Υπάρχει χρόνος και σχέδιο;

Οι Ταλι­μπάν προ­ε­λαύ­νουν, το Αφγα­νι­στάν καταρ­ρέει. Οι Δυτικοί εγκα­τα­λεί­πουν όπως- οπως τη χώρα. Μπορεί κανείς να δει πού οδηγεί ανα­πό­φευ­κτα αυτή η κρίση. Η ταλαι­πω­ρη­μένη πομπή που φεύγει από το Αφγα­νι­στάν δεν θα έχει άλλη επιλογή παρά να κατευ­θυν­θεί προς την Ευρώπη. Εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες άνθρω­ποι αρχί­ζουν να περνούν τα σύνορα με το Ιράν. Με κατεύ­θυνση την Τουρκία. .Πρώτος ευρω­παϊ­κός σταθμός τους θα είναι η Ελλάδα. Σε πολλές ευρω­παϊ­κές χώρες, η προ­σφυ­γική κρίση του 2015 θεω­ρή­θηκε ως ένα εξαι­ρε­τικό περι­στα­τικό, το οποίο δεν επα­να­λή­φθηκε ποτέ. Έτσι δικαιο­λο­γή­θη­καν τα γεγο­νότα στο ευρω­παϊκό κοινό. Ήταν μια εσφαλ­μένη παρα­δοχή, η οποία τώρα θα τεθεί σε δοκι­μα­σία. Υπάρχει χρόνος και σχέδιο για να στα­μα­τή­σει αυτή η νέα εν εξε­λί­ξει ανθρω­πι­στική κρίση;  Αυτό μένει να το δούμε. Μια ανθρω­πι­στική κρίση που έχει να κάνει και με την τύχη των γυναι­κών, των κορι­τσιών, των σχο­λείων, των όποιων θεσμών είχαν κατα­φέ­ρει να συγκρο­τη­θούν μέσα από τα τραύ­ματα των τελευ­ταίων δεκα­ε­τιών.