Γιούνκερ για Μέρκελ: Απέτυχε στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης

Ως τη «μεγα­λύ­τερη απο­τυ­χία» της θητείας της στην καγκε­λα­ρία χαρα­κτή­ρισε τη δια­χεί­ριση της ελλη­νι­κής κρίσης από την Αγκελα Μέρκελ ο Ζαν-Κλοντ Γιούν­κερ. Σε συνέ­ντευξη που παρα­χώ­ρησε στο τηλε­ο­πτικό δίκτυο Euronews, ο κ. Γιούν­κερ, που ήταν πρό­ε­δρος του Eurogroup έως τον Ιανουά­ριο του 2013 και πρό­ε­δρος της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής το 2014-2019, είπε ότι η απο­τυ­χία της καγκε­λα­ρίου συνί­στατο στους «δισταγ­μούς και στην απρο­θυ­μία της» να δεσμευ­τεί στο πρό­γραμμα διά­σω­σης της Ελλάδας. «Χάσαμε χρόνο» εξαι­τίας αυτού, τόνισε. «Η Ελλάδα θα μπο­ρούσε να είχε βοη­θη­θεί νωρί­τερα».

Ο Λου­ξεμ­βούρ­γιος πολι­τι­κός είπε ότι είχε «συγκρού­σεις» και «σοβαρές αντι­πα­ρα­θέ­σεις» με την κ. Μέρκελ για την Ελλάδα, γιατί «οι Γερ­μα­νοί, η κοι­νο­βου­λευ­τική της ομάδα, ο γερ­μα­νι­κός Τύπος, δεν σέβο­νταν την αξιο­πρέ­πεια του ελλη­νι­κού λαού. Οπότε εγώ της έλεγα ότι η Ελλάδα ήταν δια­φο­ρε­τική από την οπτική που είχε για την Ελλάδα». Στην προ­σπά­θειά του να τη μετα­κι­νή­σει υπέρ της στή­ρι­ξης της Ελλάδας, μνη­μό­νευσε τη συνερ­γα­σία που είχε από πλευράς του Γάλλου προ­έ­δρου Φραν­σουά Ολάντ.

Σχετικά με το Grexit, ο κ. Γιούν­κερ ανέφερε, στην ίδια συνέ­ντευξη, ότι ήταν «σθε­να­ρός πολέ­μιος» της πρό­τα­σης Σόιμπλε για προ­σω­ρινή έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Η κ. Μέρκελ, σύμφωνα με τα λεγό­μενά του, «ποτέ δεν συμ­με­ρί­στηκε αυτή την ιδέα, αλλά ποτέ δεν απαρ­νή­θηκε τη χρη­σι­μό­τητα αυτής της ιδέας». Σε τελική ανάλυση, ωστόσο, θεω­ρούσε ότι μια τέτοια εξέλιξη «θα μπο­ρούσε να μας οδη­γή­σει σε ταραγ­μένα νερά με την Ιταλία και ορι­σμέ­νους άλλους».

Το μεγα­λύ­τερο επί­τευγμά της, για τον τέως πρόεδρο της Κομι­σιόν, ήταν η στάση της κατά την προ­σφυ­γική κρίση του 2015, όταν απο­φά­σισε να μην κλείσει τα σύνορα της Γερ­μα­νίας. Τις ημέρες εκείνες του Αυγού­στου και του Σεπτεμ­βρίου, όπως είπε, «μου έλεγε: Ποια θα είναι η εικόνα της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης προς τον υπό­λοιπο κόσμο; Ποια θα είναι η εικόνα της Γερ­μα­νίας αν κλεί­σουμε τα σύνορα, αν βάλουμε τον στρατό και τους αστυ­νο­μι­κούς στα σύνορα με την Αυστρία για να διώξουν αυτούς τους κακό­μοι­ρους ανθρώ­πους; […] Και το έκανε αυτό πηγαί­νο­ντας κόντρα στην πλειο­ψη­φία της κοινής γνώμης και στην πλειο­ψη­φία της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής της ομάδας».

Η κλη­ρο­νο­μιά της στην Ευρώπη, σημεί­ωσε ο κ. Γιούν­κερ, είναι ότι την εδραί­ωσε ως ανα­πό­σπα­στο μέρος του γερ­μα­νι­κού εθνικού συμ­φέ­ρο­ντος. Το γεγονός αυτό είναι «μεί­ζο­νος σημα­σίας», είπε, καθώς «έπειτα από εκείνη, κανένας καγκε­λά­ριος δεν θα μπορεί να μην είναι φιλο­ευ­ρω­παίος». Εξήρε, επίσης, τον «σοφό και ευφυή» τρόπο με τον οποίο άσκησε τον ηγετικό της ρόλο εντός της Ε.Ε., «καθώς άκουγε όλες τις χώρες – μεγάλες, μεσαίου μεγέ­θους και μικρό­τε­ρες».

Σε προ­σω­πικό επίπεδο, ο κ. Γιούν­κερ επαί­νεσε το χιούμορ της καγκε­λα­ρίου, λέγο­ντας ότι έχει ιδιαί­τερο ταλέντο στις μιμή­σεις των άλλων ηγετών. Μεταξύ άλλων, είπε, μιμείτο «με υπέροχο τρόπο» τον Νικολά Σαρκοζί, τον Ντό­ναλντ Τραμπ, αλλά και τον ίδιο («όμως ποτέ όταν ήμουν μπροστά»).

Πηγή kathimerini.gr