Α. Σκέρτσος: Να εμβολιαστούν το συντομότερο δυνατόν όσοι «το σκέφτονται ακόμα»

Απα­ντή­σεις στις αιτιά­σεις πολι­τι­κών αντι­πά­λων της κυβέρ­νη­σης ότι διχάζει το κοι­νω­νικό σύνολο με την τελευ­ταία δέσμη μέτρων, ειδι­κό­τερα με το δια­χω­ρι­σμό των χώρων δια­σκέ­δα­σης σε αμιγείς και μει­κτούς, δίνει ο υφυ­πουρ­γός παρά τω πρω­θυ­πουργώ ‘Ακης Σκέρ­τσος, που καλεί εν τέλει, να εμβο­λια­στούν «όσοι ακόμη το σκέ­φτο­νται το συντο­μό­τερο δυνατόν». Εξάλλου, επι­ση­μαί­νει, «είναι ώρα και οι επι­χει­ρή­σεις να δείξουν το δρόμο της ευθύνης, δηλαδή του εμβο­λια­σμού, προς τους πελάτες και τους εργα­ζό­με­νους τους». Και την ίδια στιγμή, «συμ­βί­ωση με τον ιό σημαί­νει ότι οι επι­χει­ρή­σεις λει­τουρ­γούν με υγειο­νο­μικά μέτρα. Και σε αυτά περι­λαμ­βά­νε­ται η τακτική διά­γνωση για τους μη εμβο­λια­σμέ­νους», υπο­γραμ­μί­ζει επίσης.

Ανα­λυ­τικά, «κάποιοι ψάχνουν ενα­γω­νίως να βρουν νέους “διχα­σμούς” εκεί που δεν υπάρ­χουν (κι όταν δεν τους βρί­σκουν τους δημιουρ­γούν οι ίδιοι ίσως γιατί τρέ­φο­νται μόνο από αυτούς)», σημειώ­νει εισα­γω­γικά σε σημε­ρινή ανάρ­τησή του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης ο υφυ­πουρ­γός παρά τω πρω­θυ­πουργώ.

«Τελευ­ταίο παρά­δειγμα», συνε­χί­ζει, «τα μέτρα δημό­σιας υγείας για την εστίαση και την ψυχα­γω­γία σε κλει­στούς χώρους και η ανα­γκαία διά­κριση μεταξύ επι­χει­ρή­σεων αμιγούς χρήσης, μόνο για εμβο­λια­σμέ­νους και νοσή­σα­ντες από COVID-19, και μικτής χρήσης, για όλους τους πολίτες με την προ­ϋ­πό­θεση ότι έχει προη­γη­θεί αρνη­τικό δια­γνω­στικό τεστ για τους ανεμ­βο­λί­α­στους».

Για αυτό, συνε­χί­ζει, «ορι­σμέ­νες κρί­σι­μες παρα­δο­χές ως βάση συζή­τη­σης είναι ανα­γκαίες:

– Οι χώροι δια­σκέ­δα­σης, όσο διαρκεί η παν­δη­μία, απο­τε­λούν χώρους υπέρ-μετάδοσης του ιού όταν λει­τουρ­γούν χωρίς υγειο­νο­μικά μέτρα. Δύο δρόμους έχουμε εδώ. Ή θα λει­τουρ­γούν με συγκε­κρι­μένα υγειο­νο­μικά πρω­τό­κολλα ή δεν θα λει­τουρ­γούν καθόλου. Όμως με την καθο­λική δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης στον εμβο­λια­σμό έχουμε αφήσει ορι­στικά πλέον πίσω μας τα ορι­ζό­ντια μέτρα ανα­στο­λής λει­τουρ­γίας των επι­χει­ρή­σεων. ‘Αρα είναι μονό­δρο­μος η εφαρ­μογή πιο αυστη­ρών υγειο­νο­μι­κών πρω­το­κόλ­λων σε αυτούς τους χώρους έως ότου χτί­σουμε το ανα­γκαίο τείχος ανοσίας. Συμ­βί­ωση με τον ιό σημαί­νει ότι οι επι­χει­ρή­σεις λει­τουρ­γούν με υγειο­νο­μικά μέτρα. Και σε αυτά περι­λαμ­βά­νε­ται η τακτική διά­γνωση για τους μη εμβο­λια­σμέ­νους. Είναι δικαί­ωμα του κάθε πολίτη να μη θέλει να εμβο­λια­στεί, όχι όμως και να θέτει σε κίνδυνο την υγεία των υπο­λοί­πων.

– Μέτρα δημό­σιας υγείας έχουν εφαρ­μο­στεί καθο­λικά και με ακόμη πιο αυστηρό και απόλυτο τρόπο στις επι­χει­ρή­σεις εστί­α­σης στο παρελ­θόν. Θυμίζω την καθο­λική απα­γό­ρευση του καπνί­σμα­τος λόγω των κιν­δύ­νων που απο­δε­δειγ­μένα εγκυ­μο­νεί για τους παθη­τι­κούς καπνι­στές. Οι “δικαιω­μα­τι­στές” που εξε­γεί­ρο­νται με τις νέες “δια­κρί­σεις” έχουν να πουν κάτι για αυτή την καθο­λική απα­γό­ρευση ενός ατο­μι­κού δικαιώ­μα­τος εντός κλει­στών δημό­σιων χώρων, όπως το κάπνι­σμα; Φυσικά όχι. Διότι η επι­στήμη αλλά και ο πολι­τι­σμός της κοι­νω­νι­κής συνύ­παρ­ξης έχουν λύσει προ πολλού αυτά τα θέματα και έχουν κατα­λή­ξει ότι είναι υγειο­νο­μικά επι­κίν­δυνη και ταυ­τό­χρονα αντι­κοι­νω­νική συμπε­ρι­φορά να φυσάει κάποιος πάνω σε έναν μη καπνι­στή τον καπνό του τσι­γά­ρου του και να θέτει έτσι σε κίνδυνο την υγεία του. Κάτι αντί­στοιχο ισχύει και για την COVID-19. Η ελευ­θε­ρία μου και τα δικαιώ­ματά μου στα­μα­τάνε στην ελευ­θε­ρία και τα δικαιώ­ματα του άλλου.

Ο λόγος που τα νέα μέτρα δεν μπορούν να είναι τόσο απόλυτα όσο για το κάπνι­σμα, είναι ακριβώς διότι η κυβέρ­νηση σέβεται τόσο το δικαί­ωμα στον αυτο­προσ­διο­ρι­σμό (άρα την άρνηση εμβο­λια­σμού για κάποιους) όσο και το δικαί­ωμα όλων -εμβολιασμένων και μη- στην ψυχα­γω­γία. Όμως αυτό θα πρέπει να συνο­δεύ­ε­ται από βεβαί­ωση εμβο­λια­σμού ή αρνη­τι­κού τεστ για να προ­στα­τεύ­ε­ται το μείζον, δηλαδή η δημόσια υγεία αλλά και η οικο­νο­μία.

– Θα μπο­ρού­σαμε να πάμε σε λει­τουρ­γία των χώρων ψυχα­γω­γίας ΜΟΝΟ για εμβο­λια­σμέ­νους, όπως επίμονα ζητούν κάποιοι για να αισθά­νο­νται ακόμη πιο ασφα­λείς; Όχι διότι αυτό θα ήταν βαθιά διχα­στικό και οριακό συνταγ­μα­τικά καθώς ο εμβο­λια­σμός είναι προ­αι­ρε­τι­κός και όχι υπο­χρε­ω­τι­κός. Το να απο­κλεί­εις έναν πολίτη από μια κοι­νω­νική δρα­στη­ριό­τητα ενώ έχει το δικαί­ωμα του αυτο­προσ­διο­ρι­σμού έχει όνομα και λέγεται ρατσι­σμός.

– Τότε γιατί επι­τρέ­πουμε την αμιγή χρήση μόνο για εμβο­λια­σμέ­νους και νοσή­σα­ντες; Διότι ο στόχος είναι να γίνουμε COVID free, να πετύ­χουμε την ανοσία και να μετα­τρέ­ψουμε την παν­δη­μία κάτι σαν μια κοινή γρίπη. Ήδη η πλειο­ψη­φία των ενη­λί­κων που είναι δικαιού­χοι του εμβο­λια­σμού έχουν κάνει αυτή την επιλογή. Είναι ώρα και οι επι­χει­ρή­σεις να δείξουν το δρόμο της ευθύνης, δηλαδή του εμβο­λια­σμού, προς τους πελάτες και τους εργα­ζό­με­νους τους για να απαλ­λα­γούμε μια ώρα νωρί­τερα από τον ιό.

– Ναι αλλά μήπως έτσι στο­χο­ποιούμε και απο­μο­νώ­νουμε τους μη εμβο­λια­σμέ­νους; γιατί δεν συνε­χί­ζουμε όπως έχουμε μάθει έως σήμερα, με περιο­ρι­σμέ­νες πλη­ρό­τη­τες στα κατα­στή­ματα και πλήρη ανα­στολή συγκε­κρι­μέ­νων δρα­στη­ριο­τή­των που κρί­νουμε ως επι­κίν­δυ­νες;», είναι τα ερω­τή­ματα που θέτει ο Α. Σκέρ­τσος, για να τα απα­ντή­σει στη συνέ­χεια της ανάρ­τη­σής του:

«Πρώτον διότι πλέον έχουμε το εμβόλιο που είναι καθο­λικά δια­θέ­σιμο, δωρεάν και τεκ­μη­ριω­μένα απο­τε­λε­σμα­τικό ως προς την αντι­με­τώ­πιση της βαριάς νόσησης από COVID-19.

Δεύ­τε­ρον διότι αυτή είναι μια συνταγή ανε­λευ­θε­ρίας, φτώ­χειας, εξάρ­τη­σης από κρατικά επι­δό­ματα και εν τέλει περιο­ρι­σμέ­νης ατο­μι­κής και συλ­λο­γι­κής ευθύνης.

Και τρίτον διότι κοντά στο 60% του ενη­λί­κου πλη­θυ­σμού έχει πλέον κάνει του­λά­χι­στον μια δόση και σύντομα θα είναι πλήρως εμβο­λια­σμένο. Στις δημο­κρα­τίες τους κανόνες τους θέτει η πλειο­ψη­φία σεβό­μενη πάντα και τα δικαιώ­ματα των μειο­ψη­φιών. Αρκεί αυτά να μην απει­λούν ως αντι­κοι­νω­νι­κές διεκ­δι­κή­σεις και συμπε­ρι­φο­ρές το δημόσιο συμ­φέ­ρον, τη δημόσια υγεία, την ανά­πτυξη της οικο­νο­μίας και την κοι­νω­νική συνοχή. Το αίτημα να σεβα­στούμε το δικαί­ωμα στο μη εμβο­λια­σμό κάποιων είναι απο­δε­κτό σε ατομικό επίπεδο όχι όμως και ως πλαίσιο ρύθ­μι­σης των κοι­νω­νι­κών και οικο­νο­μι­κών σχέσεων.

Ας εμβο­λια­στούν, λοιπόν, όσοι ακόμη το σκέ­φτο­νται το συντο­μό­τερο δυνατόν, ειδικά τώρα που οι μεταλ­λά­ξεις απει­λούν ακόμη περισ­σό­τερο την υγεία τους. Και ας χαρούμε όλοι το φετινό καλο­καίρι με περισ­σό­τερη ασφά­λεια και ελευ­θε­ρία», προ­τρέ­πει κλεί­νο­ντας ο υφυ­πουρ­γός παρά τω πρω­θυ­πουργώ.

naftemporiki.gr