«Η αμυντική συνεργασία με το Παρίσι αποκτά στρατηγικό χαρακτήρα»

«Η αμυ­ντική συνερ­γα­σία με το Παρίσι αποκτά στρα­τη­γικό χαρα­κτήρα σε μια κρίσιμη χρονική συγκυ­ρία για την ελλη­νική ασφά­λεια.»

Οι φρε­γά­τες μαζί με τα αερο­σκάφη Rafale και F-16 Viper θα φτιά­ξουν μια ισχυρή ομπρέλα προ­στα­σίας πάνω από το Αιγαίο και την Κύπρο. Με τους συγκε­κρι­μέ­νους εξο­πλι­σμούς η ελλη­νική πλευρά θα απο­κτή­σει ένα τεχνο­λο­γικό πλε­ο­νέ­κτημα έναντι της Τουρ­κίας.

Συνέ­ντευξη στον Γιάννη Μπόζιο

Η αμυ­ντική ρήτρα είναι πολύ σημα­ντική, αλλά πρέπει να έχουμε ρεα­λι­στι­κές προσ­δο­κίες. Δεν πρό­κει­ται γαλλικά μαχη­τικά να κάνουν ανα­χαι­τή­σεις και γαλλικά πλοία να επο­πτεύ­ουν την εικα­ζό­μενη ελλη­νική υφα­λο­κρη­πίδα.

Η σύναψη της στρα­τη­γι­κής συμ­φω­νίας AUKUS δεν αλλάζει απλά τα δεδο­μένα στην περιοχή του Ειρη­νι­κού, αλλά επη­ρε­ά­ζει γενι­κό­τερα τους συσχε­τι­σμούς ισχύος μεταξύ των μεγάλων δυνά­μεων, ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά ο Ανα­πλη­ρω­τής Καθη­γη­τής Διε­θνούς Ασφά­λειας στο King’s College London και στο Πανε­πι­στή­μιο Μακε­δο­νίας Μάνος Καρα­γιάν­νης, σε συνέ­ντευξή του στη «Δημο­κρα­τική»

• Πιστεύ­ετε πως η αμυ­ντική συμ­φω­νία με τη Γαλλία και η ενί­σχυση των Ενόπλων Δυνά­μεων με την αγορά των φρε­γα­τών belharra, θα ανα­τρέ­ψει τις ισορ­ρο­πίες στο Αιγαίο και στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο;

Δίχως αμφι­βο­λία, πρό­κει­ται για μια ιστο­ρική συμ­φω­νία. Το Πολε­μικό Ναυτικό θα κάνει ένα πολύ μεγάλο τεχνο­λο­γικό άλμα και θα περάσει στην ψηφιακή εποχή.

Ο στόλος μας θα έχει πλέον αυξη­μέ­νες δυνα­τό­τη­τες σε συν­δυα­σμό με τα νέα απο­κτή­ματα της Πολε­μι­κής Αερο­πο­ρίας. Πιο συγκε­κρι­μένα, οι φρε­γά­τες μαζί με τα αερο­σκάφη Rafale και F-16 Viper θα φτιά­ξουν μια ισχυρή ομπρέλα προ­στα­σίας πάνω από το Αιγαίο και την Κύπρο. Με τους συγκε­κρι­μέ­νους εξο­πλι­σμούς η ελλη­νική πλευρά θα απο­κτή­σει ένα τεχνο­λο­γικό πλε­ο­νέ­κτημα έναντι της Τουρ­κίας.

• Ποια είναι τα ιδιαί­τερα χαρα­κτη­ρι­στικά των φρε­γα­τών belharra και πώς αυτά θα ωφε­λή­σουν τις Ένοπλες Δυνά­μεις;

Η αγορά των συγκε­κρι­μέ­νων φρε­γα­τών θα προ­σφέ­ρει πρω­τό­γνω­ρες δυνα­τό­τη­τες στο Πολε­μικό Ναυτικό και θα αλλάξει τους συσχε­τι­σμούς στρα­τιω­τι­κής ισχύος υπέρ της Ελλάδας.

Με την πανί­σχυρη αντια­ε­ρο­πο­ρική τους προ­στα­σία και τις ανε­πτυγ­μέ­νες δυνα­τό­τη­τες ανθυ­πο­βρυ­χια­κού πολέμου, οι φρε­γά­τες θα επι­τρέ­ψουν στο Πολε­μικό Ναυτικό να επι­χει­ρεί στη θαλάσ­σια περιοχή ανάμεσα στην Κρήτη και την Κύπρο με μεγάλη ασφά­λεια. Ταυ­τό­χρονα, ο νέος ελλη­νι­κός στόλος θα μπορεί να δημιουρ­γή­σει ένα πλέγμα αντι­πρό­σβα­σης και άρνησης περιο­χής (A2/AD) που θα δυσκο­λεύει αφά­ντα­στα την τουρ­κική αερο­πο­ρία στο Αιγαίο και αλλού.

• Πως μετα­φρά­ζε­ται η ρήτρα αμοι­βαίας αμυ­ντι­κής συν­δρο­μής του άρθρου 2 της αμυ­ντι­κής συμ­φω­νίας Ελλάδος- Γαλλίας;

Με το Άρθρο 2, οι δυο πλευρές δεσμεύ­ο­νται να συν­δρά­μουν στρα­τιω­τικά η μία την άλλη σε περί­πτωση επί­θε­σης από μια τρίτη χώρα. Η αμυ­ντική ρήτρα είναι πολύ σημα­ντική, αλλά πρέπει να έχουμε ρεα­λι­στι­κές προσ­δο­κίες.

Δεν πρό­κει­ται γαλλικά μαχη­τικά να κάνουν ανα­χαι­τή­σεις και γαλλικά πλοία να επο­πτεύ­ουν την εικα­ζό­μενη ελλη­νική υφα­λο­κρη­πίδα. Η ρήτρα θα ενερ­γο­ποι­η­θεί μόνο αν η χώρα μας δεχτεί μια επίθεση στην επι­κρά­τεια της. Πάντως, εκτιμώ ότι κρίσεις τύπου Ίμια θα οδη­γή­σουν σε γαλλική στρα­τιω­τική εμπλοκή. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά για το μέλλον της ελλη­νι­κής απο­τρο­πής.

• Στο τελευ­ταίο διά­στημα έχουν διε­νερ­γη­θεί στρα­τη­γι­κές κινή­σεις για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό της πολε­μι­κής αερο­πο­ρίας και του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού Σε τι επίπεδο όμως βρί­σκε­ται ο στρατός ξηράς και σε ποια πεδία πρέπει να εκσυγ­χρο­νι­στεί;

Προς το παρόν, ο Στρατός Ξηράς είναι ο μεγάλος χαμένος. Ο ΣΞ δια­θέ­τει ένα σημα­ντικό αρμα­τικό δυνα­μικό, αλλά υπο­λεί­πε­ται σε τεθω­ρα­κι­σμένα οχήματα μετα­φο­ράς προ­σω­πι­κού, οχήματα μάχης και επι­χει­ρη­σιακά φορτηγά. Ακόμα επείγει η από­κτηση αντιαρ­μα­τι­κών μεγάλου βελη­νε­κούς, συστη­μά­των αυτο­προ­στα­σίας από επι­θέ­σεις μη επαν­δρω­μέ­νων και νέα πυρο­μα­χι­κών ακρι­βείας μεγάλου βελη­νε­κούς για το πυρο­βο­λικό.

Επι­πρό­σθετα, πρέπει να προ­χω­ρή­σει το πρό­γραμμα κατα­σκευής νέου τυφε­κίου και η προ­μή­θεια νέων εξαρ­τή­σεων (π.χ. κράνη, αλε­ξί­σφαιρα, διό­πτρες) για να βελ­τιω­θεί η επι­βιω­σι­μό­τητα του στρα­τιώτη στο σύγ­χρονο πεδίο μάχης.

• Πώς επα­να­προσ­διο­ρί­ζε­ται ο ευρω­παϊ­κός αμυ­ντι­κός ρόλος της Ελλάδας μετά τη διμερή αμυ­ντική συμ­φω­νία;

Η αμυ­ντική συνερ­γα­σία με το Παρίσι αποκτά στρα­τη­γικό χαρα­κτήρα σε μια κρίσιμη χρονική συγκυ­ρία για την ελλη­νική ασφά­λεια. Ο στόχος μας πρέπει να είναι να γίνει η Ελλάδα πάροχος ασφά­λειας (security provider) στην Ανα­το­λική Μεσο­γείο για να έχει ρόλο στη δια­χεί­ριση των μεγάλων περι­φε­ρεια­κών ζητη­μά­των.

Το Παρίσι έχει το δικό του όραμα για τη Μεσό­γειο και αντι­με­τω­πί­ζει την Αθήνα ως προ­νο­μιακό συνο­μι­λητή.

Η πώληση υπερ­σύγ­χρο­νων οπλικών συστη­μά­των έχει πιστο­ποι­ή­σει την απο­φα­σι­στι­κό­τητα της γαλ­λι­κής ηγεσίας να στη­ρί­ξει τις γεω­πο­λι­τι­κές φιλο­δο­ξίες της Ελλάδας στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο.

• Το τρι­με­ρές αγγλο­σα­ξο­νικό σύμφωνο ασφα­λείας AUKUS(Η.Π.Α, Βρε­τα­νία, Αυστρα­λία) επα­νέ­φερε στις δια­βου­λεύ­σεις για ακόμα μία φορά τη δημιουρ­γία ευρω­στρα­τού. Κατά πόσο αυτό είναι εφικτό αλλά και απα­ραί­τητο για το μέλλον της Ευρώπης;

Η σύναψη της στρα­τη­γι­κής συμ­φω­νίας AUKUS δεν αλλάζει απλά τα δεδο­μένα στην περιοχή του Ειρη­νι­κού, αλλά επη­ρε­ά­ζει γενι­κό­τερα τους συσχε­τι­σμούς ισχύος μεταξύ των μεγάλων δυνά­μεων. Η Αμερική επι­λέ­γει με αυτή τη συμ­φω­νία να ακο­λου­θή­σει τη στρα­τη­γική που εφάρ­μοσε και στην περί­πτωση της Σοβιε­τι­κής Ενωσης, δηλαδή τη στρα­τη­γική της ανά­σχε­σης. Σε αυτή την προ­σπά­θεια, η Ουά­σινγ­κτον συνερ­γά­ζε­ται με τους παρα­δο­σια­κούς συμ­μά­χους της.

Πέρα από την κοινή γλώσσα, οι ΗΠΑ, η Βρε­τα­νία και η Αυστρα­λία συν­δέ­ο­νται με μια μακρά παρά­δοση συμπό­ρευ­σης έναντι των μεγάλων απειλών για την ασφά­λεια της Δύσης. Στην αρχή ήταν η Γερ­μα­νία, μετά η Σοβιε­τική Ένωση και τώρα πλέον η Κίνα. Η περι­θω­ριο­ποί­ηση της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης ήταν ανα­πό­φευ­κτη, αφού δεν δια­θέ­τει δική της αμυ­ντική πολι­τική. Η Ουά­σινγ­κτον αντι­με­τω­πί­ζει την ΕΕ σαν έναν οργα­νι­σμό ήσσονος σημα­σίας για ζητή­ματα παγκό­σμιας ασφά­λειας.

Παρά τις συχνές ανα­φο­ρές στη στρα­τη­γική αυτο­νο­μία της Ευρώπης, δεν υπάρ­χουν οι απα­ραί­τη­τες προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να συμβεί κάτι τέτοιο. Πρώτον, η Γερ­μα­νία δεν είναι δια­τε­θει­μένη να συνει­σφέ­ρει πόρους προς μια τέτοια κατεύ­θυνση.

Η πιθανή συμ­με­τοχή των Πρα­σί­νων στην επόμενη κυβέρ­νηση θα ενι­σχύ­σει την απρο­θυ­μία της Γερ­μα­νίας για μεγα­λύ­τερη ανά­μειξη σε περι­φε­ρεια­κές διε­νέ­ξεις και συγκρού­σεις.

Δεύ­τε­ρον, υπάρ­χουν αρκετές φιλο­α­τλα­ντι­κές χώρες που δεν επι­θυ­μούν τη στρα­τη­γική αυτο­νο­μία της Ευρώπης (π.χ. Δανία, Πολωνία, Βαλ­τι­κές Δημο­κρα­τίες) για πολι­τι­κούς και ιδε­ο­λο­γι­κούς λόγους.

Τρίτον, στη σημε­ρινή εποχή της μετα-ηρωικότητας, η Ευρώπη δεν θέλει οι στρα­τιώ­τες της να πολε­μούν μακριά.