να βρει τα χρήματα για να πάρει πίσω το ενέχυρο που έχει αφήσει.

Περιου­σιακά και πολύ­τιμα αντι­κεί­μενα Ροδίων, οικο­γε­νειακά κει­μή­λια και χει­ρο­ποί­ητα κοσμή­ματα μονα­δι­κής ροδί­τι­κης τεχνο­τρο­πίας βρί­σκο­νται σε ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια ή απο­θή­κες των Αθηνών με την ελπίδα των κατόχων τους να κατα­φέ­ρουν να πάρουν πίσω, να ξεμα­κραί­νει. Εξάλλου, λίγοι είναι εκείνοι που πλέον δέχο­νται πολύ­τιμα αντι­κεί­μενα ως ενέχυρα. Τα αγο­ρά­ζουν σε τιμή πολύ κάτω από την αντι­κει­με­νική και τα μετα­πω­λούν.

Η δια­δι­κα­σία που ακο­λου­θεί­ται στα πιστο­ποι­η­μένα, από το κράτος, ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια που αγο­ρά­ζουν κοσμή­ματα και τιμαλφή είναι συγκε­κρι­μένη. Ο ιδιο­κτή­της εκτιμά το αντι­κεί­μενο, δίνει την τιμή στον πελάτη κι αν συμ­φω­νή­σουν τότε κατα­γρά­φο­νται τα στοι­χεία του πελάτη, με την υπο­χρε­ω­τική επί­δειξη αστυ­νο­μι­κής ταυ­τό­τη­τας – για να απο­φεύ­γο­νται τυχόν επι­τή­δειοι και κλεμ­μένα αντι­κεί­μενα – και εκδί­δε­ται από­δειξη από τον αγο­ρα­στή.

Οι ιδιο­κτή­τες όμως των νόμιμων κατα­στη­μά­των, καταγ­γέλ­λουν πως υπάρ­χουν και κάποια χρυ­σο­χο­εία και ενε­χυ­ρο­δα­νει­στή­ρια που αγο­ρά­ζουν «μαύρα» και ως εκ τούτου προ­τι­μώ­νται από τους ενδια­φε­ρό­με­νους, αφού οι τιμές που δίνουν είναι καλύ­τε­ρες.

Το κλίμα γίνεται ακόμα πιο βαρύ στην εορ­τα­στική περίοδο. Πολλά είναι τα παιδιά που δεν θα δεχθούν φέτος το δώρο του Αγίου Βασίλη κι ας έστει­λαν εγκαί­ρως το γράμμα τους… Δεν έφτασε ποτέ στον προ­ο­ρι­σμό του. Και οι γονείς με χαμη­λω­μένο βλέμμα θα κληθούν να εξη­γή­σουν γιατί ο συμπα­θέ­στα­τος Αγιος, φέτος δεν θα έρθει ούτε από την καμι­νάδα ούτε από το παρά­θυρο…

Το τραπέζι πολλών οικο­γε­νειών θα είναι φτωχικό γιατί τα χρήματα που εξα­σφά­λι­σαν που­λώ­ντας ακόμα και επάρ­γυρα σερ­βί­τσια που φύλασ­σαν προ­σε­κτικά στα κουτιά τους ως πολύ­τιμα δώρα από το γάμο τους, είναι τα τελευ­ταία που θα κρα­τή­σουν στα χέρια τους μέχρι να βρουν κάτι άλλο να ξεπου­λή­σουν περι­μέ­νο­ντας την… κανο­νι­κό­τητα.

Η αβε­βαιό­τητα για τους χιλιά­δες άνερ­γους της Ρόδου, τους περι­στα­σιακά εργα­ζό­με­νους αλλά και για τους ιδιο­κτή­τες κατα­στη­μά­των και επι­χει­ρή­σεων που είτε έβαλαν λουκέτο είτε βρί­σκο­νται ένα βήμα πριν, δεν επι­τρέ­πει φέτος εορ­τα­σμούς και ευχές.

Το καλύ­τερο δώρο θα είναι η επι­στροφή στην κανο­νι­κό­τητα. Αλλά κι αυτή αργεί ακόμα. Του χρόνου ίσως…