Συλλυπητήρια δήλωση του Δημάρχου Ρόδου Αντώνη Β. Καμπουράκη, για την απώλεια της Άννας- Ραϋμόνδου- Ιωαννίδη

Η Ρόδος απο­χαι­ρετά τη Δασκάλα της, την Άννα Ραϋμόνδου-Ιωαννίδη. Νησιώ­τισσα από την Άνδρο, ήρθε στη Ρόδο ως φοι­τή­τρια της Παι­δα­γω­γι­κής Ακα­δη­μίας, έκανε το νησί μας πατρίδα της κι έμεινε εδώ να κάνει ένα σπου­δαίο έργο και μια σπου­δαία οικο­γέ­νεια. Πέρασαν χιλιά­δες Ροδι­τό­πουλα από τα χέρια της στη μακρά θητεία της, πρώτα στην Ιαλυσό στο Καζού­λειο και έπειτα στο πρότυπο Δημο­τικό Σχολείο της Ρόδου, απ’ όπου και συντα­ξιο­δο­τή­θηκε.

Είναι δια­χρο­νική η γνωστή ρήση του Μ. Αλε­ξάν­δρου «στους γονείς μου οφείλω το ζην, αλλά στον δάσκαλό μου το ευ ζην». Αυτή την καθο­ρι­στική σημασία του δασκά­λου στη ζωή όλων μας, επι­βε­βαί­ωσε με το πολύ­χρονο εκπαι­δευ­τικό της έργο. Έργο που δεν είχε να κάνει μόνο με τις γνώσεις, με τα γράμ­ματα και τους αριθ­μούς αλλά και με τις αρχές και με τις αξίες με τις οποίες γαλού­χησε όλους τους μαθητές της.

Υπήρξε η ίδια με τη ζωή της ένα υπο­δειγ­μα­τικό παρά­δειγμα προ­σφο­ράς κι αλλη­λεγ­γύης. Ιδρυ­τικό μέλος και πρό­ε­δρος επί 32 χρόνια του Συν­δέ­σμου Αγάπης. Διαρκής προ­σφορά και μέριμνα για τον συνάν­θρωπο μέσα από τη Διεθνή Αμνη­στία, το Σώμα Ελλη­νί­δων Οδηγών, τον Σύλλογο Φίλων Νοσο­κο­μείου Ρόδου, τη ΧΕΝ και το Λύκειο Ελλη­νί­δων Ρόδου. Ταυ­τό­χρονα υπήρξε και ένα υπο­δειγ­μα­τικό παρά­δειγμα μητέρας και γιαγιάς. Παντρε­μένη με τον Βαλάση Ιωαν­νίδη, έμπορο από την Λίνδο, απέ­κτη­σαν δύο κόρες, την Δήμητρα και την Ειρήνη, τέσ­σε­ρις εγγονές και δύο δισέγ­γονα.

Η γνώση «χέρι-χέρι» με το ήθος. Αυτή υπήρξε η Άννα Ραϋμόνδου-Ιωαννίδη. Εκπλή­ρωσε την απο­στολή της ως ακέ­ραιος άνθρω­πος και φεύγει πλήρης ημερών. Θα ζει όμως στις μνήμες των μαθητών της. Γιατί κανείς μας δεν ξεχνά τη δασκάλα του που τον πήρε από το χέρι για να του απο­κα­λύ­ψει ένα κόσμο ολό­κληρο. Όπως ακριβώς έκανε για τόσες και τόσες γενιές Ροδιτών η «Κυρία Άννα».

Για αυτό και η παρα­κα­τα­θήκη που αφήνει στο νησί μας είναι πολύ­τιμη. Το μέλλον της Ρόδου είναι τα παιδιά της. Και το μέλλον των παιδιών της εξαρ­τά­ται σε μεγάλο βαθμό από τους δασκά­λους και τις δασκά­λες τους, για να χτίσουν ολο­κλη­ρω­μέ­νες προ­σω­πι­κό­τη­τες και να πετύ­χουν στη ζωή τους.

Η μνήμη της θα εμπνέει πάντα. Πρώτα απ’ όλα τους νέους άξιους δασκά­λους και νέες άξιες δασκά­λες της. Αλλά και όλους εμάς, ως τοπική κοι­νω­νία και Δήμο. Με όλες τις δυνά­μεις μας να είμαστε κοντά τους στο σπου­δαίο έργο που έχουν να κάνουν. Να στη­ρί­ζουμε την εκπαί­δευση, τα σχολεία μας, τις σχο­λι­κές κοι­νό­τη­τες. Κι αν μας βλέπει από κάπου εκεί ψηλά, θα ξέρουμε πως θα είναι ικα­νο­ποι­η­μένη με το έργο της να συνε­χί­ζε­ται. Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Ρόδου που την υπο­δέ­χε­ται, της Ρόδου που τόσο αγάπησε και ανάλωσε κάθε της ικμάδα στην υπη­ρε­σία των παιδιών της!