Bίκυ Θεολόγη: «Ο πολιτισμός πρέπει να λειτουργήσει ψυχοθεραπευτικά για τον συνάνθρωπο»

Κυρία Θεολόγη, πώς κλείνει το 2021 για τον Σύλλογό σας; Ήταν δύο δύσκολα χρόνια εν μέσω παν­δη­μίας, που ωστόσο είχατε δρα­στη­ριό­τητα. Είναι θετικός ο απο­λο­γι­σμός;

Ο Θεα­τρι­κός Σύλ­λο­γος Δωδε­κα­νή­σου παρέ­μεινε όρθιος στα δύο χρόνια της παν­δη­μίας. Αντι­κα­θι­στώ­ντας τη λέξη «δυσκο­λία» με τη λέξη «πρό­κληση», σχε­διά­σαμε τις πολι­τι­στι­κές μας δράσεις με πείσμα και με έντονη επι­θυ­μία ο πολι­τι­σμός να λει­τουρ­γή­σει ψυχο­θε­ρα­πευ­τικά για τον συνάν­θρωπο. Οι έντονες εμπει­ρίες φόβου, αβε­βαιό­τη­τας και θανάτου που επέφερε η παν­δη­μία θελή­σαμε να αντι­σταθ­μι­στούν με χαρά, ψυχα­γω­γία και διάθεση για κοι­νω­νι­κό­τητα. Κοι­τώ­ντας πίσω από την αρχή της παν­δη­μίας μέχρι σήμερα ο καλ­λι­τε­χνι­κός απο­λο­γι­σμός του ΘΕ.ΣΥ.ΔΩ. μας αφήνει και τους ίδιους άφωνους στο πως κατα­φέ­ραμε και επα­να­προ­σαρ­μό­σαμε την θεα­τρική πραγ­μα­τι­κό­τητα στις ισχύ­ου­σες απαι­τή­σεις και στα μέτρα. Σε όλη την πορεία μας δίπλα μας υπήρξαν φορείς που μας στή­ρι­ξαν, όπως ο ΔΟΠΑΡ, η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού & Αθλη­τι­σμού και ιδιω­τι­κές επι­χει­ρή­σεις. Κατα­γρά­φουμε δύο Διεθνή Φεστι­βάλ εν μέσω παν­δη­μίας που λει­τούρ­γη­σαν για το νησί της Ρόδου ως πόλος έλξης πολι­τι­στι­κού του­ρι­σμού στα δύο δύσκολα καλο­καί­ρια που είχε το νησί κατά τους θερι­νούς μήνες. Παρου­σιά­σαμε σε πάνω από 30 χωριά της Ρόδου παιδική παρά­σταση υπε­ρα­σπί­ζο­ντας την θεα­τρική κουλ­τούρα όπου οφεί­λουμε οι άνθρω­ποι του θεάτρου να την προ­ω­θούμε στα πιο δυσπρό­σιτα μέρη.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το επόμενο έτος; Θα γίνουν το Διεθνές Φεστι­βάλ Ρόδου, και άλλες παρα­στά­σεις κι εκδη­λώ­σεις;

Συνε­χί­ζουμε και σχε­διά­ζουμε παι­δι­κές παρα­στά­σεις και ταξίδια, και κορω­νοϊού θέλο­ντος ένα καλο­καίρι περιο­δείας σε χωριά και νησιά παρου­σιά­ζο­ντας τη νέα παρα­γωγή του ΘΕ. ΣΥ.ΔΩ. « Ο ΠΕΙΡΑΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΟΝΗΣ ΓΡΑΜΜΗΣ», μία παρά­σταση για όλη την οικο­γέ­νεια που θα εντυ­πω­σιά­σει μικρούς και μεγά­λους! Πρό­κει­ται για την ιστορία ενός πειρατή που ταξι­δεύ­ο­ντας στην άγονη γραμμή της ελλη­νι­κής θάλασ­σας μας συστή­νει μέρη των νησιω­τι­κών συμπλεγ­μά­των μέσα από κωμικές περι­πέ­τειες!

Το Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου επα­να­προ­σαρ­μό­ζε­ται στις συν­θή­κες που ανα­μέ­νε­ται να ισχύ­σουν το καλο­καίρι του 2022. Πραγ­μα­τικά, σχε­διά­ζουμε με φόβο ψυχής τις δράσεις μας αλλά μέχρι σήμερα το ένστι­κτό μας δεν μας έχει προ­δώ­σει καθ ήν στιγμήν ό,τι σχε­διά­σαμε μέχρι σήμερα μπο­ρέ­σαμε κα το φέραμε εις πέρας (ταξίδια στο εξω­τε­ρικό με συμ­με­τοχή στο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου της Ρωσίας, παρά­σταση επε­τεια­κού περιε­χο­μέ­νου για τα 200 χρόνια από την Επα­νά­σταση, Ο Πρί­γκι­πας Λεμόνης που αγα­πή­θηκε από όλο το νησί, 2ο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου κ.α.) Ως Πρό­ε­δρος του ΘΕ.ΣΥ.ΔΩ. οφείλω να ευχα­ρι­στήσω δημόσια και μέσα από την καρδιά μου τα μέλη μας που με ατομική ευθύνη και περίσ­σια ενέρ­γεια και αγάπη έχουν αγκα­λιά­σει τα ιδανικά του Θεα­τρι­κού Συλ­λό­γου Δωδε­κα­νή­σου. Τον Πανα­γιώτη Φυλ­τζα­νίδη, την Κατε­ρίνα Τσα­βλίδη, τον Βαλάντη Κασσανή, την Χρύσα Παρ­σα­λί­δου, τον Γιάννη Κούρο, τον Γιάννη Για­κου­μάκη και όλους όσοι βρί­σκο­νται στην πρώτη γραμμή μαζί μου να παλεύ­ουμε άλλες φορές με δράκους, αλλά τις περισ­σό­τε­ρες φορές να χορεύ­ουμε με νεράι­δες και ξωτικά.

Κατά την άποψή σας, η Ρόδος έχει τα εχέγγυα και τις προ­ο­πτι­κές για να ανα­πτύ­ξει περισ­σό­τερο το κομμάτι του Πολι­τι­σμού -σε όλα τα επίπεδα;

Η Ρόδος τα τελευ­ταία χρόνια έχει ανα­δει­χθεί σε τόπο προ­ώ­θη­σης πολι­τι­στι­κών προ­τά­σεων και ιδεών που κατα­τάσ­σουν το νησί σε πόλο έλξης πολι­τι­στι­κού του­ρι­σμού, αλλά και προ­σφέ­ρουν στον κόσμο της Ρόδου θεάματα ποικίλα για όλα τα γούστα και θεωρώ ότι ξεφεύ­γουμε από το «βλέ­πουμε ό,τι απο­φα­σί­ζουν οι άλλοι για εμάς» περ­νώ­ντας στο «βλέ­πουμε αυτό που απο­φα­σί­ζουμε εμείς». Δεν παύει η Ρόδος να είναι μία παρα­με­θό­ριος περιοχή που στε­ρεί­ται της πολυ­τέ­λειας στην ποσό­τητα των καλ­λι­τε­χνι­κών προ­τά­σεων, αλλά η ποιό­τητα και η πολυ­φω­νία τελικά είναι το ζητού­μενο. Ενα ζητού­μενο, που τόσο οι τοπικές ομάδες και καλ­λι­τέ­χνες υπε­ρα­σπί­ζο­νται αξιο­θαύ­μα­στα όσο και οι τοπικοί φορείς δεί­χνουν ότι λαμ­βά­νουν σοβαρά την πολι­τι­στική εξέλιξη του νησιού.

Είστε εκπαι­δευ­τι­κός. Θα ήθελα να μας σχο­λιά­σετε πώς εξε­λίσ­σε­ται η σχολική χρονιά και πώς την αντι­με­τω­πί­ζουν γονείς και μαθητές –πέραν των συγκε­κρι­μέ­νων εξαι­ρέ­σεων.

Είναι μεγάλη μου η χαρά φέτος να αναφέρω ότι για πρώτη φορά η θεα­τρική αγωγή στο ωρο­λό­γιο πρό­γραμμα της πρω­το­βάθ­μιας εκπαί­δευ­σης εισήχθη και στα Ειδικά Σχολεία στα Δωδε­κά­νησα. Μία μόνο πρό­σληψη έγινε στο Νομό μας σε ειδικό σχολείο, αλλά είναι μία αρχή. Νιώθω απέ­ρα­ντη χαρά που εκπρο­σωπώ τον κλάδο των θεα­τρο­λό­γων σε αυτή τη θέση στα δύο ειδικά σχολεία της πόλης μας: στο Πει­ρα­μα­τικό Ειδικό Δημο­τικό Σχολείο Ρόδου και στο 1ο Ειδικό Δημο­τικό Σχολείο Ρόδου. Είναι πολλά χρόνια που ο Πανελ­λή­νιος Επι­στη­μο­νι­κός Σύλ­λο­γος Θεα­τρο­λό­γων παλεύει να ανοί­ξουν θέσεις στα ειδικά σχολεία για το μάθημα της θεα­τρι­κής αγωγής. Χαί­ρο­μαι που η πανελ­λή­νια αυτή προ­σπά­θεια φτάνει μέχρι τη Ρόδο και ευελ­πι­στώ να παρα­μεί­νει ως έχει και τις επό­με­νες χρονιές με το άνοιγμα οργα­νι­κών θέσεων στην Ειδική.

Σε γενικές γραμμές η σχολική χρονιά κυλάει σε μία κανο­νι­κό­τητα προ­σαρ­μο­σμένη στις συν­θή­κες. Δεν θέλω να λέω «συνη­θί­σαμε», γιατί θα εννοώ ότι συνη­θί­σαμε να μην κάνουμε θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις στα σχολεία, ότι συνη­θί­σαμε να μην κάνουν τα παιδιά θεα­τρι­κές παρα­στά­σεις με τους γονείς τους ως θεατές, ότι συνη­θί­σαμε να μην αγγι­ζό­μα­στε… Όμως δεν συνη­θί­σαμε… Απλά ελπί­ζουμε στωικά στην επι­στροφή της δικής μας κανο­νι­κό­τη­τας, εκείνης που η μάσκα δεν κρύβει τα χαμό­γελα και τα χεράκια ακου­μπάνε μεταξύ τους για να εκφρά­σουν φιλία και αγάπη.