Κάτι που δεν συζητάμε

Ξανά μέτρα, ξανά συζή­τηση για την αντι­με­τώ­πιση του δημο­γρα­φι­κού προ­βλή­μα­τος. Όπως απο­δει­κνύ­ε­ται, οι χώρες που δαπα­νούν πάρα πολλά λεφτά μόνο σε κίνητρα (επι­δό­ματα, φορο­α­παλ­λα­γές) για να πείσουν τις οικο­γέ­νειες να κάνουν παιδιά κατα­φέρ­νουν λίγα πράγ­ματα. Αντί­θετα, οι χώρες που τα πάνε καλύ­τερα επεν­δύ­ουν τα λεφτά κυρίως σε κάτι άλλο: στην άρση των εμπο­δίων που κάνουν τα ζευ­γά­ρια  και γυναί­κες που είναι μόνες να διστά­ζουν. Μεγάλες άδειες πατρό­τη­τας και μητρό­τη­τας, εξα­σφά­λιση της εργα­σια­κής ασφά­λειας και της επαγ­γελ­μα­τι­κής εξέ­λι­ξης μανάδων και πατε­ρά­δων, ποιο­τι­κές και δωρεάν δομές προ­σχο­λι­κής  αγωγής, ποιο­τική και δωρεάν παιδεία, αλλά και κάτι που δεν συζη­τάμε για το δημο­γρα­φικό: τον οικο­νο­μικά ανε­νεργό πλη­θυ­σμό. Η Ελλάδα είναι τελευ­ταία στην Ε.Ε. στη συμ­με­τοχή των γυναι­κών στην αγορά εργα­σίας, και τελευ­ταία στη συμ­με­τοχή των νέων. Πριν πάμε να δούμε πώς τα ζευ­γά­ρια θα κάνουν παιδιά ώστε να αυξή­σουμε τον οικο­νο­μικά ενεργό πλη­θυ­σμό το 2045, ίσως θα έπρεπε να κατα­πο­λε­μή­σουμε τα εμπόδια που κρατάνε τόσες γυναί­κες και τόσους νέους εκτός, για να τον αυξή­σουμε σήμερα.