Κυρ. Μητσοτάκης: Δεν θα ξανακλείσει η χώρα για να προστατευθούν οι ανεμβολίαστοι

«Η χώρα δεν θα ξα­να­κλεί­σει για να προ­στα­τευ­θούν λίγοι ανεμ­βο­λί­α­στοι και να πλη­ρώ­σει το μάρ­μα­ρο η με­γά­λη πλειο­ψη­φία του ελ­λη­νι­κού πλη­θυ­σμού που είναι εμ­βο­λια­σμέ­νη».

Αυτό το­νί­ζει με­τα­ξύ άλλων ο πρω­θυ­πουρ­γός σε συ­νέ­ντευ­ξη του στο ράδιο «Κ» της Κα­θη­με­ρι­νής, απο­κλεί­ο­ντας πα­ράλ­λη­λα το εν­δε­χό­με­νο πρό­ω­ρων εκλο­γών. Σε άλλο ση­μείο της συ­νέ­ντευ­ξής του, ο Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης υπο­στη­ρί­ζει ότι έπρε­πε να είχε κλεί­σει νω­ρί­τε­ρα η βό­ρεια Ελ­λά­δα, ενώ λέει ότι ο ίδιος δεν υπήρ­ξε ποτέ νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Κα­λη­μέ­ρα κύριε Πρό­ε­δρε, γιατί εί­μα­στε πρωί Πα­ρα­σκευ­ής τώρα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Γεια σας.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ευ­χα­ρι­στού­με που δε­χτή­κα­τε την πρό­σκλη­ση και μι­λά­τε στο podcast της «Κα­θη­με­ρι­νής». Και ήθελα να πάμε πίσω στην 8η Ιου­λί­ου του ’19. Ήταν η πρώτη μέρα που μπή­κα­τε σε αυτό το γρα­φείο και να μου πείτε πώς τη θυ­μά­στε αυτήν τη μέρα; Πώς τη βλέ­πα­τε τη δου­λειά αυτή τότε; Και πόσο έχει αλ­λά­ξει τα τε­λευ­ταία δύο χρό­νια o τρό­πος που τη βλέ­πε­τε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πρέ­πει να σας πω ότι ήταν τόσο πυκνό αυτό το διά­στη­μα των δύο ετών που και εμένα μου κάνει εντύ­πω­ση πόσο γρή­γο­ρα πέ­ρα­σε ο χρό­νος από τις εκλο­γές της 7ης Ιου­λί­ου.

Αυτό το οποίο πρέ­πει να σας πω είναι ότι η χαρά από την εκλο­γι­κή νίκη διαρ­κεί ελά­χι­στα και αμέ­σως μετά την ανα­κοί­νω­ση των απο­τε­λε­σμά­των αρ­χί­ζεις και αντι­λαμ­βά­νε­σαι το βάρος της ευ­θύ­νης που οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες ενα­πό­θε­σαν στους ώμους σου.

Για εμένα η πρώτη μου προ­τε­ραιό­τη­τα μπαί­νο­ντας στο Μέ­γα­ρο Μα­ξί­μου ήταν να είμαι απο­λύ­τως σί­γου­ρος ότι με πολύ με­γά­λη τα­χύ­τη­τα θα μπο­ρέ­σου­με να ορ­γα­νώ­σου­με τις δομές της κε­ντρι­κής εκτε­λε­στι­κής εξου­σί­ας, έτσι ώστε να μπο­ρέ­σου­με να εφαρ­μό­σου­με το πρό­γραμ­μά μας.

Η επι­λο­γή δη­λα­δή των Υπουρ­γών, των Υφυ­πουρ­γών, αλλά και η ψή­φι­ση του πρώ­του νόμου περί επι­τε­λι­κού κρά­τους, μας έδωσε τη δυ­να­τό­τη­τα να έχου­με την υπο­δο­μή πάνω στην οποία θα μπο­ρού­σα­με να χτί­σου­με την εκτέ­λε­ση του έργου μας.

Αλλά επει­δή είχε προη­γη­θεί με­γά­λη προ­ε­τοι­μα­σία πριν από την ημέρα των εκλο­γών, ήταν μια προ­ε­τοι­μα­σία που δεν ήταν απο­τέ­λε­σμα αλα­ζο­νεί­ας αλλά ευ­θύ­νης απέ­να­ντι στη σο­βα­ρή προ­ο­πτι­κή να κερ­δί­σου­με τις εκλο­γές, νο­μί­ζω ότι πολλά πράγ­μα­τα πήγαν, του­λά­χι­στον σε αυτό το πρώτο διά­στη­μα, όπως τα εί­χα­με σχε­διά­σει.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ακούω από συ­νερ­γά­τες σας, από Υπουρ­γούς να λένε ότι «εμείς φα­ντα­ζό­μα­σταν ότι θα κά­νου­με τα 10 πράγ­μα­τα που εί­χα­με στην ατζέ­ντα μας, αλλά ήρθε η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα και τα σκόρ­πι­σε, κά­ποια». Δη­λα­δή, οι κρί­σεις οι απα­νω­τές σας έβγα­λαν λίγο έξω από τις ράγες του σχε­δια­σμού που εί­χα­τε εκ­πο­νή­σει. Σε τι πο­σο­στό θα λέ­γα­τε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εγώ δεν συμ­φω­νώ με αυτήν την εκτί­μη­ση. Διότι ανα­με­τριό­μα­στε με τις προ­ε­κλο­γι­κές μας δε­σμεύ­σεις. Ως προς την ουσία των δε­σμεύ­σε­ών μας, τις κε­ντρι­κές επι­λο­γές μας, έχου­με κα­τα­φέ­ρει κι έχου­με δρο­μο­λο­γή­σει ση­μα­ντι­κές μειώ­σεις φόρων, όπως εί­χα­με δε­σμευ­τεί, και θα ακο­λου­θή­σουν και άλλες. Έχου­με προ­χω­ρή­σει πάρα πολ­λές διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις, παρά την παν­δη­μία, σε πολλά επί­πε­δα. Δεν στα­μα­τή­σα­με ου­σια­στι­κά αυτή τη δου­λειά. Δώ­σα­με βέ­βαια και πολ­λές μάχες στο πεδίο της εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής, ξε­κι­νώ­ντας από τον Έβρο τον πε­ρα­σμέ­νο Μάρ­τιο, προ­χω­ρώ­ντας στον ση­μα­ντι­κό πε­ριο­ρι­σμό των με­τα­να­στευ­τι­κών ροών, χτί­ζο­ντας ενερ­γές συμ­μα­χί­ες, δί­νο­ντας μία ευ­ρω­παϊ­κή διά­στα­ση στις με­γά­λες δια­φο­ρές που έχου­με με την Τουρ­κία. Όλα αυτά έγι­ναν εν μέσω παν­δη­μί­ας.

Και βέ­βαια να μην ξε­χνά­με τις δύο ορι­ζό­ντιες, τολ­μη­ρές πο­λι­τι­κές μας πρω­το­βου­λί­ες. Η πρώτη αφορά το ψη­φια­κό κρά­τος και όλες τις δρά­σεις οι οποί­ες είχαν ξε­κι­νή­σει πριν την παν­δη­μία, επι­τα­χύν­θη­καν όμως κατά τη διάρ­κεια της παν­δη­μί­ας. Και η δεύ­τε­ρη αφορά την αντι­με­τώ­πι­ση της κλι­μα­τι­κής αλ­λα­γής.

Θέλω να θυ­μί­σω ότι η κε­ντρι­κή μας εξαγ­γε­λία για την τα­χύ­τα­τη απο­λι­γνι­το­ποί­η­ση της χώρας, με το κλεί­σι­μο όλων των λι­γνι­τι­κών μο­νά­δων πα­ρα­γω­γής ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας στα μέσα αυτής της δε­κα­ε­τί­ας έγινε τον Σε­πτέμ­βριο του 2019, πριν από την παν­δη­μία, και υλο­ποι­ή­θη­κε κατά τη διάρ­κειά της.

«Η χώρα δεν θα ξα­να­κλεί­σει για να προ­στα­τευ­θούν λίγοι ανεμ­βο­λί­α­στοι»

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ποια ήταν η πιο δύ­σκο­λη στιγ­μή; Ανα­φερ­θή­κα­τε συ­νο­πτι­κά στις προ­κλή­σεις της διε­τί­ας. Μέσα σε αυτή τη διε­τία, εσείς ποια στιγ­μή θα ξε­χω­ρί­ζα­τε ως την πιο δύ­σκο­λη από­φα­ση που πή­ρα­τε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Με­ρι­κές φορές απο­φά­σεις που φαί­νο­νται και είναι δύ­σκο­λες κα­τα­λή­γει κα­νείς να τις παίρ­νει πολύ γρή­γο­ρα. Κά­ποια στιγ­μή ακού­ει ει­ση­γή­σεις, συ­νο­μι­λεί με την συ­νεί­δη­σή του και λέει ότι «αυτό πρέ­πει να γίνει και πρέ­πει να γίνει τώρα».

Δύο τέ­τοιες απο­φά­σεις: η πρώτη ήταν αυτό το οποίο έγινε το Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο της Κα­θα­ράς Δευ­τέ­ρας, όταν απο­φα­σί­σα­με ότι δεν θα επι­τρέ­ψου­με με κάθε τρόπο την ου­σια­στι­κά ει­σβο­λή, ορ­γα­νω­μέ­νη ει­σβο­λή…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Αυτή ανή­κει στην κα­τη­γο­ρία των απο­φά­σε­ων που λά­βα­τε τε­λι­κά εύ­κο­λα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν το σκέ­φτη­κα πάρα πολύ, δεν υπήρ­χε πε­ρί­πτω­ση να εκ­θέ­σω τη χώρα σε έναν τέ­τοιο γε­ω­πο­λι­τι­κό κίν­δυ­νο.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Αλλά φα­ντά­ζο­μαι με πολ­λές αβε­βαιό­τη­τες στο πίσω μέρος του μυα­λού σας…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όταν παίρ­νει κα­νείς μία από­φα­ση πρέ­πει να είναι σί­γου­ρος ότι μετά μπο­ρεί και να την υλο­ποι­ή­σει. Υπάρ­χουν όμως απο­φά­σεις τις οποί­ες πρέ­πει να τις πάρει και μετά πρέ­πει να τις κάνει. Δη­λα­δή υπάρ­χουν απο­φά­σεις που είναι απο­τέ­λε­σμα σχε­δια­σμού και υπάρ­χουν απο­φά­σεις που λες ότι αυτό θα γίνει και θα βρού­με τρόπο να το κά­νου­με. Η πε­ρί­πτω­ση του Έβρου άνηκε σε αυτή την κα­τη­γο­ρία.

Και βέ­βαια και η δεύ­τε­ρη πολύ δύ­σκο­λη από­φα­ση -και οι δύο πάρ­θη­καν ου­σια­στι­κά μέσα σε διά­στη­μα ελά­χι­στων εβδο­μά­δων- αφο­ρού­σε την επι­λο­γή μας να κλεί­σου­με τε­λεί­ως τη χώρα για να αντι­με­τω­πί­σου­με το πρώτο κύμα της παν­δη­μί­ας.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ήταν μάλ­λον μια πρώ­ι­μη από­φα­ση αυτή, αν θυ­μά­μαι καλά. Δη­λα­δή δεν ήταν ώριμη…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν ήταν πρώ­ι­μη. Ήταν η από­φα­ση που πάρ­θη­κε στο σωστό χρόνο. Θα εί­χα­με υπο­στεί και εμείς τις κα­τα­στρο­φι­κές συ­νέ­πειες του πρώ­του κύ­μα­τος της παν­δη­μί­ας αν δεν την εί­χα­με πάρει όταν την πή­ρα­με -με πολ­λές αντι­δρά­σεις τότε, θέλω να θυ­μί­σω. Διότι καμία από αυτές τις απο­φά­σεις δεν ήταν αυ­το­νό­η­τη.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Δεν υπήρ­χε το κοι­νω­νι­κό κλίμα ακόμη…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι. Έπρε­πε να εκ­παι­δεύ­σου­με την κοι­νω­νία και να της εξη­γή­σου­με γιατί μια τόσο δρα­στι­κή από­φα­ση πε­ριο­ρι­σμού βα­σι­κών ελευ­θε­ριών, αλλά και ου­σια­στι­κά πα­γώ­μα­τος της οι­κο­νο­μι­κής και κοι­νω­νι­κής ζωής, ήταν σε εκεί­νη τη συ­γκυ­ρία επι­βε­βλη­μέ­νη.

Θέλω να θυ­μί­σω ότι όλα αυτά ξε­κί­νη­σαν με την από­φα­σή μας τότε, όταν δεν εί­χα­με σχε­δόν κα­νέ­να κρού­σμα, να μην κά­νου­με το καρ­να­βά­λι στην Πάτρα. Από εκεί ξε­κι­νή­σα­με. Και το τι εί­χα­με ακού­σει φα­ντά­ζο­μαι τα θυ­μά­στε και εσείς.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Νο­μί­ζω δεν είχε ακόμη ει­σα­χθεί ο φόβος από την Ιτα­λία. Και για να τε­λειώ­σου­με αυτό τον απο­λο­γι­σμό, αν σας ζη­τού­σα να ξε­χω­ρί­σε­τε ένα λάθος που θα θέ­λα­τε -ας πούμε- να το σκί­σε­τε από το πα­ρελ­θόν, να το σβή­σε­τε, ποιο θα ήταν;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Θα ξα­να­γυρ­νού­σα στον τρόπο που αντι­με­τω­πί­σα­με στην αρχή το δεύ­τε­ρο κύμα της παν­δη­μί­ας. Έπρε­πε να εί­χα­με επι­βά­λει πε­ριο­ρι­στι­κά μέτρα στη βό­ρεια Ελ­λά­δα νω­ρί­τε­ρα από ό,τι το κά­να­με.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Και γιατί δεν έγινε αυτό;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν έγινε διότι δεν έχει κα­νείς από­λυ­τη βε­βαιό­τη­τα πάντα για τα δε­δο­μέ­να. Οι ει­ση­γή­σεις τότε ήταν…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ο δι­σταγ­μός, θέλω να πω, ποιος ήταν;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πάντα πρέ­πει να δει κα­νείς τις τά­σεις. Βλέ­πα­με την αρχή της τάσης. Εί­πα­με να πε­ρι­μέ­νου­με λίγο ακόμα να δούμε αν αυτή η τάση είχε πιο μό­νι­μα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά. Εκ των υστέ­ρων, έπρε­πε να εί­χα­με κι­νη­θεί νω­ρί­τε­ρα. Είναι κάτι το οποίο το έχω πει και στη Βουλή.

Αλλά από την άλλη νο­μί­ζω ότι μα­θαί­νου­με από τα λάθη μας. Αυτός είναι ο σκο­πός. Απο­κλεί­ε­ται να μην κά­νου­με λάθη. Το θέμα είναι να μα­θαί­νου­με. Γι’ αυτό και στο τρίτο κύμα κι­νη­θή­κα­με πάλι πολύ γρή­γο­ρα. Γι’ αυτό και το τρίτο κύμα, πα­ρό­τι υπήρ­ξε, δεν ήταν τόσο έντο­νο όπως ήταν σε άλλες χώρες, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη στην Πορ­το­γα­λία, την Τσε­χία. Σε πολ­λές ευ­ρω­παϊ­κές χώρες το τρίτο κύμα ήταν εξαι­ρε­τι­κά έντο­νο.

Το δύ­σκο­λο σε αυτές τις πε­ρι­πτώ­σεις είναι ότι πρέ­πει να παίρ­νεις απο­φά­σεις χωρίς, προ­φα­νώς, να έχεις ποτέ όλα τα δε­δο­μέ­να και πλήρη ενη­μέ­ρω­ση. Αν πε­ρι­μέ­νεις όλα τα δε­δο­μέ­να, τότε μάλ­λον θα έχεις αρ­γή­σει να πά­ρεις την από­φα­ση. Θα σε ξε­πε­ρά­σει το πρό­βλη­μα.

«Δεν μπορώ να πιάσω κα­νέ­ναν από τον λαιμό. Δεν μπορώ να κα­τα­στή­σω τον εμ­βο­λια­σμό υπο­χρε­ω­τι­κό»

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Πά­ντως, τώρα έχου­με ένα δε­δο­μέ­νο. Ένα πολύ ισχυ­ρό δε­δο­μέ­νο που λέει ότι υπάρ­χει διέ­ξο­δος και είναι τα εμ­βό­λια…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: …παρά τις δυ­σοί­ω­νες προ­βλέ­ψεις ότι η παν­δη­μία επι­στρέ­φει με τη γνω­στή επι­κίν­δυ­νη με­τάλ­λα­ξη. Και από ό,τι κα­τα­λα­βαί­νω εκεί έχου­με κολ­λή­σει. Όπως έχουν κολ­λή­σει και άλλες χώρες. Δη­λα­δή ο εμ­βο­λια­σμός χτυ­πά­ει σε ένα τεί­χος απρο­θυ­μί­ας. Και, αν ερ­μη­νεύω σωστά τις πρω­το­βου­λί­ες της κυ­βέρ­νη­σης, προ­σπα­θεί­τε να ξε­κολ­λή­σει αυτό το πράγ­μα, να κι­νη­το­ποι­η­θούν πε­ρισ­σό­τε­ροι πο­λί­τες για να πάνε να εμ­βο­λια­στούν.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κα­ταρ­χάς, αυτό το οποίο πε­ρι­γρά­φε­τε είναι μία πα­γκό­σμια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Δεν είναι μια ελ­λη­νι­κή ιδιαι­τε­ρό­τη­τα. Θα έλεγα ότι ως προς την προ­θυ­μία του εμ­βο­λια­σμού η Ελ­λά­δα είναι πε­ρί­που στον μέσο όρο. Υπάρ­χουν χώρες πολύ πιο απρό­θυ­μες και χώρες που είναι πολύ πιο πρό­θυ­μες. Όλες οι χώρες όμως αντι­με­τω­πί­ζουν το ίδιο πρό­βλη­μα.

Και εμείς, πράγ­μα­τι, νο­μί­ζω ότι έχου­με φτά­σει σε ένα ση­μείο όπου όσοι με εν­θου­σια­σμό έτρε­ξαν να εμ­βο­λια­στούν το έχουν κάνει ή έχουν ήδη σχε­διά­σει τον εμ­βο­λια­σμό τους. Και τώρα κα­λού­μα­στε να απευ­θυν­θού­με σε αυ­τούς οι οποί­οι εν­δε­χο­μέ­νως να είναι πιο κα­χύ­πο­πτοι, πιο σκε­πτι­κοί, για την ανά­γκη του εμ­βο­λια­σμού.

Αυτοί δεν είναι ένα ομοιο­γε­νές σύ­νο­λο. Υπάρ­χουν αυτοί που θα έλεγα ότι είναι φι­λο­σο­φι­κά αρ­νη­τές του εμ­βο­λί­ου, πάρα πολύ δύ­σκο­λο να πει­στούν στην πράξη για την ανά­γκη του εμ­βο­λια­σμού. Δεν είχαν πει­στεί ούτε για άλλα.

Υπάρ­χει μια με­γά­λη κα­τη­γο­ρία, όμως, αν­θρώ­πων οι οποί­οι μπο­ρεί να είναι ακόμα κα­χύ­πο­πτοι ή κά­ποιοι οι οποί­οι κατά την άποψη μου η συ­μπε­ρι­φο­ρά τους είναι εξαι­ρε­τι­κά κα­τα­κρι­τέα, που είναι αυτοί που λένε «δεν βα­ριέ­σαι, ξέρω ότι δου­λεύ­ει, να το κά­νουν οι άλλοι, να ξε­πε­ρα­στεί η παν­δη­μία, έτσι ώστε να μην χρεια­στεί να το κάνω εγώ». Θα τους απο­κα­λού­σα­με στα Αγ­γλι­κά «free riders». Είναι αυτοί οι οποί­οι πε­ρι­μέ­νουν από τους άλ­λους να κά­νουν τη δου­λειά.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Οι τζα­μπα­τζή­δες.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Οι τζα­μπα­τζή­δες. Το τζά­μπα πέ­θα­νε όμως.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Το ερώ­τη­μα είναι, όμως, πώς τους πα­ρα­κι­νού­με αυ­τούς;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Νο­μί­ζω με δύο τρό­πους. Πρώ­τον, πρέ­πει να επι­μέ­νου­με, ει­δι­κά στις με­γα­λύ­τε­ρες ηλι­κί­ες, στα σκλη­ρά επι­στη­μο­νι­κά δε­δο­μέ­να και στα στα­τι­στι­κά στοι­χεία τα οποία έχου­με πια στην διά­θε­ση μας σχε­τι­κά με την απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα των εμ­βο­λί­ων.

Ανέ­τρε­ξα και βρήκα τα στοι­χεία για τους τρεις μήνες, Απρί­λιο, Μάιο, Ιού­νιο, για την ηλι­κια­κή κα­τη­γο­ρία 60 με 80. Και πράγ­μα­τι είναι εξαι­ρε­τι­κά εντυ­πω­σια­κά. Έχα­σαν τη ζωή τους 2.245 συ­μπο­λί­τες μας σε αυτή την ηλι­κια­κή κα­τη­γο­ρία αυ­τούς τους τρεις μήνες. Από αυ­τούς, εμ­βο­λια­σμέ­νοι ήταν μόλις 22. Οι 2.223 ήταν ανεμ­βο­λί­α­στοι. Ήταν δη­λα­δή συ­μπο­λί­τες μας οι οποί­οι θα μπο­ρού­σαν να είχαν εμ­βο­λια­στεί, είχαν την δυ­να­τό­τη­τα αυτή, και δεν το έπρα­ξαν.

Άρα εάν είσαι ευά­λω­τος εξ ορι­σμού, δη­λα­δή άν­θρω­πος κά­ποιας ηλι­κί­ας, και δεν εμ­βο­λιά­ζε­σαι, ανα­λαμ­βά­νεις ένα τε­ρά­στιο ρίσκο. Αλλά -να πω και κάτι- δεν μπορώ να πιάσω κα­νέ­ναν από τον λαιμό. Δεν μπορώ να κα­τα­στή­σω τον εμ­βο­λια­σμό υπο­χρε­ω­τι­κό. Αλλά όλοι ανα­λαμ­βά­νουν πια τις συ­νέ­πειές τους. Η χώρα δεν θα ξα­να­κλεί­σει για να προ­στα­τευ­θούν λίγοι ανεμ­βο­λί­α­στοι και να πλη­ρώ­σει το μάρ­μα­ρο η με­γά­λη πλειο­ψη­φία του ελ­λη­νι­κού πλη­θυ­σμού που είναι εμ­βο­λια­σμέ­νη.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Αλλά αν αντι­με­τω­πί­σου­με μια έξαρ­ση πώς σκο­πεύ­ε­τε να στο­χεύ­σε­τε τους πε­ριο­ρι­σμούς στους ανεμ­βο­λί­α­στους;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα η έξαρ­ση, κα­ταρ­χάς, θα αφορά κατά κα­νό­να τους ανεμ­βο­λί­α­στους.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ναι, αλλά μπο­ρεί να έχει πάλι κό­στος για το σύ­στη­μα δη­μό­σιας υγεί­ας.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Το σύ­στη­μα δη­μό­σιας υγεί­ας είναι αυτό που είναι, αυτή την στιγ­μή. Έχου­με δι­πλα­σιά­σει τα κρε­βά­τια Εντα­τι­κής. Δεν μπο­ρού­με να τα πε­ντα­πλα­σιά­σου­με.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Θέλω να πω ότι όταν οι ανεμ­βο­λί­α­στοι αυτή τη στιγ­μή είναι γύρω στο 40% του ενή­λι­κου πλη­θυ­σμού, χωρίς να υπο­λο­γί­ζου­με τους ανή­λι­κους, με βάση τα κλει­σμέ­να ρα­ντε­βού…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κα­ταρ­χάς, πριν πάμε στο κακό σε­νά­ριο, να δούμε το καλό σε­νά­ριο. Γιατί εμένα μου αρέ­σει πάντα να βλέπω το πο­τή­ρι μι­σο­γε­μά­το.

Τι βλέ­που­με; Βλέ­που­με μια ση­μα­ντι­κή επι­τά­χυν­ση του ρυθ­μού των εμ­βο­λια­σμών την τε­λευ­ταία εβδο­μά­δα, σε όλες τις ηλι­κια­κές κα­τη­γο­ρί­ες, και ελ­πί­ζω ότι αυτό θα συ­νε­χι­στεί.

Άρα, πι­στεύω ότι αυτό το πλαί­σιο, δεν μου αρέ­σει ούτε η λέξη «κί­νη­τρα», ούτε «διευ­κο­λύν­σεις». Θεωρώ ότι ο εμ­βο­λια­σμέ­νος απο­λαμ­βά­νει δι­καιώ­μα­τα τα οποία απορ­ρέ­ουν…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ας πούμε ότι παύει να στε­ρεί­ται τις ελευ­θε­ρί­ες που στε­ρή­θη­κε για λό­γους δη­μό­σιας υγεί­ας.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτός είναι ίσως ο πιο σω­στός ορι­σμός. Γι’ αυτό και το απο­κα­λέ­σα­με Επι­χεί­ρη­ση «Ελευ­θε­ρία».

Και για το ζή­τη­μα του Freedom Pass που δώ­σα­με στην νε­ο­λαία δεν κα­τα­λα­βαί­νω αυτοί οι οποί­οι μας κα­τη­γο­ρούν ότι πάμε να εξα­γο­ρά­σου­με τη νε­ο­λαία, να την εξα­γο­ρά­σου­με με τι όφε­λος; Πι­στεύ­ει κα­νείς πραγ­μα­τι­κά ότι σε δύο χρό­νια που θα γί­νουν εκλο­γές θα θυ­μά­ται η νε­ο­λαία ότι δώ­σα­με 150 ευρώ;

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Αυτό που λένε οι αντί­πα­λοί σας, και βλέ­που­με όλοι, και βλέ­πε­τε και εσείς που δια­βά­ζε­τε τις δη­μο­σκο­πή­σεις, είναι ότι υπάρ­χει ένα μό­νι­μο πρό­βλη­μα της κυ­βέρ­νη­σης να απευ­θυν­θεί σε αυτά τα ακρο­α­τή­ρια, να πε­ρά­σει το μή­νυ­μά της στους νέους.

Και αυτό νο­μί­ζω ότι ανα­τρέ­χει στο προ παν­δη­μί­ας πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό. Αν δεν απα­τώ­μαι, με βάση τα exit polls των εκλο­γών του ’19, οι νέοι ήταν η μόνη κα­τη­γο­ρία στην οποία επι­κρά­τη­σε ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Και αν πι­στέ­ψου­με τις τε­λευ­ταί­ες δη­μο­σκο­πή­σεις, η Νέα Δη­μο­κρα­τία έχει πάρει κε­φά­λι και στους νέους. Κοι­τάξ­τε, το ζή­τη­μα εδώ δεν είναι πο­λι­τι­κό, να το βγά­λου­με τε­λεί­ως από την εξί­σω­ση.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Πά­ντως θα ήθελα να ακού­σω και πώς το ερ­μη­νεύ­ε­τε εσείς.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Θα πάμε και σε αυτό μετά, αλλά να κλεί­σου­με πρώτα το κομ­μά­τι του Freedom Pass. Τι ερ­χό­μα­στε και λέμε; Πρώ­τον, η νε­ο­λαία μας, κα­τε­ξο­χήν αυτές οι ηλι­κί­ες, τα­λαι­πω­ρή­θη­κε πάρα πολύ από την παν­δη­μία.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Νο­μί­ζω όλες οι ηλι­κί­ες.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, αλλά αυτή ου­σια­στι­κά δεν είχε και κα­νέ­να όφε­λος -μπο­ρεί κά­ποιος ερ­γα­ζό­με­νος ο οποί­ος μπήκε σε ανα­στο­λή- ωστό­σο από τα χρή­μα­τα τα οποία δα­πα­νή­θη­καν, ου­σια­στι­κά η νε­ο­λαία δεν είχε κα­νέ­να όφε­λος.

Ερ­χό­μα­στε και λέμε λοι­πόν ότι κά­νου­με τι; Δί­νου­με 150 ευρώ σε συ­γκε­κρι­μέ­νες δρά­σεις, οι οποί­ες το­νώ­νουν επί­σης κλά­δους οι οποί­οι έχουν χτυ­πη­θεί πολύ από την παν­δη­μία. Άρα τα χρή­μα­τα επι­στρέ­φουν στην οι­κο­νο­μία.

Γιατί τα δί­νου­με στους εμ­βο­λια­σμέ­νους; Διότι αυτοί εκ των πραγ­μά­των έχουν με­γά­λη κι­νη­τι­κό­τη­τα. Άρα αν θέ­λεις να τα­ξι­δέ­ψεις, θέλω να είμαι σί­γου­ρος ότι αν πας σε ένα νησί -με τα προ­βλή­μα­τα που έχει η νη­σιω­τι­κό­τη­τά μας- θα είσαι πολύ πιο προ­στα­τευ­μέ­νος. Και αν επι­λέ­ξεις τώρα να μην είσαι εμ­βο­λια­σμέ­νος δεν θα έχεις τη δυ­να­τό­τη­τα να πά­ρεις αυτά τα χρή­μα­τα.

Δεν υπο­χρε­ώ­νου­με κα­νέ­ναν να το κάνει. Πι­στεύω όμως ότι είναι ένα ση­μα­ντι­κό κί­νη­τρο, το οποίο αν προ­στε­θεί και σε δρά­σεις του ιδιω­τι­κού τομέα -βρί­σκω πολύ εν­δια­φέ­ρον το γε­γο­νός ότι ο ιδιω­τι­κός το­μέ­ας έρ­χε­ται και συ­ντο­νί­ζε­ται, χωρίς να τον πα­ρο­τρύ­νου­με εμείς, με κυ­βερ­νη­τι­κές πο­λι­τι­κές, ώστε να δώσει και άλλες πα­ρο­χές σε είδος στους νέους που θα επι­λέ­ξουν να εμ­βο­λια­στούν- πι­στεύω ότι θα μας βοη­θή­σει ση­μα­ντι­κά στο να αυ­ξή­σου­με τα πο­σο­στά εμ­βο­λια­σμού.

Εδώ οι επι­λο­γές είναι τρεις. Ή δεν το κά­νεις, οπότε ου­σια­στι­κά δεν έχεις κάνει τί­πο­τα, βλέ­πεις ότι έχεις ένα πρό­βλη­μα και δεν έχεις κάνει τί­πο­τα. Ή το κά­νεις έτσι όπως το κά­νου­με. Ή δί­νεις τα χρή­μα­τα, τα 150 ευρώ, σε όλους (τους νέους). Οπότε λες, στην ουσία, ότι είναι ένα δώρο για τη νε­ο­λαία.

Επι­λέ­ξα­με να μην κά­νου­με το τρίτο και να το συν­δυά­σου­με με μία πράξη υπευ­θυ­νό­τη­τας. Νο­μί­ζω ότι αυτό είναι το σωστό. Αυτή είναι η σωστή «δο­σο­λο­γία» σε μία κοι­νω­νία η οποία πρέ­πει να οριο­θε­τή­σει και πάλι -και αυτό απο­τε­λεί δικό μου κε­ντρι­κό στόχο- τις σχέ­σεις με­τα­ξύ δι­καιω­μά­των και υπο­χρε­ώ­σε­ων.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Εκεί δεν βλέ­πε­τε όμως ένα δο­μι­κό πρό­βλη­μα στην επι­κοι­νω­νία; Εννοώ στο πόσο σας ακούν ή δεν σας ακούν οι νέοι. Δεν βλέ­πε­τε ένα πρό­βλη­μα ανε­ξάρ­τη­το της παν­δη­μί­ας; Δεν νο­μί­ζω ότι σας κρα­τά­νε μού­τρα επει­δή τους κλεί­σα­τε στο σπίτι.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Είναι σωστό αυτό το οποίο λέτε. Βέ­βαια, αν δει κα­νείς, δεν ωφε­λεί­ται κα­νείς κομ­μα­τι­κά, όλα τα κόμ­μα­τα έχουν πρό­βλη­μα αυτή τη στιγ­μή να μι­λή­σουν στη νε­ο­λαία. Αυτό αφορά και εμάς. Και είναι κάτι το οποίο, αν θέ­λε­τε, το έχω πάρει και προ­σω­πι­κά. Γιατί το λέω αυτό; Έχω παι­διά, 24, 23 και 17 ετών. Θεωρώ δη­λα­δή ότι κα­τα­λα­βαί­νω αρ­κε­τά καλά τις ανη­συ­χί­ες της νε­ο­λαί­ας. Πι­στεύω ότι πάρα πολ­λές από τις πο­λι­τι­κές μας έχουν τους νέους στο προ­σκή­νιο.

Και ανα­φέ­ρω εν­δει­κτι­κά όλες τις πα­ρεμ­βά­σεις που κά­νου­με στην παι­δεία, ας πούμε τις πα­ρεμ­βά­σεις που κά­νου­με για ένα πιο δη­μιουρ­γι­κό σχο­λείο. Όταν κά­θο­μαι και τις συ­ζη­τώ με παι­διά 15-16 χρο­νών -και κάνω πολ­λές τέ­τοιες συ­ζη­τή­σεις- βλέπω με­γά­λο εν­θου­σια­σμό για το γε­γο­νός ότι διευ­ρύ­νου­με τα γνω­στι­κά αντι­κεί­με­να, δί­νου­με με­γα­λύ­τε­ρη ελευ­θε­ρία στο σχο­λείο, ει­σά­γου­με έν­νοιες επαγ­γελ­μα­τι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού. Είναι πολύ δη­μιουρ­γι­κά όλα αυτά.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Άρα τι φταί­ει; Μήπως φταί­ει το brand;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό. Όταν ερ­χό­μα­στε και λέμε ότι θα φτιά­ξου­με ένα νέο ασφα­λι­στι­κό για τους νέους, η έν­νοια δη­λα­δή του ατο­μι­κού κου­μπα­ρά, ότι αυτά τα λεφτά για την επι­κου­ρι­κή σύ­ντα­ξη είναι δικά σου, δεν μπο­ρεί να στα πει­ρά­ξει κα­νείς. Το κρά­τος τα εγ­γυά­ται, αλλά είναι δικά σου. Και αν θέ­λεις να τα δια­χει­ρι­στείς με μη­δε­νι­κό ρίσκο έχεις δι­καί­ω­μα να το κά­νεις. Αν θέ­λεις πάλι να πά­ρεις λίγο πε­ρισ­σό­τε­ρο ρίσκο, πάλι με το κρά­τος να εγ­γυά­ται το κε­φά­λαιο μπο­ρείς να το κά­νεις.

Αλλά είναι δικά σου λεφτά. Άρα το κί­νη­τρο την επό­με­νη ημέρα για να δου­λέ­ψεις ανα­σφά­λι­στος και να πά­ρεις κά­ποια λεφτά μαύρα θα είναι μι­κρό­τε­ρο, διότι θα βλέ­πεις ότι θα λεί­πουν λεφτά από τον δικό σου κου­μπα­ρά.

Αυτή είναι μία με­ταρ­ρύθ­μι­ση που γί­νε­ται για τη νέα γενιά. Όλες οι πα­ρεμ­βά­σεις που κά­νου­με για το ψη­φια­κό κρά­τος πρω­τί­στως αφο­ρούν τη νέα γενιά. Οι πα­ρεμ­βά­σεις που κά­νου­με για το πε­ρι­βάλ­λον. Το πε­ρι­βάλ­λον είναι μία ατζέ­ντα που αφορά τη νέα γενιά. Είναι κα­τε­ξο­χήν έν­δει­ξη δια­γε­νε­α­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης το να ασχο­λη­θού­με με την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Τι φταί­ει τότε, κύριε Πρό­ε­δρε; Ένα παλιό κόμμα, ένα παλιό πο­λι­τι­κό επώ­νυ­μο;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Νο­μί­ζω ότι υπάρ­χει ένα ζή­τη­μα branding, ναι, θα το πω ξε­κά­θα­ρα, υπάρ­χει ένα ζή­τη­μα ει­κό­νας της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας στους νέους. Υπάρ­χει μια τάση οι νέοι να μην βλέ­πουν πάντα με με­γά­λη συ­μπά­θεια κε­ντρο­δε­ξιά, «συ­ντη­ρη­τι­κά» κόμ­μα­τα.

Και η δική μου δου­λειά είναι να τους πείσω ότι εμείς εί­μα­στε το κα­τε­ξο­χήν προ­ο­δευ­τι­κό κόμμα σή­με­ρα. Αν οι νέοι ταυ­τί­ζο­νται με την πρό­ο­δο, οι νέες δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές σή­με­ρα είναι ότι η Νέα Δη­μο­κρα­τία είναι το προ­ο­δευ­τι­κό κόμμα. Και αυτοί οι οποί­οι αγω­νί­ζο­νται, ου­σια­στι­κά, να κρα­τή­σου­με πο­λι­τι­κές που είναι από τη δε­κα­ε­τία του ’80 είναι η πιο σκλη­ρή συ­ντή­ρη­ση.

Σή­με­ρα, στο βα­σι­κό ερώ­τη­μα «πρέ­πει να αλ­λά­ξου­με ή πρέ­πει να μην αλ­λά­ξει τί­πο­τα;» είναι ξε­κά­θα­ρο ποια πο­λι­τι­κή δύ­να­μη λέει ότι «δεν πρέ­πει να αλ­λά­ξει απο­λύ­τως τί­πο­τα». Και ποιος αγω­νί­ζε­ται να πεί­σει ότι αυτές οι αλ­λα­γές τε­λι­κά θα είναι προς όφε­λος της χώρας, προς όφε­λος των πο­λι­τών, έχο­ντας πάντα την έγνοια μας στους πιο αδύ­να­μους. Και βέ­βαια προς όφε­λος κα­τε­ξο­χήν της νε­ο­λαί­ας.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Όμως το πρό­ση­μο της προ­ο­δευ­τι­κό­τη­τας νο­μί­ζω ότι δεν το παίρ­νει κα­νείς μόνο για τις πο­λι­τι­κές του στην οι­κο­νο­μία ή στο πε­ρι­βάλ­λον. Θυ­μά­μαι την πρώτη συ­νέ­ντευ­ξη που δώ­σα­τε ως Πρω­θυ­πουρ­γός στο BBC. Και θυ­μά­μαι τότε τη δη­μο­σιο­γρά­φο να σας πιέ­ζει για το γε­γο­νός ότι έχετε ένα με­γά­λο, πο­λυ­με­λές Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο στο οποίο τότε με­τεί­χαν, αν δεν απα­τώ­μαι, τέσ­σε­ρις γυ­ναί­κες. Έκτο­τε έχετε βελ­τιώ­σει κάπως το πο­σο­στό. Είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος με αυτή την πρό­ο­δο;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι. Είμαι ικα­νο­ποι­η­μέ­νος όμως που εμείς επι­λέ­ξα­με την πρώτη γυ­ναί­κα Πρό­ε­δρο της Δη­μο­κρα­τί­ας.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Και γι’ αυτό ακούω μια γκρί­νια, ότι οι γυ­ναί­κες επι­λέ­γο­νται, δεν θέλω να μειώ­σω βέ­βαια το αξί­ω­μα…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ούτε το αξί­ω­μα μπο­ρεί να μειω­θεί, ούτε η ποιό­τη­τα της Προ­έ­δρου ως αυ­τό­νο­μης προ­σω­πι­κό­τη­τας, με μια ση­μα­ντι­κό­τα­τη δια­δρο­μή πριν γίνει Πρό­ε­δρος. Και νο­μί­ζω ότι έχει δι­καιώ­σει η Πρό­ε­δρος της Δη­μο­κρα­τί­ας την επι­λο­γή μου να την προ­τεί­νω και τε­λι­κά να εκλε­γεί.

Όμως, μιας και μι­λά­με για τέ­τοιου εί­δους ζη­τή­μα­τα, εμείς ήμα­σταν αυτοί οι οποί­οι ζη­τή­σα­με και έχου­με πια στα χέρια μας μια στρα­τη­γι­κή για την κοι­νό­τη­τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Τι θα την κά­νε­τε αυτή τη στρα­τη­γι­κή;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Θα την εφαρ­μό­σου­με στα­δια­κά.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Γιατί βλέπω και μία πίεση από την πλευ­ρά της αντι­πο­λί­τευ­σης, η οποία επι­σπεύ­δει και έχει εξαγ­γεί­λει μια νο­μο­θε­τι­κή πρω­το­βου­λία.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κοι­τάξ­τε, η αντι­πο­λί­τευ­ση ασχο­λή­θη­κε με το θέμα αυτό όταν δια­πί­στω­σε ότι ασχο­λεί­ται η κυ­βέρ­νη­ση. Αλλά δεν είναι κακό να μπο­ρού­με να συμ­φω­νού­με με την αντι­πο­λί­τευ­ση σε κά­ποια πράγ­μα­τα, εγώ είμαι πάντα ανοι­χτός σε διά­λο­γο.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Νο­μί­ζω ότι έχετε επί­γνω­ση ότι θα χρεια­στεί να πεί­σε­τε το κόμμα σας.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, αλλά από την άλλη θέλω να θυ­μί­σω ότι για ένα τέ­τοιο βα­σι­κό ζή­τη­μα που αφορά αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα κά­πο­τε η Νέα Δη­μο­κρα­τία είχε τρι­χο­το­μη­θεί: κά­ποιοι επέ­λε­ξαν να ψη­φί­σουν το σύμ­φω­νο συμ­βί­ω­σης. Και νο­μί­ζω ότι σε μια κοι­νω­νία που ωρι­μά­ζει και σε ένα κόμμα που ωρι­μά­ζει αυτή είναι μια στα­δια­κή δια­δι­κα­σία, αρκεί να κι­νού­μα­στε…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Άρα θα επι­τρέ­ψε­τε στους βου­λευ­τές να ψη­φί­σουν κατά συ­νεί­δη­ση, εν­δε­χο­μέ­νως;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αφή­στε να το δούμε όταν έρ­θου­με σε αυτό το θέμα…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Για να μι­λή­σου­με συ­γκε­κρι­μέ­να, μι­λά­με για τον γάμο στα ομό­φυ­λα ζευ­γά­ρια;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Η στρα­τη­γι­κή δεν αφορά μόνο το θέμα του γάμου. Έχει πάρα πολ­λές άλλες πτυ­χές οι οποί­ες μπο­ρούν να εφαρ­μο­στούν πριν κά­νου­με την ου­σια­στι­κή συ­ζή­τη­ση για το οι­κο­γε­νεια­κό δί­καιο. Δεν είναι μόνο ο γάμος. Είναι και όλα τα δι­καιώ­μα­τα…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Άρα θα λέ­γα­με ότι στα βα­σι­κά το απο­δέ­χε­στε το πό­ρι­σμα Σι­σι­λιά­νου.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Το πό­ρι­σμα έχει πάρα πολ­λές θε­τι­κές προ­τά­σεις. Να δώσω ένα άλλο πα­ρά­δειγ­μα το οποίο με εν­δια­φέ­ρει, που είναι τα θέ­μα­τα του bullying και του σχο­λι­κού εκ­φο­βι­σμού. Το γε­γο­νός ότι, ναι, αυτή η κυ­βέρ­νη­ση ει­σά­γει το μά­θη­μα της σε­ξουα­λι­κής αγω­γής στα σχο­λεία, το οποίο έχει να κάνει και με την ανα­γνώ­ρι­ση της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας και με το σε­βα­σμό στη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα. Όλες αυτές είναι έν­νοιες για τις οποί­ες δεν είδα την προη­γού­με­νη, δήθεν προ­ο­δευ­τι­κή, κυ­βέρ­νη­ση να δίνει κα­νέ­ναν ου­σια­στι­κό αγώνα.

Αλλά πάλι τα ζη­τή­μα­τα των δι­καιω­μά­των δεν θα έπρε­πε να έχουν πο­λι­τι­κό χρώμα. Και νο­μί­ζω ότι αυτό είναι κάτι το οποίο κα­τε­ξο­χήν χα­ρα­κτη­ρί­ζει μια φι­λε­λεύ­θε­ρη προ­ο­δευ­τι­κή ματιά στα πράγ­μα­τα.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Άρα θα επι­διώ­ξε­τε σε αυτό, φα­ντά­ζο­μαι, και τη συ­ναί­νε­ση της αντι­πο­λί­τευ­σης;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως. Μα δεν έχω κρύ­ψει ότι επι­διώ­κω ευ­ρύ­τε­ρες συ­ναι­νέ­σεις. Εξάλ­λου οι συ­ναι­νέ­σεις κρύ­βο­νται τε­λι­κά και στον τρόπο με τον οποίο ψη­φί­ζουν τα κόμ­μα­τα.

Όταν για την πε­ρι­βό­η­τη «μη­τέ­ρα όλων των μαχών», για τον «ερ­γα­σια­κό Με­σαί­ω­να», ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κα­τέ­λη­ξε να ψη­φί­σει πα­ρα­πά­νω από τα μισά άρθρα, άσχε­τα αν δεν το ομο­λό­γη­σε, αυτό ση­μαί­νει ότι τε­λι­κά η συ­ναί­νε­ση επι­τεύ­χθη­κε στην πράξη. Απλά κρύ­φτη­κε πίσω από μια δι­χα­στι­κή ρη­το­ρι­κή, η οποία στην ουσία λέει ότι «εγώ υπάρ­χω μόνο μέσα από τη δια­φω­νία μου σε αυτό το οποίο κάνει η κυ­βέρ­νη­ση».

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Να γυ­ρί­σω τώρα στην παν­δη­μία. Το ένα πράγ­μα που κά­να­τε ήταν το πάσο ελευ­θε­ρί­ας. Το άλλο είναι αυτό το μει­κτό σύ­στη­μα, όπου θα επι­λέ­γουν οι επι­χει­ρη­μα­τί­ες στον χώρο της ψυ­χα­γω­γί­ας ου­σια­στι­κά τους υγειο­νο­μι­κούς όρους λει­τουρ­γί­ας, γιατί για αυτό μι­λά­με -ποιους πε­λά­τες θα δέ­χο­νται, αν θα είναι εμ­βο­λια­σμέ­νοι ή ανεμ­βο­λί­α­στοι. Ακούω πολ­λές φωνές που αμ­φι­σβη­τούν την πρα­κτι­κή εφαρ­μο­γή των μέ­τρων.

Εσείς φα­ντά­ζε­στε ότι θα μπο­ρού­σε κά­ποιος, πη­γαί­νο­ντας τα με­σά­νυ­χτα σε ένα κλαμπ ή στα μπου­ζού­κια, όντως να υφί­στα­ται έναν έλεγ­χο για το αν είναι έγκυ­ρο το πι­στο­ποι­η­τι­κό που κο­μί­ζει;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ξέ­ρε­τε, κάτι μου θυ­μί­ζει αυτό. Θυ­μά­μαι ότι τα ίδια ακού­γα­με όταν απα­γο­ρεύ­σα­με το κά­πνι­σμα. Έγινε. Θέλω να θυ­μί­σω -επει­δή έχου­με ξε­χά­σει, με­σο­λα­βούν δυο χρό­νια, είναι μια ευ­και­ρία να θυ­μη­θού­με κά­ποιες πτυ­χές του απο­λο­γι­σμού ενός πολύ πλού­σιου κυ­βερ­νη­τι­κού έργου- μια από τις πρώ­τες μου απο­φά­σεις ήταν να απα­γο­ρεύ­σω το κά­πνι­σμα σε κλει­στούς χώ­ρους. Τα ίδια πράγ­μα­τα ακού­γα­με τότε, «απο­κλεί­ε­ται να εφαρ­μο­στεί». Εφαρ­μό­στη­κε. Ναι, εφαρ­μό­στη­κε.

Και είναι πάρα πολύ απλό τε­χνο­λο­γι­κά να εφαρ­μο­στεί. Από τη στιγ­μή που έχου­με το πι­στο­ποι­η­τι­κό μας, έχου­με την βάση του ευ­ρω­παϊ­κού ψη­φια­κού πι­στο­ποι­η­τι­κού το οποίο μας λέει αν εί­μα­στε εμ­βο­λια­σμέ­νοι ή αν έχου­με κάνει πρό­σφα­το τεστ ή…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Γιατί όμως το μει­κτό σύ­στη­μα; Γιατί δη­λα­δή δεν επι­λέ­ξα­τε μία κα­θα­ρή λύση που θα έλεγε ότι στους κλει­στούς χώ­ρους δεν θα μπαί­νουν οι ανεμ­βο­λί­α­στοι;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Γιατί καμία χώρα μέχρι στιγ­μής δεν το έχει κάνει αυτό. Διότι θε­ω­ρού­με ότι συ­νταγ­μα­τι­κά θα ήταν ορια­κό. Και διότι κρί­νου­με ότι αυτός είναι ο μέσος δρό­μος στον οποίο πρέ­πει αυτή τη στιγ­μή να κι­νη­θού­με. Η άλλη λύση θα ήταν να μην κά­να­με τί­πο­τα, για μένα η αδρά­νεια δεν είναι ποτέ επι­λο­γή.

Το εξε­τά­σα­με το εν­δε­χό­με­νο αυτό, κα­τα­λή­ξα­με ότι αυτή τη στιγ­μή είναι κάτι το οποίο είναι συ­νταγ­μα­τι­κά ορια­κό. Θα πρέ­πει και κά­ποιος ο οποί­ος είναι ανεμ­βο­λί­α­στος να έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να δια­σκε­δά­σει. Και σί­γου­ρα θα υπάρ­χουν μα­γα­ζιά τα οποία θα του δί­νουν τη δυ­να­τό­τη­τα και την επι­λο­γή να το κάνει, απλά θα έχουν χα­μη­λό­τε­ρη πλη­ρό­τη­τα.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Απλώς αυτό ακού­γε­ται στο τέλος μιας πε­ριό­δου που είχαν ανα­στα­λεί πολλά ατο­μι­κά δι­καιώ­μα­τα. Δεν μι­λά­με εν κενώ αυτή τη στιγ­μή. Νο­μί­ζω ότι ζυ­γί­ζου­με τη συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα ή την αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τα ενός μέ­τρου με βάση τον μεί­ζο­να κίν­δυ­νο.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μισό λεπτό. Έχου­με μια με­γά­λη δια­φο­ρά αυτή τη στιγ­μή. Όταν πή­ρα­με τα μέτρα ορι­ζό­ντιου πε­ριο­ρι­σμού δεν εί­χα­με εμ­βό­λια. Μην το ξε­χνά­με αυτό. Αυτή τη στιγ­μή έχου­με εμ­βό­λια. Έχου­με την απά­ντη­ση. Και έχου­με κά­ποιους αν­θρώ­πους οι οποί­οι επι­λέ­γουν συ­νει­δη­τά, για λό­γους τους οποί­ους συ­ζη­τή­σα­με, να μην προ­στα­τευ­θούν οι ίδιοι, να μην προ­στα­τεύ­σουν τους οι­κεί­ους τους και μέσα από τη συ­μπε­ρι­φο­ρά τους να εγκυ­μο­νεί πάντα ο κίν­δυ­νος ενός νέου κύ­μα­τος.

Να πω και κάτι ακόμα. Γιατί ο εμ­βο­λια­σμός είναι τόσο ση­μα­ντι­κός από ια­τρι­κής πλευ­ράς; Θα προ­σπα­θή­σω να το εξη­γή­σω με απλά λόγια. Ο ιός με­ταλ­λάσ­σε­ται. Και ο ιός θα ψά­χνει πάντα να βρει αρ­κε­τούς υπο­δο­χείς, έτσι ώστε να μπο­ρεί να έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να με­ταλ­λα­χθεί για να επι­βιώ­σει.

Όσο αρ­γού­με στον εμ­βο­λια­σμό -αυτό είναι πα­γκό­σμιο θέμα αλλά προ­φα­νώς αφορά και την πα­τρί­δα μας- τόσο αυ­ξά­νο­νται οι πι­θα­νό­τη­τες, ω μη γέ­νοι­το, να βρε­θού­με με μια με­τάλ­λα­ξη η οποία θα είναι πε­ρισ­σό­τε­ρο αν­θε­κτι­κή στα εμ­βό­λια. Αυτός είναι ο με­γά­λος ια­τρι­κός κίν­δυ­νος αυτή τη στιγ­μή σε πα­γκό­σμιο επί­πε­δο. Δεν μπο­ρού­με, λοι­πόν, μπρο­στά στα δε­δο­μέ­να της επι­στή­μης να σφυ­ρί­ζου­με αδιά­φο­ρα.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Όμως, δεν υπάρ­χει ένα ζή­τη­μα δι­καιο­σύ­νης; Δη­λα­δή εκεί­νος που ενώ έχει τη δυ­να­τό­τη­τα αψηφά τον κίν­δυ­νο, όχι για τον εαυτό του, για την κοι­νω­νία, γιατί πρέ­πει να απο­λαμ­βά­νει όλες τις ανα­φο­ρές της κοι­νω­νι­κής ζωής; Δεν θα τον πάμε σι­δη­ρο­δέ­σμιο να του βά­λου­με τη βε­λό­να στο μπρά­τσο, δεν θα του στε­ρή­σου­με την έξοδο στους ανοι­χτούς χώ­ρους…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτό το οποίο λέμε είναι ότι δια­λέ­γου­με αυτό το δρόμο, αυτή τη στιγ­μή, της προ­σαρ­μο­γής της αγο­ράς σε αυτήν την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Ναι, είναι δε­δο­μέ­νο, πε­ρισ­σό­τε­ρες ελευ­θε­ρί­ες για τους εμ­βο­λια­σμέ­νους, αλλά θα υπάρ­χει η δυ­να­τό­τη­τα και για τους ανεμ­βο­λί­α­στους, εφό­σον το κα­τά­στη­μα το επι­θυ­μεί, να τους εξυ­πη­ρε­τεί, αλλά με χα­μη­λό­τε­ρες πλη­ρό­τη­τες από ό,τι θα ίσχυε για ένα κα­τά­στη­μα το οποίο θα επι­λέ­ξει μόνο εμ­βο­λια­σμέ­νους.

Εάν η αγορά απα­ντή­σει με το να είναι όλα τα κα­τα­στή­μα­τα, κα­τα­στή­μα­τα εμ­βο­λια­σμέ­νων, θα έχεις φτά­σει στο ίδιο απο­τέ­λε­σμα, αλλά με ένα τρόπο ο οποί­ος κατά την άποψή μας είναι συ­νταγ­μα­τι­κά πιο στέ­ρε­ος.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Πά­ντως αν κα­τα­λα­βαί­νω καλά με αυτά που εί­πα­τε στην αρχή, ότι δεν θα λη­φθούν ξανά ορι­ζό­ντια μέτρα, δεν απο­κλεί­ε­ται το εν­δε­χό­με­νο να πάμε και σε μία αυ­στη­ρο­ποί­η­ση αυτού του πλαι­σί­ου, δη­λα­δή στην πιο κα­θα­ρή γραμ­μή. Έτσι δεν είναι;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αφή­στε να δούμε. Θέλω να το­νί­σω ότι αυτή είναι η μία πτυχή μόνο. Η άλλη είναι η πειθώ. Ακούω ότι δεν έχου­με κάνει, λέει, εκ­στρα­τεία πει­θούς. Μα, εί­μα­στε σο­βα­ροί; Εδώ και 16 μήνες δεν μι­λά­με για τί­πο­τα άλλο. Λοι­πόν, έχου­με εξη­γή­σει με όλους τους τρό­πους, επι­στη­μο­νι­κούς, επι­κοι­νω­νια­κούς, την ανά­γκη του εμ­βο­λια­σμού.

Έχου­με θέσει στην διά­θε­ση των πο­λι­τών όλα τα δη­μό­σια δε­δο­μέ­να γύρω από το τι κά­νου­με. Και υπάρ­χουν κά­ποιοι οι οποί­οι μας λένε ότι δεν θέ­λου­με να πεί­σου­με τους πο­λί­τες; Συγ­γνώ­μη δη­λα­δή. Με­ρι­κές φορές πραγ­μα­τι­κά είναι να απο­ρεί κα­νείς με την ποιό­τη­τα του δη­μό­σιου δια­λό­γου.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Γιατί το λέτε αυτό; Θα έλεγε κα­νείς ότι εδώ δεν εί­χα­με κι­νή­μα­τα αντιεμ­βο­λια­στι­κά, όπως εί­δα­με σε άλλες χώρες.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν ανα­φέ­ρο­μαι σε αυτό.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Μόνο ένα μικρό κόμμα της Βου­λής σπε­κου­λά­ρει…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εγώ μπορώ να δεχθώ ότι ένας αντιεμ­βο­λια­στής, φι­λο­σο­φι­κά αντί­θε­τος στην ιδέα του εμ­βο­λί­ου, καλεί τον κόσμο σε μία δια­δή­λω­ση. Αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ είναι κά­ποιος ο οποί­ος πι­στεύ­ει στα εμ­βό­λια και λέει ότι πρέ­πει να εμ­βο­λια­στού­με να λέει «ανα­λαμ­βά­νω και το ρίσκο και ταυ­τό­χρο­να δια­δη­λώ­νω κιό­λας». Αυτό είναι αδια­νό­η­το για εμένα.

Αυτό συ­νι­στά αυτό που έγινε στη χώρα. Κά­ποια στιγ­μή πρέ­πει να το πούμε, ότι υπήρ­ξε ένα ου­σια­στι­κό­τα­το σα­μπο­τάζ, υγειο­νο­μι­κό σα­μπο­τάζ, με μόνο σκοπό την απο­κό­μι­ση πο­λι­τι­κού οφέ­λους -το οποίο τε­λι­κά από ό,τι φαί­νε­ται δεν ήρθε κιό­λας- από κόμ­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης, ξε­κι­νώ­ντας από την αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση. Αυτό είναι ασυγ­χώ­ρη­το για εμένα, ασυγ­χώ­ρη­το.

Θα έχου­με την ευ­και­ρία και μπο­ρού­με να αντι­πα­ρα­τε­θού­με πο­λι­τι­κά για πολλά ζη­τή­μα­τα. Να αντι­πα­ρα­τε­θού­με για το ερ­γα­σια­κό, να αντι­πα­ρα­τε­θού­με για την παι­δεία. Να κά­νου­με αντι­πο­λί­τευ­ση πάνω σε μία υγειο­νο­μι­κή κρίση και να μην κά­νου­με τί­πο­τα για να υπο­στη­ρί­ξου­με ου­σια­στι­κά τη συ­νο­λι­κή προ­σπά­θεια της κυ­βέρ­νη­σης; Για εμένα είναι βαθιά, βαθιά ανή­θι­κη συ­μπε­ρι­φο­ρά. Αλλά από εκεί και πέρα, ο κα­θέ­νας προ­φα­νώς κρί­νε­ται για αυτά τα οποία κάνει.

«Υπήρ­ξε ένα υγειο­νο­μι­κό σα­μπο­τάζ, με μόνο σκοπό την απο­κό­μι­ση πο­λι­τι­κού οφέ­λους -το οποίο τε­λι­κά από ό,τι φαί­νε­ται δεν ήρθε κιό­λας- από κόμ­μα­τα της αντι­πο­λί­τευ­σης, ξε­κι­νώ­ντας από την αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση. Αυτό είναι ασυγ­χώ­ρη­το». Φωτ. Γρα­φείο Τύπου Πρω­θυ­πουρ­γού/ Δη­μή­τρης Πα­πα­μή­τσος.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Εσείς αι­σθά­νε­στε ότι κά­να­τε ό,τι μπο­ρού­σα­τε για να έχει αυτή η κα­μπά­νια, η υγειο­νο­μι­κή, εθνι­κό χα­ρα­κτή­ρα; Θέλω να πω, προ­σπα­θή­σα­τε να έρ­θε­τε σε συ­νεν­νό­η­ση με τις δυ­νά­μεις της αντι­πο­λί­τευ­σης;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα, εί­μα­στε σο­βα­ροί; Προ­φα­νώς και το έχου­με κάνει. Έχου­με κάνει τόσες συ­ζη­τή­σεις στη Βουλή. Ήμα­σταν ανοι­χτοί στην κρι­τι­κή. Προ­σο­χή, δεν εί­πα­με ποτέ όχι, ανα­γνω­ρί­σα­με τα λάθη μας, εί­πα­με «ελάτε εδώ να μας κά­νε­τε προ­τά­σεις». Κά­ποιες από τις προ­τά­σεις αυτές υιο­θε­τή­θη­καν. Αλλά δεν ήταν αυτή η κε­ντρι­κή στρα­τη­γι­κή.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Η κρι­τι­κή που δέ­χε­στε είναι ότι βά­λα­τε την αστυ­νο­μία να δέρ­νει τους νέους…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι, μισό λεπτό. Η κε­ντρι­κή στρα­τη­γι­κή (τους) ήταν: «ανοί­γε­τε, θέ­τε­τε σε κίν­δυ­νο την υγεία. Κλεί­νε­τε, κα­τα­στρέ­φε­τε την οι­κο­νο­μία». Αλλά νο­μί­ζω ότι αυτό τε­λι­κά έχει ίσως λι­γό­τε­ρη ση­μα­σία, διότι τε­λι­κά απο­τυ­πώ­νε­ται και στους πο­λι­τι­κούς συ­σχε­τι­σμούς αν αυτή η στρα­τη­γι­κή είχε απο­τέ­λε­σμα.

Απλά επει­δή έχει μια ιστο­ρι­κή αξία πάντα να κά­νου­με έναν απο­λο­γι­σμό του τι έγινε και τι δεν έγινε, προ­σω­πι­κά αυτά είναι ζη­τή­μα­τα τα οποία νο­μί­ζω ότι κα­τα­γρά­φο­νται. Και πρέ­πει να κα­τα­γρα­φεί η στάση του κα­θε­νός απέ­να­ντι σε μία κρίση η οποία έρ­χε­ται μια φορά στα 100 χρό­νια.

«Το λι­με­νι­κό μας, η ελ­λη­νι­κή ακτο­φυ­λα­κή, δεν είναι υπη­ρε­σία υπο­δο­χής προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών. Είναι εδώ για να φυ­λά­ει τα σύ­νο­ρά μας»

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Να πάμε τώρα στη δεύ­τε­ρη με­γά­λη κρίση της διε­τί­ας: στα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά. Με τι βαθμό βε­βαιό­τη­τας θα λέ­γα­τε ότι έχει κλεί­σει αυτή η πε­ρί­ο­δος πολύ με­γά­λης έντα­σης που όμοιά της νο­μί­ζω δεν θυ­μό­μα­στε μετά το 1996 και τα Ίμια; Συ­να­ντή­σα­τε τον Πρό­ε­δρο Erdogan πρό­σφα­τα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Είμαι πιο σί­γου­ρος ότι το κα­λο­καί­ρι του ’21 θα είναι πιο ήσυχο από το κα­λο­καί­ρι του ’20. Άμα μου λέτε ότι έχου­με αντι­με­τω­πί­σει τη δο­μι­κή αιτία αυτής της κρί­σης και αυτής της έντα­σης θα σας έλεγα όχι, δεν λύ­σα­με ξαφ­νι­κά τα θέ­μα­τά μας με την Τουρ­κία. Αυτό το οποίο κά­να­με όμως είναι να οριο­θε­τή­σου­με ξε­κά­θα­ρα ποιες είναι οι γραμ­μές μας. Να εξη­γή­σου­με στην Τουρ­κία ότι εμείς θέ­λου­με μια καλή σχέση μαζί της και ότι θα ήταν προς όφε­λος και των δύο χωρών και των δύο λαών να έχου­με μια καλή σχέση. Πλην όμως, αν η Τουρ­κία επι­λέ­ξει το δρόμο της κλι­μα­κού­με­νης έντα­σης ως προς τα ελ­λη­νο­τουρ­κι­κά θα υπάρ­χουν τε­λι­κά επι­πτώ­σεις. Και να δεί­ξου­με στο πεδίο ότι ορι­σμέ­νες πρα­κτι­κές δεν είναι απο­δε­κτές.

Η Ελ­λά­δα δεν πρό­κει­ται ποτέ να επι­τρέ­ψει ερ­γα­λειο­ποί­η­ση του προ­σφυ­γι­κού και επα­νά­λη­ψη των φαι­νο­μέ­νων που έγι­ναν στον Έβρο τον πε­ρα­σμέ­νο Μάρ­τιο. Αυτό το απο­δεί­ξα­με στο πεδίο, το απο­δει­κνύ­ου­με κάθε μέρα στο πεδίο. Φτιά­ξα­με τον φρά­χτη στον Έβρο, έχου­με εντεί­νει τις πε­ρι­πο­λί­ες μας στο Αι­γαίο, με από­λυ­το σε­βα­σμό στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα. Είμαι όμως πολύ ξε­κά­θα­ρος ότι το Λι­με­νι­κό μας, η Ελ­λη­νι­κή Ακτο­φυ­λα­κή, δεν είναι υπη­ρε­σία υπο­δο­χής προ­σφύ­γων και με­τα­να­στών.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Αλλά;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Είναι εδώ για να φυ­λά­ει τα σύ­νο­ρα μας. Και αν…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Πώς με­τα­φρά­ζε­ται αυτό στο πεδίο;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: …και αν υπάρ­χει κίν­δυ­νος και κιν­δυ­νεύ­ει οποιοσ­δή­πο­τε στην θά­λασ­σα, αυτός θα σωθεί, όπως έχου­με σώσει χι­λιά­δες ζωές στην θά­λασ­σα. Αυτό κά­νου­με, με από­λυ­τη συμ­μόρ­φω­ση και με τους ευ­ρω­παϊ­κούς κα­νο­νι­σμούς.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Υπάρ­χουν κα­ταγ­γε­λί­ες, που δεν προ­έρ­χο­νται μόνο από την αντι­πο­λί­τευ­ση εδώ, ότι ο Έβρος λει­τουρ­γού­σε και λίγο σαν άλ­λο­θι για να πάμε σε μια πιο σκλη­ρή αντι­με­τώ­πι­ση, σε pushbacks.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Απορ­ρί­πτω την έν­νοια του pushback, ως ορο­λο­γία την απορ­ρί­πτω. Δεν υπάρ­χει η έν­νοια αυτή, η λέξη αυτή στο δικό μου λε­ξι­λό­γιο. Όταν όμως έρ­χε­ται μια βάρκα και την βλέ­που­με, βλέ­που­με από πού φεύ­γει, και έχου­με υπο­χρέ­ω­ση να ενη­με­ρώ­σου­με την Τουρ­κι­κή Ακτο­φυ­λα­κή, ναι, θα την ενη­με­ρώ­σου­με. Και θα κοι­τά­ξου­με να κά­νου­με ό,τι περνά από το χέρι μας, ώστε η βάρκα αυτή να επι­στρέ­ψει από εκεί που ξε­κί­νη­σε. Αυτό κά­νου­με, πάντα με από­λυ­το σε­βα­σμό στην αν­θρώ­πι­νη ζωή. Εί­μα­στε κρά­τος δι­καί­ου. Αλλά αυτό θα συ­νε­χί­σου­με να το κά­νου­με.

Και βέ­βαια θα πρέ­πει να ανα­γνω­ρί­σει κα­νείς ότι η κα­τά­στα­ση στα νησιά είναι πολύ κα­λύ­τε­ρη, καμία σχέση με την κα­τά­στα­ση που κλη­ρο­νο­μή­σα­με.

Δη­μιουρ­γού­με νέες δομές, ορ­γα­νω­μέ­νες δομές, κέ­ντρα υπο­δο­χής και ταυ­το­ποί­η­σης τα οποία θα γί­νουν στα πέντε νησιά. Ταυ­τό­χρο­να, εξα­σφα­λί­σα­με μό­νι­μες φο­ρο­α­παλ­λα­γές γι’ αυτά τα νησιά, με μό­νι­μη μεί­ω­ση του ΦΠΑ κατά 30%, ως οι­κο­νο­μι­κό αντι­στάθ­μι­σμα για την πα­ρου­σία αυτών των κέ­ντρων. Και νο­μί­ζω ότι αν κά­νε­τε ένα ρε­πορ­τάζ αυτή την στιγ­μή στη Λέσβο ή στην Χίο θα σας πουν ότι η κα­τά­στα­ση δεν έχει καμία σχέση με την κα­τά­στα­ση την οποία κλη­ρο­νο­μή­σα­με.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Σας έχω ακού­σει πολ­λές φορές να λέτε ότι είναι ανα­γκαίο να υπάρ­χει μια minimum συ­νεν­νό­η­ση με­τα­ξύ των δύο πλευ­ρών, της Αθή­νας και της Άγκυ­ρας, και ένα ανοι­χτό κα­νά­λι επι­κοι­νω­νί­ας. Αι­σθά­νε­στε ότι έχει επι­τευ­χθεί αυτό, και σε προ­σω­πι­κό επί­πε­δο με τον πρό­ε­δρο Erdogan;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πι­στεύω ότι δεν έχω δυ­σκο­λία να ση­κώ­σω το τη­λέ­φω­νο και να μι­λή­σω…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Έχει πει και δη­μο­σί­ως πολύ βαριά πράγ­μα­τα για εσάς προ­σω­πι­κά.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εντά­ξει…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Έχουν ξε­πε­ρα­στεί αυτά;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτά νο­μί­ζω τα προ­σπερ­νώ. Το κλίμα ήταν καλό…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Μι­λά­τε κα­νο­νι­κά, δη­λα­δή;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως μι­λά­με κα­νο­νι­κά. Μι­λά­με με όλους. Και όλοι πρέ­πει να μι­λούν με όλους. Είναι και μια συ­ζή­τη­ση εν­δια­φέ­ρου­σα, η οποία έγινε και στην Ευ­ρώ­πη με αφορ­μή την σχέση μας με την Ρωσία. Η Αμε­ρι­κή μι­λά­ει, ο Πρό­ε­δρος Biden μι­λά­ει με τον Πρό­ε­δρο Putin. Γι’ αυτό κι εγώ συ­ντά­χθη­κα στο Ευ­ρω­παϊ­κό Συμ­βού­λιο με το στρα­τό­πε­δο αυτών που λένε ότι, «ναι, πρέ­πει να έχου­με δί­αυ­λο επι­κοι­νω­νί­ας και με την Ρωσία σε ανώ­τα­το επί­πε­δο», χωρίς να ση­μαί­νει ότι κά­νου­με εκ­πτώ­σεις στη στρα­τη­γι­κή μας.

Δεν θα μι­λά­με με την Τουρ­κία; Βε­βαί­ως θα μι­λά­με. Και αν υπάρ­χει λόγος, βε­βαί­ως θα ση­κώ­σω το τη­λέ­φω­νο να του μι­λή­σω (του κ. Erdogan) και βε­βαί­ως το ίδιο θα κάνει και αυτός.

Όπως υπάρ­χουν βέ­βαια και τα κα­νά­λια επι­κοι­νω­νί­ας σε όλα τα επί­πε­δα. Από τις διε­ρευ­νη­τι­κές επα­φές, τα μέτρα οι­κο­δό­μη­σης εμπι­στο­σύ­νης, τη σχέση που έχουν οι δύο Υπουρ­γοί -ο κύ­ριος Δέν­διας και ο κύ­ριος Çavuşoğlu επι­κοι­νω­νούν τα­κτι­κά.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Άρα, τι ήταν όλο αυτό; Ήταν ένα σχέ­διο συ­γκε­κρι­μέ­νο και στο­χευ­μέ­νο το οποίο απο­κρού­σα­με ή ήταν πε­ρισ­σό­τε­ρο μία, να το πω έτσι, κυ­κλο­θυ­μι­κή επι­θε­τι­κό­τη­τα;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Νο­μί­ζω ότι η «Γα­λά­ζια Πα­τρί­δα» συ­νι­στά μια αλ­λα­γή του δόγ­μα­τος της τουρ­κι­κής εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής. Πλην όμως είναι ένα δόγμα το οποίο έρ­χε­ται σε ευ­θεία σύ­γκρου­ση με τα εθνι­κά και τα ευ­ρω­παϊ­κά συμ­φέ­ρο­ντα. Κατά συ­νέ­πεια θα υπε­ρα­σπι­στού­με την κυ­ριαρ­χία μας και τα κυ­ριαρ­χι­κά μας δι­καιώ­μα­τα.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Πάμε τώρα σε αυτό που λέ­γα­τε, ότι εί­χα­τε προ­ε­τοι­μα­στεί για τη δια­κυ­βέρ­νη­ση με βα­σι­κό κορμό το επι­τε­λι­κό κρά­τος. Ήθελα να μου πείτε αν είστε ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από τον τρόπο που έχει λει­τουρ­γή­σει μέχρι στιγ­μής. Ακούω μια κρι­τι­κή ότι αυτό που λέμε επι­τε­λι­κό κρά­τος είναι ένα συ­γκε­ντρω­τι­κό Μα­ξί­μου που έχει πε­ριο­ρί­σει σε πε­ρι­φε­ρεια­κό ρόλο τους Υπουρ­γούς και έχει πάρει πάνω του όλες τις αρ­μο­διό­τη­τες και όλη την άσκη­ση πο­λι­τι­κής.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ενώ η επι­λο­γή θα ήταν ο κα­θέ­νας να κάνει ό,τι θέλει, φα­ντά­ζο­μαι; Το λέω γιατί έχω μία πολύ ξε­κά­θα­ρη αντί­λη­ψη για τα συ­νταγ­μα­τι­κά όρια και τις αρ­μο­διό­τη­τες του Πρω­θυ­πουρ­γού. Ο Πρω­θυ­πουρ­γός συ­ντο­νί­ζει την κυ­βέρ­νη­ση και δίνει τις κε­ντρι­κές κα­τευ­θυ­ντή­ριες γραμ­μές. Αυτό ακρι­βώς κάνω.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Φα­ντά­ζο­μαι ότι αυτό εκ­πο­ρεύ­ε­ται και από μια εσω­κομ­μα­τι­κή πίκρα, επει­δή στο επι­τε­λείο σας είναι άν­θρω­ποι που δεν έχουν κομ­μα­τι­κή προ­ϋ­πη­ρε­σία…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Αυτό είναι κάτι τε­λεί­ως ξε­χω­ρι­στό.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: …ούτε δη­μο­κρα­τι­κή νο­μι­μο­ποί­η­ση.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ας δια­κρί­νου­με λοι­πόν το θε­σμι­κό από το προ­σω­πι­κό. Στο θε­σμι­κό, αυτό το οποίο κά­να­με είναι να δώ­σου­με στον Πρω­θυ­πουρ­γό, για πρώτη φορά κατά την άποψή μου από τη με­τα­πο­λί­τευ­ση και μετά, τα θε­σμι­κά ερ­γα­λεία να ασκεί τις πολύ ση­μα­ντι­κές συ­νταγ­μα­τι­κές αρ­μο­διό­τη­τες που έχει.

Ο Πρω­θυ­πουρ­γός είναι ισχυ­ρός με βάση το ελ­λη­νι­κό σύ­νταγ­μα. Έχου­με ένα σύ­στη­μα το οποίο είναι πρω­θυ­πουρ­γο­κε­ντρι­κό, επει­δή έτσι επι­λέ­ξα­με να είναι, βάσει του Συ­ντάγ­μα­τος μας. Άλλα δεν είχε ερ­γα­λεία να ασκή­σει αυτήν την πο­λι­τι­κή. Άρα, μία ισχυ­ρή Γραμ­μα­τεία της Κυ­βέρ­νη­σης, ένα πλαί­σιο το οποίο θέτει στό­χους στους Υπουρ­γούς -οι οποί­οι συμ­φω­νού­νται σε επί­πε­δο Υπουρ­γι­κού Συμ­βου­λί­ου- και ελέγ­χει τους Υπουρ­γούς ανά­λο­γα με την από­δο­σή τους.

Μία πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που δεν νο­μί­ζω ότι την έχου­με ανα­γνω­ρί­σει επαρ­κώς, ότι το Υπουρ­γι­κό Συμ­βού­λιο ως συλ­λο­γι­κό όρ­γα­νο για πρώτη φορά λει­τουρ­γεί με αυτήν την τα­κτι­κό­τη­τα και αυτήν την με­θο­δι­κό­τη­τα, κατ’ ελά­χι­στον μία φορά το μήνα. Παίρ­νει συλ­λο­γι­κές απο­φά­σεις και συ­ζη­τά τα θέ­μα­τα σε ουσία.

Αυτό δεν ση­μαί­νει, προς Θεού, ότι υπο­κα­θι­στού­με τους Υπουρ­γούς. Οι Υπουρ­γοί έχουν στό­χους τους οποί­ους έχουν συμ­φω­νή­σει με εμένα και με την Γραμ­μα­τεία της Κυ­βέρ­νη­σης. Αυτοί οι στό­χοι μπο­ρούν να τρο­πο­ποι­η­θούν, εάν υπάρ­χει σο­βα­ρός λόγος, και στη συ­νέ­χεια αξιο­λο­γού­νται με βάση τα απο­τε­λέ­σμα­τα.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Θα λέ­γα­τε λοι­πόν ότι αυτό που εί­χα­τε σχε­διά­σει έχει λει­τουρ­γή­σει;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως. Δεν ση­μαί­νει ότι έχει λει­τουρ­γή­σει στο 100%. Υπάρ­χουν κά­ποιες αδυ­να­μί­ες τις οποί­ες πρέ­πει να διορ­θώ­σου­με.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ως προς το κομ­μά­τι της λο­γο­δο­σί­ας και της δια­φά­νειας θυ­μά­μαι, ας πούμε, ότι προ­βλε­πό­ταν ότι οι Γε­νι­κοί Γραμ­μα­τείς θα υπο­γρά­φουν συμ­βά­σεις με τα Υπουρ­γεία τους με συ­γκε­κρι­μέ­νους στό­χους βάσει των οποί­ων θα αξιο­λο­γού­νται. Αυτό δεν έχει γίνει ακόμα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πι­στεύω ότι έχου­με κάνει πολύ με­γά­λη πρό­ο­δο στην υλο­ποί­η­ση του νόμου περί επι­τε­λι­κού κρά­τους. Υπάρ­χουν ακόμα πτυ­χές που πρέ­πει να βελ­τιω­θούν, κά­ποιος εν­δε­χο­μέ­νως να τρο­πο­ποι­η­θούν. Η κε­ντρι­κή κα­τεύ­θυν­ση, όμως, είναι αδια­πραγ­μά­τευ­τη. Και θεωρώ ότι έχει δου­λέ­ψει.

Αυτή τη στιγ­μή θεωρώ -δεν θα πε­ρι­μέ­να­τε να σας έλεγα και κάτι δια­φο­ρε­τι­κό- ότι εί­μα­στε μία καλή και απο­τε­λε­σμα­τι­κή κυ­βέρ­νη­ση, η οποία υλο­ποιεί το πρό­γραμ­μά της και ταυ­τό­χρο­να αντι­με­τω­πί­ζει κρί­σεις.

Αυτό δεν μπο­ρεί να γίνει εν κενώ. Ο πο­λί­της δεν μπο­ρεί να ξέρει πόση δου­λειά υπάρ­χει από πίσω για να δει το πα­ρα­γό­με­νο απο­τέ­λε­σμα. Και να σας πω και κάτι; Δεν τον εν­δια­φέ­ρει κιό­λας. Όλοι κρι­νό­μα­στε τε­λι­κά από τα απο­τε­λέ­σμα­τα, όχι από το πόσες ώρες δου­λεύ­ου­με -και σας βε­βαιώ­νω ότι είναι πάρα πολ­λές. Αλλά δεν τον εν­δια­φέ­ρει αυτό τον πο­λί­τη, ο πο­λί­της θέλει να δει απο­τέ­λε­σμα.

Αλλά από εκεί και πέρα δεν ελέγ­χου­με εμείς, προς Θεού, όλες τις απο­φά­σεις των Υπουρ­γών. Και οι Υπουρ­γοί όμως ξέ­ρουν ότι έχουν άμεση πρό­σβα­ση σε εμένα.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Αυτό το σύ­στη­μα πα­ρα­κο­λού­θη­σης του κυ­βερ­νη­τι­κού έργου λει­τουρ­γεί; Υπο­τί­θε­ται ότι θα έβλε­παν και οι πο­λί­τες τρι­μη­νιαί­ες εκ­θέ­σεις προ­ό­δου.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως και λει­τουρ­γεί και έχουν δοθεί πολλά στοι­χεία και απο­τε­λέ­σμα­τα. Και σε μη­νιαία βάση δί­νου­με τον απο­λο­γι­σμό του κυ­βερ­νη­τι­κού έργου, όχι απλά σε τρι­μη­νιαία βάση. Απλά νο­μί­ζω ότι μέσα στον ορυ­μα­γδό της πλη­ρο­φο­ρί­ας και της επι­και­ρό­τη­τας πάρα πολλά από αυτά χά­νο­νται.

Αλλά εμείς σε μη­νιαία βάση πα­ρα­κο­λου­θού­με. Λέμε τι πε­τύ­χα­με αυτό το μήνα, τι θέ­λου­με να πε­τύ­χου­με τον επό­με­νο μήνα. Έχου­με στο­χο­θε­σία σε επί­πε­δο εξα­μή­νου, σε επί­πε­δο χρό­νου. Και προ­φα­νώς έχου­με και τη στο­χο­θε­σία μας για τα υπό­λοι­πα δύο χρό­νια της κυ­βερ­νη­τι­κής μας θη­τεί­ας.

Γιατί πρέ­πει να βλέ­που­με και τους πιο με­γά­λους κύ­κλους και να μπο­ρού­με να προσ­διο­ρί­ζου­με, σε επί­πε­δο δικό μου του­λά­χι­στον, ποια είναι τα πολύ με­γά­λα θέ­μα­τα στα οποία θέλω να αφιε­ρώ­σω πε­ρισ­σό­τε­ρο χρόνο.

Αφιε­ρώ­νω πολύ χρόνο και στα μι­κρό­τε­ρα θέ­μα­τα. Ει­δι­κά στην παν­δη­μία μπαί­νου­με σε με­γά­λη λε­πτο­μέ­ρεια. Θέλω να θυ­μί­σω ότι στην παν­δη­μία κά­να­με ημε­ρή­σιες και μετά τρεις φορές την εβδο­μά­δα συ­σκέ­ψεις με τη δική μου πα­ρου­σία, με εξο­νυ­χι­στι­κή ανά­λυ­ση όλων των στοι­χεί­ων.

Είμαι από τη φύση μου ένας άν­θρω­πος που μου αρέ­σει να μπαί­νω στη λε­πτο­μέ­ρεια των ζη­τη­μά­των.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Φα­ντά­ζο­μαι όμως ότι δεν είναι εφι­κτό να το κά­νε­τε για όλους τους φα­κέ­λους.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι, και δεν πρέ­πει. Αλλά ταυ­τό­χρο­να αι­σθά­νο­μαι πολύ άνετα με το επι­τε­λείο μου, να ξέρω ότι υπάρ­χουν ζη­τή­μα­τα τα οποία θα λυ­θούν πριν φτά­σουν σε εμένα. Και αυτό είναι πολύ καλό. Γιατί αν έφτα­ναν όλα σε εμένα τότε θα εί­χα­με ένα βα­σι­κό­τα­το πρό­βλη­μα ορ­γά­νω­σης της διοί­κη­σης.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Πώς είναι το σκορ; Δη­λα­δή φτά­νουν όσα θα θέ­λα­τε ή φτά­νουν πε­ρισ­σό­τε­ρα τε­λι­κά στο γρα­φείο σας;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Φτά­νουν σί­γου­ρα αυτά που πρέ­πει. Αλλά τι πάει να πει «τι πρέ­πει και τι δεν πρέ­πει»; Αν υπάρ­χει μια δια­φω­νία, αν ας πούμε -συμ­βαί­νει συχνά- δια­φω­νούν δυο Υπουρ­γοί, ποιος θα το λύσει το πρό­βλη­μα; Δεν μπο­ρείς να πεις «βρεί­τε τα».

Κάπως πρέ­πει να λυθεί το πρό­βλη­μα. Αλλά και οι Υπουρ­γοί ξέ­ρουν -και νο­μί­ζω ότι θα σας το πουν- ότι μπο­ρούν να επι­κοι­νω­νή­σουν ανά πάσα στιγ­μή. Το τρι­ψή­φιό μου χτυ­πά­ει πολύ συχνά. Και βέ­βαια και εγώ το κάνω. Εγώ πολύ συχνά παίρ­νω τη­λέ­φω­να και Υπουρ­γούς, Υφυ­πουρ­γούς, μπο­ρεί να πάρω Γε­νι­κούς Γραμ­μα­τείς στο τη­λέ­φω­νο αν θέλω κά­ποια πιο εξει­δι­κευ­μέ­νη πλη­ρο­φο­ρία.

Αυτό είναι το μο­ντέ­λο το οποίο έχω επι­λέ­ξει και γι’ αυτό τε­λι­κά θα κριθώ στο τέλος της τε­τρα­ε­τί­ας. Αλλά θεωρώ ότι είναι ένα μο­ντέ­λο το οποίο φέρ­νει απο­τε­λέ­σμα­τα. Βε­βαί­ως και μπο­ρεί να βελ­τιω­θεί και θα βελ­τιω­θεί, γιατί στα δυο χρό­νια τώρα έχου­με μια ει­κό­να του τι δού­λε­ψε καλά και του τι δεν δού­λε­ψε. Θεωρώ όμως ότι δεν υπάρ­χει άλλος τρό­πος.

Αιφ­νι­διά­ζο­μαι από το γε­γο­νός ότι δεν είχε γίνει νω­ρί­τε­ρα. Δεν μπορώ να αντι­λη­φθώ δη­λα­δή πώς μπο­ρείς να διοι­κή­σεις μια χώρα -γιατί για περί τού­του πρό­κει­ται ου­σια­στι­κά- χωρίς να έχεις τέ­τοιες δομές. Δη­λα­δή, δεν διοι­κεί­ται μια χώρα στο πε­ρί­που.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Εσείς εί­χα­τε πει ότι θα είστε διαρ­κώς παρών και εκτός Μα­ξί­μου και νο­μί­ζω ότι αυτό το έχου­με συ­νη­θί­σει πια, πε­ρί­που ως νε­ω­τε­ρι­σμό, γιατί δεν θυ­μά­μαι πα­ρά­δειγ­μα άλλο τέ­τοιο Πρω­θυ­πουρ­γού να είναι ο ίδιος παρών σε κάθε πρω­το­βου­λία που ανα­κοι­νώ­νε­ται ή σε πε­ριο­δεί­ες.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Να πω κάτι για αυτό, δεν είναι μόνο επι­κοι­νω­νια­κό. Έχει μια ση­μα­σία αυτό, ότι πή­γα­με εχθές στην Ξάνθη -ας πούμε- και ανα­κοι­νώ­σα­με ότι το φυ­σι­κό αέριο θα πάει σε έξι πό­λεις της Ανα­το­λι­κής Μα­κε­δο­νί­ας και Θρά­κης. Είναι πάρα πολύ ση­μα­ντι­κό. Είναι μια ση­μα­ντι­κό­τα­τη επέν­δυ­ση, μειώ­νει το κό­στος ενέρ­γειας, κάνει τη βιο­μη­χα­νία μας πιο αντα­γω­νι­στι­κή και βοη­θά­ει στο να μειώ­σου­με τις εκ­πο­μπές μας.

Για εμένα οι πε­ριο­δεί­ες είναι το κα­λύ­τε­ρο ερέ­θι­σμα να είμαι πραγ­μα­τι­κά κοντά στους πο­λί­τες. Διότι ακούω και ει­σπράτ­τω πολλά πράγ­μα­τα, μικρά, με­σαία, με­γά­λα. Μπορώ να λύνω προ­βλή­μα­τα τα οποία φαί­νο­νται μικρά. Μου αρέ­σει να πη­γαί­νω σε μικρά μέρη, διότι τα μέρη αυτά είναι συχνά ξε­χα­σμέ­να, μπο­ρεί κά­ποιος σε ένα σκλη­ρό εκλο­γι­κό υπο­λο­γι­σμό να πει «ωραία τώρα κι ένα νησί των 500, τι ση­μα­σία έχει, χα­μέ­νος χρό­νος». Όχι, όχι. Κα­τε­ξο­χήν πρέ­πει να εί­μα­στε κοντά στην ακρι­τι­κή Ελ­λά­δα, στα μι­κρό­τε­ρα χωριά μας.

Για εμένα είναι μια πάρα πολύ δη­μιουρ­γι­κή δια­δι­κα­σία και συ­νέ­χεια εκ­πλήσ­σο­μαι ευ­χά­ρι­στα από τις θε­τι­κές ιστο­ρί­ες που βρί­σκω στις πε­ριο­δεί­ες. Δη­λα­δή είναι ξε­κά­θα­ρο ότι υπάρ­χει μια Ελ­λά­δα που δη­μιουρ­γεί. Και δη­μιουρ­γεί κάτω από το ρα­ντάρ. Εσείς συχνά, πρέ­πει να πω, στην εφη­με­ρί­δα σας, ανα­δει­κνύ­ε­τε τέ­τοιες ιστο­ρί­ες.

Και αυτό συμ­βαί­νει σε πολύ με­γα­λύ­τε­ρη έκτα­ση από όσο νο­μί­ζου­με. Συμ­βαί­νει πα­ντού. Συμ­βαί­νει στον ιδιω­τι­κό τομέα. Συμ­βαί­νει στην κοι­νω­νία των πο­λι­τών. Συμ­βαί­νει στον δη­μό­σιο τομέα.

Και θεωρώ ότι χρέος μου είναι να ανα­δεί­ξω και να στη­ρί­ξω αυτή την δη­μιουρ­γι­κή Ελ­λά­δα. Χθες, ας πούμε, βρέ­θη­κα σε ένα σχο­λείο σε ένα μικρό χωριό, στον Νι­κη­φό­ρο Δρά­μας. Συ­νά­ντη­σα έναν κα­θη­γη­τή Φυ­σι­κής ο οποί­ος έχει φτιά­ξει ένα μικρό πα­ρα­τη­ρη­τή­ριο, ένα μικρό αστε­ρο­σκο­πείο ου­σια­στι­κά, με ένα κα­τα­πλη­κτι­κό τη­λε­σκό­πιο και μια εκ­πλη­κτι­κή εξω­τε­ρι­κή έκ­θε­ση με όρ­γα­να φυ­σι­κής, για να δι­δά­σκει στα παι­διά, βιω­μα­τι­κά, την Φυ­σι­κή.

Δεν τον υπο­χρέ­ω­σε κα­νείς να το κάνει αυτό. Το έκανε στον ελεύ­θε­ρο χρόνο του. Και σκε­φτό­μουν: αυτός ο άν­θρω­πος, ο οποί­ος μου έστει­λε μια επι­στο­λή, ήθελα να πάω να του σφίξω το χέρι και να του πω «μπρά­βο, μπο­ρού­με να έχου­με και άλλα τέ­τοια πα­ρα­δείγ­μα­τα»;

Και σκε­φτό­μουν, οι δυο κό­σμοι είναι αυτός ο δη­μό­σιος λει­τουρ­γός, ο οποί­ος κάνει αυτό το κάτι πα­ρα­πά­νω για τα παι­διά του και έχει γίνει πρό­τυ­πο και στη­ρί­ζε­ται από την το­πι­κή κοι­νω­νία και πάνε παι­διά από όλη την Βό­ρεια Ελ­λά­δα να δούνε τα αστέ­ρια μέσα από αυτό το αστε­ρο­σκο­πείο το οποίο βρήκε ο ίδιος με δωρεά. Αυτός είναι ο ένας κό­σμος.

Ο άλλος κό­σμος είναι κά­ποιοι συν­δι­κα­λι­στές οι οποί­οι ανα­πα­ρά­γουν τα ίδια στε­ρε­ό­τυ­πα και δεν θέ­λουν την αξιο­λό­γη­ση.

Λοι­πόν, εγώ είμαι ξε­κά­θα­ρος με ποια πλευ­ρά συ­ντάσ­σο­μαι. Δεν το συ­ζη­τώ. Λοι­πόν, δεν το συ­ζη­τώ. Εγώ είμαι με τον δά­σκα­λο, με τον δά­σκα­λο που δη­μιουρ­γεί.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ανα­φέ­ρε­στε στην ΟΛΜΕ, φα­ντά­ζο­μαι. Πά­ντως κι εκεί είναι δικοί σας συν­δι­κα­λι­στές, του δικού σας κόμ­μα­τος.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ο πρό­ε­δρος της ΟΛΜΕ προ­έρ­χε­ται από την δική σας πα­ρά­τα­ξη.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Θέλω να σας θυ­μί­σω ότι κατά και­ρούς, και πριν γίνω αρ­χη­γός της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας, δεν είχα τις κα­λύ­τε­ρες σχέ­σεις με κά­ποιους -με κά­ποιους, το το­νί­ζω. Αλλά και ο συν­δι­κα­λι­σμός πρέ­πει να εκ­συγ­χρο­νι­στεί. Έχει υπο­χρέ­ω­ση, γιατί αλ­λιώς θα απα­ξιω­θεί. Σή­με­ρα οι συν­δι­κα­λι­στές είναι απα­ξιω­μέ­νοι τε­λεί­ως. Και απορώ πώς δεν το βλέ­πουν. Και πράγ­μα­τι, στις σο­βα­ρές και πιο προηγ­μέ­νες κοι­νω­νί­ες…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Εσείς πώς το εξη­γεί­τε όμως αυτό, ότι άν­θρω­ποι του δικού σας κόμ­μα­τος και μά­λι­στα στε­λέ­χη του κόμ­μα­τος, είναι απέ­να­ντι σε αυτά που εσείς ονο­μά­ζε­τε με­ταρ­ρύθ­μι­ση στη δη­μό­σια εκ­παί­δευ­ση συ­γκε­κρι­μέ­να; Φα­ντά­ζο­μαι ότι αν ψά­ξου­με και σε άλ­λους το­μείς του Δη­μο­σί­ου θα βρού­με και άλλα πα­ρα­δείγ­μα­τα.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα νο­μί­ζω ότι αυτό απο­δει­κνύ­ει εξάλ­λου ότι κά­ποια από τα στε­ρε­ό­τυ­πα, τα κομ­μα­τι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα ή τα κλα­σι­κά στε­ρε­ό­τυ­πα, «δεξιά – αρι­στε­ρά», είναι σε ένα βαθμό ξε­πε­ρα­σμέ­να. Εξάλ­λου και εσείς προ­σω­πι­κά έχετε γρά­ψει συχνά για αυτήν την ανα­διά­τα­ξη του πο­λι­τι­κού σκη­νι­κού. Και βέ­βαια, όταν η ρι­ζο­σπα­στι­κή Αρι­στε­ρά κυ­βέρ­νη­σε σε αγα­στή συ­νερ­γα­σία με την λαϊ­κι­στι­κή Δεξιά αυτό ση­μαί­νει τε­λι­κά ότι οι δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές δεν είναι τόσο κομ­μα­τι­κές, αλλά το­πο­θε­τού­νται σε ένα τε­λεί­ως δια­φο­ρε­τι­κό πλαί­σιο.

Επί­σης, η Νέα Δη­μο­κρα­τία του 2021 δεν είναι η Νέα Δη­μο­κρα­τία του 2016. Και νο­μί­ζω ότι έχω αφή­σει και εγώ το στίγ­μα μου, να αλ­λά­ξω την πα­ρά­τα­ξη ου­σια­στι­κά, όπως είχα δε­σμευ­τεί να την ανα­νε­ώ­σω σε προ­σω­πι­κό, σε ιδέες, να αγκα­λιά­σου­με τις με­γά­λες πο­λι­τι­κές και ιδε­ο­λο­γι­κές προ­κλή­σεις του μέλ­λο­ντος. Πάντα με σε­βα­σμό στην ιστο­ρία μας και σε αυτά τα οποία αυτή η με­γά­λη πα­ρά­τα­ξη έχει προ­σφέ­ρει στον τόπο.

Το λέω διότι φέτος, εκτός από τα 200 χρό­νια, συ­μπλη­ρώ­νο­νται και τα 40 χρό­νια από την εί­σο­δο της Ελ­λά­δος στην τότε Ευ­ρω­παϊ­κή Οι­κο­νο­μι­κή Κοι­νό­τη­τα.

«Η με­γά­λη μου έγνοια αυτή τη στιγ­μή, είναι η ανά­πτυ­ξη η οποία θα έρθει να μην διευ­ρύ­νει αλλά να μι­κρύ­νει τις ανι­σό­τη­τες που υπάρ­χουν. Η παν­δη­μία αλλά και η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή ανα­δει­κνύ­ουν ως από­λυ­τη πο­λι­τι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα την προ­στα­σία και τις ευ­και­ρί­ες στους πιο αδύ­να­μους». Φωτ. Γρα­φείο Τύπου Πρω­θυ­πουρ­γού/ Δη­μή­τρης Πα­πα­μή­τσος

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Για να γυ­ρί­σου­με στο θέμα των δια­χω­ρι­στι­κών γραμ­μών. Θυ­μά­μαι ιδίως την τε­λευ­ταία, πολύ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, την τε­λευ­ταία συ­ζή­τη­ση στη Βουλή, όπου και εσείς και ο αρ­χη­γός της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης ομνύ­α­τε στο μο­ντέ­λο Biden, στο δόγμα Biden.

Και από την πλευ­ρά την άλλη, της Αρι­στε­ράς και της Σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, πα­νη­γυ­ρί­ζουν γιατί θε­ω­ρούν ότι είναι μια δι­καί­ω­ση των δικών τους από­ψε­ων. Ανα­ρω­τιό­μουν: εσείς αι­σθά­νε­στε ότι η παν­δη­μία σας έχει κάνει κε­ντρο­α­ρι­στε­ρό; Εσείς πή­γα­τε δη­λα­δή προς τα εκεί;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δεν είμαι κε­ντρο­α­ρι­στε­ρός. Ήμουν, είμαι και πι­στεύω θα μείνω ένας, πι­στεύω, προ­ο­δευ­τι­κός, φι­λε­λεύ­θε­ρος κε­ντρο­δε­ξιός πο­λι­τι­κός.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Γιατί στην οι­κο­νο­μία ανα­θε­ω­ρεί­ται το μο­ντέ­λο, το νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο, που επι­κρά­τη­σε από τις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του ’80.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Μα βε­βαί­ως. Δεν υπήρ­ξα ποτέ νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρος. Και η με­γά­λη μου έγνοια πάντα, αυτή τη στιγ­μή, είναι η ανά­πτυ­ξη η οποία θα έρθει να μην διευ­ρύ­νει αλλά να μι­κρύ­νει τις ανι­σό­τη­τες που υπάρ­χουν. Αυτό είναι το μέ­λη­μά μου.

Η ανά­πτυ­ξη που θα έρθει τα επό­με­να χρό­νια -και πι­στεύω ότι θα είναι ισχυ­ρή- δεν μπο­ρεί να είναι ίδια με την ανά­πτυ­ξη πριν από την κρίση. Πρώ­τον διότι η ανά­πτυ­ξη πριν από την κρίση ήταν στρε­βλή και στην ουσία ήταν ανά­πτυ­ξη με δα­νει­κά. Προ­κά­λε­σε πολλά από τα προ­βλή­μα­τα τα οποία εκ­δη­λώ­θη­καν τη δύ­σκο­λη δε­κα­ε­τία που ξε­κί­νη­σε το 2010.

Και, δεύ­τε­ρον, διότι και η παν­δη­μία αλλά και η κλι­μα­τι­κή αλ­λα­γή ανα­δει­κνύ­ουν ως από­λυ­τη πο­λι­τι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα την προ­στα­σία και τις ευ­και­ρί­ες στους πιο αδύ­να­μους συ­μπο­λί­τες μας.

Εκεί κα­τα­τεί­νουν και οι πο­λι­τι­κές μας. Θα επα­νέλ­θω στις πα­ρεμ­βά­σεις στο δη­μό­σιο σχο­λείο. Η εκ­παί­δευ­ση πα­ρα­μέ­νει και θα πα­ρα­μέ­νει, πι­στεύω, ο με­γά­λος ιμά­ντας κοι­νω­νι­κής κι­νη­τι­κό­τη­τας. Μπο­ρεί κατ’ ανά­γκη όχι μόνο η πα­νε­πι­στη­μια­κή εκ­παί­δευ­ση, γιατί είναι λάθος να πι­στεύ­ου­με ότι μόνο ένα πτυ­χίο του πα­νε­πι­στη­μί­ου θα σε οδη­γή­σει τε­λι­κά σε μια καλή δου­λειά, με καλές απο­λα­βές και κοι­νω­νι­κή ανα­γνώ­ρι­ση.

Και η με­τα­λυ­κεια­κή εκ­παί­δευ­ση και η τε­χνι­κή εκ­παί­δευ­ση και η δια βίου μά­θη­ση αλλά η εκ­παί­δευ­ση, η δω­ρε­άν δη­μό­σια εκ­παί­δευ­ση, είναι αυτό που θα δώσει τις δυ­να­τό­τη­τες σε κά­ποιον που θα προ­έρ­χε­ται από μια φτωχή οι­κο­γέ­νεια τε­λι­κά να ζήσει μια κα­λύ­τε­ρη ζωή από αυτή των γο­νιών του.

Και νο­μί­ζω ότι γί­νε­ται μια με­γά­λη συ­ζή­τη­ση που επα­να­ξιο­λο­γεί και τον ρόλο της εκ­παί­δευ­σης πα­γκό­σμια, την οποία πρέ­πει και εμείς να πα­ρα­κο­λου­θή­σου­με -και, γιατί όχι, να πρω­τα­γω­νι­στή­σου­με.

Άρα η ιδε­ο­λο­γι­κή μου ταυ­τό­τη­τα είναι πάρα πολύ σαφής. Η παν­δη­μία σί­γου­ρα έδωσε ακόμα με­γα­λύ­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα, στο δικό μου το μυαλό, σε ζη­τή­μα­τα όπως ένα σύγ­χρο­νο Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας και αυτή είναι με­γά­λη πρό­κλη­ση από εδώ και στο εξής.

«Δεν γί­νε­ται να έχου­με τρία πε­ρι­φε­ρεια­κά νο­σο­κο­μεία σε ακτί­να 20-30 χι­λιο­μέ­τρων»

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Στο οποίο όμως δεν έχει αλ­λά­ξει κάτι ακόμη δο­μι­κά. Έχετε στη­ρί­ξει με υλικό και προ­σω­πι­κό, έως ένα βαθμό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Γιατί μικρό είναι αυτό;

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ρωτώ αν έχετε στο νου σας ότι πρέ­πει να αλ­λά­ξει στη διάρ­θρω­σή του.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βε­βαί­ως και πρέ­πει. Και αυτή είναι με­γά­λη ευ­και­ρία και δεν πρό­κει­ται να την αφήσω να πάει χα­μέ­νη. Είναι μία με­γά­λη προ­σω­πι­κή πρό­κλη­ση και για εμένα. Και να πω ότι η υγεία δεν είναι μόνο τα νο­σο­κο­μεία μας.

Η υγεία ξε­κι­νά­ει από την πρό­λη­ψη, από τη δη­μό­σια υγεία. Περ­νά­ει στην πρω­το­βάθ­μια υγεία, πάει στα νο­σο­κο­μεία και μετά πάει στο τι γί­νε­ται μετά τα νο­σο­κο­μεία. Ή κυ­ρί­ως και τι γί­νε­ται -εν­δε­χο­μέ­νως- σε πολύ δύ­σκο­λα θέ­μα­τα, όπως το πώς δια­χει­ρι­ζό­μα­στε το τέλος της ζωής σε πε­ρι­πτώ­σεις ασθε­νειών όπου δυ­στυ­χώς δεν υπάρ­χει θε­ρα­πεία.

Για τη δη­μό­σια υγεία επι­μέ­νω. Η πο­λι­τι­κή μας για το κά­πνι­σμα θα έχει απο­τέ­λε­σμα σε πέντε-δέκα χρό­νια, πολύ ου­σια­στι­κή στη δη­μό­σια υγεία. Δεν μπο­ρού­με να αφή­σου­με την Ελ­λά­δα να είναι πρω­τα­γω­νί­στρια στην παι­δι­κή πα­χυ­σαρ­κία. Είναι αδια­νό­η­το αυτό το οποίο γί­νε­ται. Βλέπω συχνά, περ­πα­τώ στις πε­ριο­δεί­ες μου, το βλέπω, παι­διά 10-12 χρο­νών κα­τα­δι­κά­ζο­νται σε μία ζωή η οποία θα είναι δύ­σκο­λη, με αυ­ξη­μέ­νες πι­θα­νό­τη­τες να αρ­ρω­στή­σουν -γιατί το πα­χύ­σαρ­κο παιδί έχει με­γά­λες πι­θα­νό­τη­τες.

Για εμένα αυτό πρέ­πει να είναι πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα. Δεν μπο­ρεί να συ­ζη­τά­με και να λέμε η πο­λι­τι­κή μας για την υγεία να είναι μόνο οι προ­σλή­ψεις στα νο­σο­κο­μεία. Μα, πόσο ξε­πε­ρα­σμέ­νο είναι αυτό, ως συ­νο­λι­κή έν­νοια; Φυ­σι­κά και προ­σλή­ψεις στα νο­σο­κο­μεία. Και το έχου­με κάνει. Αλλά δεν μπο­ρεί η πο­λι­τι­κή μας για τη δη­μό­σια υγεία να είναι αυτή.

Πρέ­πει να δούμε πώς η τε­χνο­λο­γία θα μας βοη­θή­σει να παίρ­νου­με εμείς κα­λύ­τε­ρα τον έλεγ­χο της υγεί­ας μας, ως ασθε­νείς ή ως υγιείς άν­θρω­ποι. Πρέ­πει να λύ­σου­με το γόρ­διο δεσμό της πρω­το­βάθ­μιας πε­ρί­θαλ­ψης ώστε να μην πη­γαί­νει όλος ο κό­σμος στα νο­σο­κο­μεία.

Και, ναι, στα νο­σο­κο­μεία μας -θα το πω όπως το αι­σθά­νο­μαι- η παν­δη­μία ανέ­δει­ξε ότι πολύ συχνά έχου­με νο­σο­κο­μεία δύο τα­χυ­τή­των. Έχου­με τα με­γά­λα μας νο­σο­κο­μεία στα με­γά­λα αστι­κά κέ­ντρα…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Γιατί; Επει­δή επα­φί­ε­νται στον πα­τριω­τι­σμό του προ­σω­πι­κού;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Όχι. Γιατί έχου­με πε­ρι­φε­ρεια­κά νο­σο­κο­μεία, με­ρι­κές φορές, πε­ρισ­σό­τε­ρα από όσα θα πρέ­πει να έχου­με. Δεν γί­νε­ται να έχου­με τρία νο­σο­κο­μεία μέσα σε ακτί­να 20-30 χι­λιο­μέ­τρων, γιατί όλοι ήθε­λαν ένα νο­σο­κο­μείο στην πόλη τους, και να πε­ρι­μέ­νου­με ότι θα έχου­με τρία καλά νο­σο­κο­μεία. Δεν ση­μαί­νει ότι θα κλεί­σει το νο­σο­κο­μείο, μπο­ρεί να με­τα­τρα­πεί σε μια μο­νά­δα χρο­νί­ως πα­σχό­ντων. Αλλά θα τον ξα­να­φτιά­ξου­με τον υγειο­νο­μι­κό χάρτη.

«Με το που θα τε­λειώ­σει η παν­δη­μία, θα ζη­τή­σω από μια ανε­ξάρ­τη­τη επι­τρο­πή ει­δι­κών να κάνει μια απο­τί­μη­ση, για να αλ­λά­ξου­με τον υγειο­νο­μι­κό χάρτη»

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Άρα στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα θα γί­νουν συγ­χω­νεύ­σεις, αν κα­τα­λα­βαί­νω καλά.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Θα γίνει μια ανα­διορ­γά­νω­ση του υγειο­νο­μι­κού χάρτη γιατί δεν μπο­ρούν και τα πε­ρι­φε­ρεια­κά νο­σο­κο­μεία να τα κά­νουν όλα. Θα κά­νουν ορι­σμέ­να βα­σι­κά καλά και μετά θα συν­δέ­ο­νται με ένα κε­ντρι­κό τρι­το­βάθ­μιο νο­σο­κο­μείο για τα πιο εξει­δι­κευ­μέ­να πε­ρι­στα­τι­κά.

Δεν γί­νε­ται να έχου­με κλι­νι­κές μόνο και μόνο για να έχου­με κά­ποιον διευ­θυ­ντή να κάνει ένα χει­ρουρ­γείο το μήνα. Δεν γί­νο­νται αυτά τα πράγ­μα­τα. Για όλα αυτά φυ­σι­κά το μυ­στι­κό είναι να με­τρά­με, να αξιο­λο­γού­με και να βλέ­που­με το πα­ρα­γό­με­νο απο­τέ­λε­σμα. Και η παν­δη­μία ανέ­δει­ξε ξε­κά­θα­ρα ένα ΕΣΥ δυο τα­χυ­τή­των. Και αυτό δεν μπο­ρού­με να το αφή­σου­με έτσι. Και όποιος αντι­δρά­σει, όταν θα κά­νου­με αυτές τις πα­ρεμ­βά­σεις, θα του θυ­μί­σου­με αυτά τα οποία έγι­ναν στην παν­δη­μία.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Τι εν­νο­εί­τε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εννοώ ότι τα πε­ρι­φε­ρεια­κά μας νο­σο­κο­μεία δο­κι­μά­στη­καν.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Δεν τα κα­τά­φε­ραν, δη­λα­δή;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Δο­κι­μά­στη­καν, βε­βαί­ως δο­κι­μά­στη­καν. Με το που θα τε­λειώ­σει η παν­δη­μία, θα ζη­τή­σω από μια ανε­ξάρ­τη­τη επι­τρο­πή ει­δι­κών να μας κάνει μια συ­νο­λι­κή και ει­λι­κρι­νή απο­τί­μη­ση τι πήγε καλά και τι δεν πήγε.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ανά μο­νά­δα υγεί­ας;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Συ­νο­λι­κά. Τι πήγε καλά και τι δεν πήγε στο Εθνι­κό Σύ­στη­μα Υγεί­ας. Πήγαν πολλά πράγ­μα­τα καλά, έγινε με­γά­λη προ­σπά­θεια, αλλά ανα­δεί­χθη­καν και με­γά­λες αδυ­να­μί­ες. Να κά­νου­με μια αντι­κει­με­νι­κή αξιο­λό­γη­ση για να γί­νου­με κα­λύ­τε­ροι. Ποτέ δεν εί­πα­με ότι τα κά­να­με όλα τέ­λεια. Σί­γου­ρα είναι πολύ καλό, σώ­σα­με πολ­λές ζωές, μόνο και μόνο το να εί­μα­στε πολύ κάτω από τον ευ­ρω­παϊ­κό μέσο όρο σε απώ­λειες.

Αν ήμα­σταν στο μέσο ευ­ρω­παϊ­κό όρο θα είχαν πε­θά­νει χι­λιά­δες άν­θρω­ποι πα­ρα­πά­νω.  Αλλά πέ­θα­ναν πάρα πολ­λοί συ­μπο­λί­τες μας, όπως πε­θά­ναν πα­ντού στον κόσμο. Και ανα­δεί­χθη­καν αδυ­να­μί­ες του συ­στή­μα­τος. Πρέ­πει να τις διορ­θώ­σου­με.

«Η σύ­ζυ­γός μου στο­χο­ποι­ή­θη­κε χυ­δαία»

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Βάσει σχε­δί­ου, βλέ­που­με πολύ Μη­τσο­τά­κη. Αλλά δεν βλέ­που­με μόνο πολύ τον Πρω­θυ­πουρ­γό, έχου­με νο­μί­ζω και μια άλλη πρω­το­τυ­πία: βλέ­που­με και πολύ την πρω­θυ­πουρ­γι­κή οι­κο­γέ­νεια στα media.

Δη­λα­δή βλέ­που­με τη σύ­ζυ­γό σας, τα παι­διά σας. Μέχρι και τα προ­σω­πι­κά του γιου σας έγι­ναν θέμα συ­ζή­τη­σης. Δια­πράτ­τω έτσι την αδια­κρι­σία να σας ρω­τή­σω: αυτό είναι κάτι που σας ενο­χλεί; Είναι, όπως λένε κά­ποιοι αντί­πα­λοί σας, ένα αμε­ρι­κα­νι­κού τύπου πο­λι­τι­κό μάρ­κε­τινγκ; Πώς το νιώ­θε­τε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Κοι­τάξ­τε, τη μεν γυ­ναί­κα μου φρό­ντι­σαν άλλοι να τη βά­λουν στο κάδρο της πο­λι­τι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης. Στο­χο­ποι­ή­θη­κε χυ­δαία και νο­μί­ζω ότι τώρα  πια έχου­με μάθει και ακρι­βώς τι έχει συμ­βεί. Άρα, αυτοί που ασκούν κρι­τι­κή ας κοι­τά­ξουν πρώτα τις δικές τους συ­μπε­ρι­φο­ρές.

Η γυ­ναί­κα μου είναι ένας δυ­να­μι­κός άν­θρω­πος, στα­μά­τη­σε τη δου­λειά της γιατί θε­ω­ρού­σε ότι μπο­ρεί να υπήρ­χαν κά­ποια ασυμ­βί­βα­στα σε σχέση με την ιδιό­τη­τά της ως σύ­ζυ­γος Πρω­θυ­πουρ­γού.

Βοη­θά­ει σιω­πη­λά σε πολλά πράγ­μα­τα τα οποία νο­μί­ζω ότι στη­ρί­ζουν τη χώρα και την ει­κό­να της χώρας. Είναι μια δυ­να­μι­κή γυ­ναί­κα με δη­μό­σια πα­ρου­σία και δεν θα την ήθελα αλ­λιώς.

Και είναι, προ­φα­νώς, και σύ­ζυ­γος του Πρω­θυ­πουρ­γού εκεί που χρειά­ζε­ται να εμ­φα­νι­στού­με ως ζευ­γά­ρι. Γιατί και αυτό είναι μέρος των κα­νό­νων της δη­μό­σιας δι­πλω­μα­τί­ας.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Όχι, δεν ανα­φέ­ρο­μαι στα πρω­τό­κολ­λα…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Από κει και πέρα τώρα, τα παι­διά μου είναι πια, εδώ και λίγες μέρες,  και τα τρία ενή­λι­κα. Όταν υπάρ­χει μια πα­ρου­σία στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης -και τα ίδια επι­λέ­γουν να έχουν πα­ρου­σία στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης- το θεωρώ απο­λύ­τως λο­γι­κό να προ­κα­λούν κά­ποιο εν­δια­φέ­ρον.

Είναι όμως πάρα πολύ προ­σε­κτι­κά. Δεν επι­ζη­τούν κα­θό­λου τη δη­μο­σιό­τη­τα τα ίδια. Ο γιος μου έκανε τη θη­τεία του στον Έβρο, όλη του τη θη­τεία στον Έβρο. Και έχει κάθε λόγο να είναι πολύ πε­ρή­φα­νος, γιατί έκανε μια κα­νο­νι­κό­τα­τη θη­τεία, με πάρα πολ­λές υπη­ρε­σί­ες. Ούτε το δια­φή­μι­σε, ούτε προ­σπά­θη­σε να απο­κο­μί­σει κα­νείς κά­ποιο όφε­λος. Τώρα, τι θέ­λε­τε να σας πω; Να το πω, μιας και μου κά­να­τε την ερώ­τη­ση, ναι, προ­φα­νώς υπήρ­χαν μη­χα­νι­σμοί που στο­χο­ποί­η­σαν μέχρι και την προ­σω­πι­κή του σχέση.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Τα πα­ρα­κο­λου­θεί­τε αυτά; Υπάρ­χει αυτός ο μύλος των κοι­νω­νι­κών δι­κτύ­ων…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εγώ προ­σω­πι­κά νο­μί­ζω ότι δεν ακου­μπούν πολύ την κοι­νω­νία. και είναι ένα κλει­στό…

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Εσάς προ­σω­πι­κά σας ενο­χλεί αυτό, το πα­ρα­κο­λου­θεί­τε, έστω και σαν φαι­νό­με­νο; Σας αγ­γί­ζει;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Βέ­βαια, το πα­ρα­κο­λου­θώ. Προ­σω­πι­κά δεν με αγ­γί­ζει γιατί αρ­νού­μαι. Δεν δια­βά­ζω ει­δι­κά ορ­γα­νω­μέ­να αρ­νη­τι­κά σχό­λια, υβρι­στι­κά, δεν με εν­δια­φέ­ρουν κα­θό­λου. Είμαι πάντα ανοι­χτός στην κα­λο­προ­αί­ρε­τη κρι­τι­κή αλλά αυτά τα προ­σπερ­νώ τε­λεί­ως.

Αυτό όμως δη­μιουρ­γεί ένα πρό­βλη­μα δη­μο­κρα­τί­ας και το οποίο θα πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­σου­με. Η αλή­θεια είναι ότι τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης μας φέρ­νουν τε­λι­κά σε επαφή με αν­θρώ­πους που πι­στεύ­ουν τα ίδια πράγ­μα­τα με εμάς, διότι αυτό που­λά­ει τε­λι­κά. Οι αλ­γό­ριθ­μοί τους είναι έτσι σχε­δια­σμέ­νοι. Και αυτό δη­μιουρ­γεί το φαι­νό­με­νο των «δω­μα­τί­ων της ηχούς» όπου στην ουσία ακού­με μόνο από­ψεις που ται­ριά­ζουν με τις δικές μας.

Αυτό είναι ένα βα­σι­κό πρό­βλη­μα δη­μο­κρα­τί­ας το οποίο νο­μί­ζω ότι πρέ­πει να απα­σχο­λή­σει συ­νο­λι­κά τον δη­μό­σιο διά­λο­γο και το πώς ακού­με την άλλη άποψη και το πώς μπο­ρού­με να συ­ζη­τή­σου­με πο­λι­τι­σμέ­να, να δια­φω­νή­σου­με, έντο­να εν­δε­χο­μέ­νως αλλά χωρίς ύβρεις, χωρίς ακραί­ους χα­ρα­κτη­ρι­στι­κούς, χωρίς την προ­σω­πι­κή στο­χο­ποί­η­ση και τις δο­λο­φο­νί­ες χα­ρα­κτή­ρων που δυ­στυ­χώς έχουν γίνει κα­νό­νας πια. Και είναι πρό­βλη­μα δη­μο­κρα­τί­ας.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Αλλά δεν σας θίγει σε προ­σω­πι­κό επί­πε­δο;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Να πω απλά ότι είναι πολύ δύ­σκο­λο να πεί­σου­με νέους αν­θρώ­πους να ασχο­λη­θούν με την πο­λι­τι­κή όταν ξέ­ρουν ότι το τί­μη­μα της ενα­σχό­λη­σης με τα κοινά είναι δο­λο­φο­νία χα­ρα­κτή­ρα, του δικού σου και της οι­κο­γέ­νειάς σου.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Κά­ποιοι θε­ω­ρούν ότι ο Μη­τσο­τά­κης έχει με­γα­λώ­σει σε μια πο­λι­τι­κή οι­κο­γέ­νεια που τα έχει υπο­στεί αυτά από τότε που θυ­μά­ται τον εαυτό του…

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Ναι, αλλά η έντα­ση της κρι­τι­κής και ο τρό­πος με τον οποί­ον τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης έχουν βγά­λει στο προ­σκή­νιο αυτήν την το­ξι­κό­τη­τα, νο­μί­ζω ότι αυτό είναι ένα φαι­νό­με­νο των και­ρών.

Είναι μέρος της δου­λειάς μας. Απλά δεν είναι πάντα εύ­κο­λο, είναι πάρα πολύ δύ­σκο­λο όταν ακου­μπά­ει την οι­κο­γέ­νειά σου. Για εμένα προ­σω­πι­κά, δεν έχω καμία δυ­σκο­λία, τα ξε­περ­νώ με με­γά­λη ευ­κο­λία, αλλά εδώ δεν συ­ζη­τά­με γι’ αυτό. Και ει­δι­κά για τη σύ­ζυ­γό μου, υπήρ­ξε μια χυ­δαία στο­χο­ποί­η­ση, κε­ντρι­κά ενορ­χη­στρω­μέ­νη, με πολ­λές απο­δεί­ξεις. Θα στα­μα­τή­σω εδώ, δεν θέλω να πω κάτι πα­ρα­πά­νω.

«Να δια­τη­ρή­σου­με την εγρή­γορ­ση της παν­δη­μί­ας»

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Σας έχω ακού­σει να λέτε ότι δεν έχετε λόγο να πάτε σε εκλο­γές γιατί έχετε μια στέ­ρεη κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία. Και δεν θα σας βάλω να το πείτε πάλι, γιατί θεωρώ ότι θα μου πείτε το ίδιο, ότι δεν θα πάτε σε εκλο­γές. Αλλά ανα­ρω­τιέ­μαι, επει­δή υπάρ­χει αυτό το κλίμα και οι δη­μο­σκο­πή­σεις όλες δεί­χνουν μια δια­φο­ρά με­γα­λύ­τε­ρη από αυτή που εί­χα­τε πε­τύ­χει στις εκλο­γές, μήπως ανη­συ­χεί­τε ότι η ψα­λί­δα αυτή μπο­ρεί να είναι και πα­γί­δα; Μήπως μπο­ρεί να οδη­γή­σει σε φαι­νό­με­να εφη­συ­χα­σμού ή αλα­ζο­νεί­ας;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Για μένα αυτό που λέτε είναι ένα εύ­λο­γο ερώ­τη­μα. Θέλω να δια­τη­ρή­σω τα επό­με­να δύο χρό­νια αυτήν την αί­σθη­ση του κα­τε­πεί­γο­ντος η οποία μας επι­βλή­θη­κε λόγω της παν­δη­μί­ας.

Οι προ­κλή­σεις, από μια πλευ­ρά, είναι πιο εν­δια­φέ­ρου­σες. Έχου­με ένα Τα­μείο Ανά­καμ­ψης να δια­χει­ρι­στού­με. Έχου­με μία οι­κο­νο­μία η οποία σα­φέ­στα­τα ανα­κάμ­πτει και πι­στεύω ότι θα ανα­κάμ­ψει γρή­γο­ρα. Έχου­με πολύ δη­μιουρ­γι­κές πο­λι­τι­κές τις οποί­ες μπο­ρού­με να εφαρ­μό­σου­με προς όφε­λος των πο­λι­τών. Και φυ­σι­κά υπάρ­χει πάντα το απρό­ο­πτο, το οποίο ανά πάσα στιγ­μή πρέ­πει να κα­λεί­σαι να δια­χει­ρι­στείς.

Όχι, δεν πρό­κει­ται να επι­τρέ­ψω στον εαυτό μου κα­νέ­ναν εφη­συ­χα­σμό. Με­ρι­κές φορές πρέ­πει να παίρ­νει κα­νείς μια βαθιά ανάσα, μία από­στα­ση από μία καλή δη­μο­σκό­πη­ση και να λέει στον εαυτό του ότι τον επό­με­νο μήνα μπο­ρεί να είναι πολύ χει­ρό­τε­ρα. Και να προ­ε­τοι­μά­ζε­ται για αυτό το εν­δε­χό­με­νο.

Από την άλλη, η όποια επι­τυ­χία μας αυτά τα δύο χρό­νια ανε­βά­ζει και τον πήχη των προσ­δο­κιών. Άρα, αν οι πο­λί­τες πε­ρι­μέ­νουν πιο πολλά από εμάς είναι απο­λύ­τως δι­καιο­λο­γη­μέ­νο. Αν κά­να­με μία επα­νά­στα­ση -και το λέω γιατί πι­στεύω ότι έτσι είναι- στα ζη­τή­μα­τα του gov.gr και της ηλε­κτρο­νι­κής δια­κυ­βέρ­νη­σης, ναι, οι πο­λί­τες πε­ρι­μέ­νουν κι άλλα. Και θα πρέ­πει να ξέ­ρου­με ότι δεν στα­μα­τά ποτέ η δου­λειά. Είναι μία δου­λειά στην οποία όσο πιο ψηλά βά­ζεις τον πήχη τόσο πιο πολύ πρέ­πει να δου­λέ­ψεις για να τον ξε­πε­ρά­σεις.

Οι πο­λί­τες έχουν προσ­δο­κί­ες από εμάς και για αυτό και είναι αυ­στη­ροί στην κρι­τι­κή τους και έχουν κάθε δίκιο να είναι αυ­στη­ροί.

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Είναι όμως μία δου­λειά -και τε­λειώ­νω με αυτή την ερώ­τη­ση- που δη­μο­κρα­τι­κά τε­λειώ­νει σε δύο χρό­νια το αρ­γό­τε­ρο. Ανα­ρω­τιέ­μαι, εσείς από τι θα θέ­λα­τε να κρι­θεί­τε τον Ιού­λιο του 2023 ή νω­ρί­τε­ρα; Ποια κου­τά­κια θα πρέ­πει να τσε­κά­ρει ο ψη­φο­φό­ρος για να πει ότι ο Μη­τσο­τά­κης πέ­τυ­χε;

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Πρώ­τον ήμουν συ­νε­πής στο προ­ε­κλο­γι­κό μου πρό­γραμ­μα; Μεί­ω­σα φό­ρους; Άλ­λα­ξα το κρά­τος; Έκανα ση­μα­ντι­κές πα­ρεμ­βά­σεις στην υγεία και στην παι­δεία; Ενί­σχυ­σα τη γε­ω­πο­λι­τι­κή θέση της χώρας; Όλα αυτά απο­τε­λού­σαν μέρος του προ­γράμ­μα­τός μας.

Δεύ­τε­ρον, τι θα κά­νεις στα επό­με­να; Πολύ ωραία, τα έκα­νες αυτά, αλλά δεν ψη­φί­ζει κα­νείς για αυτά που έκα­νες. Άρα ποιο θα είναι το σχέ­διό μας για την επό­με­νη τε­τρα­ε­τία; Δεν μπορώ να σας το πω ακόμα αλλά έχω μία ξε­κά­θα­ρη ει­κό­να από ση­μα­ντι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που προ­φα­νώς δεν θα έχουν τε­λειώ­σει και δεν θα έχουν ολο­κλη­ρω­θεί στη διε­τία.

Ο σκο­πός μου είναι να βάλω την Ελ­λά­δα σε έναν μα­κρο­χρό­νιο κύκλο υγιούς προ­ό­δου, όχι μόνο ανά­πτυ­ξης. Γιατί πι­στεύω ότι η οι­κο­νο­μι­κή και η κοι­νω­νι­κή πρό­ο­δος δεν είναι μόνο ζή­τη­μα οι­κο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης. Είναι κάτι πολύ ευ­ρύ­τε­ρο.

Άρα, εγώ θέλω να ανοί­ξει ένας με­γά­λος κύ­κλος για τη χώρα ο οποί­ος ξε­περ­νά κατά πολύ τη μία τε­τρα­ε­τία. Και κά­ποια στιγ­μή να μπο­ρού­με να πούμε ότι από εκεί που ήμα­σταν μία χώρα που συ­στη­μα­τι­κά υπο­λεί­πε­ται της υπό­λοι­πης Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης ως προς μία σειρά από δεί­κτες, να τους ξε­πε­ρά­σου­με. Να κά­νου­με δη­λα­δή ένα άλμα προ­ό­δου. Και αυτό δεν μπο­ρεί να γίνει, προ­φα­νώς, σε μία τε­τρα­ε­τία.

Από εκεί και πέρα, ξέ­ρε­τε, τα δι­λήμ­μα­τα είναι και λίγο απλά και τε­λι­κά οι πο­λί­τες θα πουν: «εί­χα­με τέσ­σε­ρα χρό­νια Μη­τσο­τά­κη, πριν από αυτό εί­χα­με τέσ­σε­ρα χρό­νια Τσί­πρα. Δια­λέ­γε­τε και παίρ­νε­τε».

Μι­χά­λης Τσιν­τσί­νης: Ευ­χα­ρι­στώ πολύ για τη συ­ζή­τη­ση, κύριε Πρό­ε­δρε. Ελ­πί­ζω να εί­μα­στε σε θέση να ξα­να­κά­νου­με αυτή την κου­βέ­ντα και τον απο­λο­γι­σμό.

Κυ­ριά­κος Μη­τσο­τά­κης: Εγώ σας ευ­χα­ρι­στώ.

Πηγή kathimerini.gr