Ο Γιώργος Πάττας κέρδισε το 2ο Βραβείο σε Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό

Ο Ροδίτης συγγραφέας-ποιητής Γιώργος Πάττας με το ποίημα του με τίτλο “Πατρίς Γλυ­κο­φι­λούσα” κέρδισε το Β’ Βραβείο στον 10ο Παγκό­σμιο Ποι­η­τικό Δια­γω­νι­σμό με θέμα «Ελλάδας προ­σκλη­τή­ριο 1821-2021…κοιτίδα του πνεύ­μα­τος, του πολι­τι­σμού και της ειρήνης» που διορ­γα­νώ­θηκε από την Αμφι­κτυο­νία Ελλη­νι­σμού και είναι αφιε­ρω­μέ­νος στα 200 Χρόνια από την Επα­νά­σταση του 1821.

Το ποίημα μάλιστα συμπε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στην Ανθο­λο­γία Ι’ Παγκό­σμιου Ποι­η­τι­κού Δια­γω­νι­σμού – 2021, με το ίδιο θέμα.

Το ποίημα που κέρδισε είναι το εξής:

«Πατρίς Γλυ­κο­φι­λούσα» (Γεωρ­γίου Ι. Πάττα)

Η μονα­δική χώρα που επέζησε μέσα στην σκλαβιά,

ειν’η Ελλάδα η ξακου­στή, ηρώων καραβιά.

Χρυσές σελίδες πνεύ­μα­τος και ιστο­ρίας γράφει,

με θαύμα το κατόρ­θωσε, Θεός το υπο­γρά­φει.

Κοιτίδα του πολι­τι­σμού, δικαίως ονο­μά­σαν

και τα μεγάλα πνεύ­ματα που έβγαλε, αγιάσαν.

Πάντοτε την εζή­λευαν μα και την εφθο­νού­σαν,

πληγές πολλές κατά­φε­ραν και την ψυχορ­ρα­γού­σαν.

Τα επι­τεύγ­ματα της τρομερά, τα έπη της μεγάλα,

πολλών λαών απο­τε­λεί, την τέλεια δασκάλα.

Ποιος να το πίστευε αυτό που έχουνε κατα­φέ­ρει,

οι κλέφτες και οι αρμα­τω­λοί, με Γέρο κανο­νιέρη.

Σαν ένα σώμα μια ψυχή ξεχύ­θη­καν στην πλάση,

κατόρ­θω­σαν το αδύνατο, στου φεγ­γα­ριού την χάση.

Χωρίς πολλά εφόδια, δίχως καμιά ελπίδα,

πέτυχαν ν’αποκτήσουμε και πάλι την πατρίδα.

Μα όπως σ’όλους τους ήρωες δεν λείπουν τα ψεγάδια,

οι έριδες των αδελφών, απύθ­μενα πηγάδια.

Η δύναμη μας τρομερή μα μόνο ενω­μέ­νοι,

καμία νίκη δεν θα’ρθει, αν όντως διχα­σμέ­νοι.

Κι αν τα χρόνια πέρασαν και πάμε σαν χαμένοι,

το μήνυμα της λευ­τε­ριάς, ακόμα παρα­μέ­νει.

Σε χει­με­ρία νάρκη μπαί­νουμε σε λήθαργο βαρύ,

χρειά­ζε­ται επα­γρύ­πνηση, αγάπη καθαρή.

Αν τα ιδανικά ξεθά­ψουμε και δούμε την αξία,

τότες θα εξα­φα­νι­στεί αμέσως η φοβία.

Όταν ανα­κα­λύ­ψουμε τι αίμα κου­βα­λάμε,

ολη­με­ρίς τα μούσια μας σίγουρα θα βλογάμε.

Μία σπίθα από την λάμψη προ­γό­νων να φωτίσει,

σε πρόοδο και προκοπή, θα μας οδη­γή­σει.

Οι ανα­μνή­σεις μόνες τους δεν φτάνουν θέλει κι άλλο,

απο­φα­σι­στι­κό­τητα και θέληση και τσαγανό μεγάλο.

Ειρη­νικά πορεύ­ο­ντας έργα δημιουρ­γούμε,

μα ξέρουμε πολύ καλά σκληρά να πολε­μούμε.

Το Έθνος το Ελλη­νικό πάντοτε θα υπάρχει,

με φωτεινό του οδηγό τον Μέγα Ταξιάρχη.

Ελλάς αγα­πη­μένη μας πατρίς γλυ­κο­φι­λούσα,

για σένα νε την πίστη μου παντού θ’ομολογούσα.

Όρκο με αίμα δίνουμε υπό­σχεση μεγάλη,

την γαλα­νό­λευκη εσαεί, ψηλά, εκεί, ν’αγάλει.