Τα ορφανά προβλήματα του τόπου και οι αστέρες της εξουσίας-Γιώργος Μαρής Υπ. Δημοτικός Σύμβουλος με τον Χατζή Χατζηευθυμίου

Το τελευ­ταίο διά­στημα εξαι­τίας βεβαίως των εκλογών ένα ολό­κληρο παλαιο­κομ­μα­τι­κού τύπου επι­κοι­νω­νιακό σύστημα έχει ενερ­γο­ποι­η­θεί ξανά. Δεν έχει σημασία εάν τα μέλη του ίδιου συστή­μα­τος είναι τα μισά από αυτά απο­γοη­τευ­μένα από την απο­τυ­χη­μένη σούπα που μας κέρασαν τα τέσσερα τελευ­ταία χρόνια, ούτε το εάν πολλά από αυτά πλέον την έχουν «κάνει» για άλλες πολι­τείες. Σημασία έχει να κερ­δί­σουν και αυτό το αγώνα. Για αυτό το λόγο ξανά ενερ­γο­ποι­ή­θη­καν. Ο σκοπός άλλωστε αγιάζει τα μέσα.

Το πρώτο πράγμα που έκαναν λοιπόν είναι να απευ­θύ­νουν κάλεσμα στα ίδια τα γερα­σμένα και απο­τυ­χη­μένα είναι αλήθεια στελέχη τους και το δεύτερο να προ­σπα­θή­σουν να μας πείσουν ότι δεν ευθύ­νο­νται για τα προ­βλή­ματα και την κατά­ντια αυτού του τόπου. Μαζί τους βέβαια πήραν και όλους εκεί­νους που είναι διψα­σμέ­νοι για εξουσία και αυτο­προ­βολή καθώς και όλους τους στρα­τιώ­τες που ετοί­μα­ζαν στα σύγ­χρονα εργα­στή­ρια πολι­τι­κής τους. Υπήρξαν μόνο ελά­χι­στες εξαι­ρέ­σεις.

Όλοι μαζί τώρα, χωρίς κοινές ιδέες, χωρίς κοινά οράματα, χωρίς πραγ­μα­τική αγάπη για την νέα γενιά προ­σπα­θούν να μας πείσουν ότι τα προ­βλή­ματα αυτού του τόπου δεν έχουν πατέρα ούτε μητέρα. Είναι ορφανά. Με αυτό τον τρόπο δίνουν συγ­χω­ρο­χάρτι στον εαυτό τους και απο­ποιού­νται οποια­δή­ποτε ευθύνη. Πολι­τι­κοί παλαιάς κοπής.

Κυκλο­φο­ρούν στους δρόμους και κοκο­ρεύ­ο­νται σαν μεγα­λο­πα­ρά­γο­ντες που είναι και θέλουν να ξεχά­σουμε πως το μεγα­λύ­τερο μέρος αυτών είναι οι κύριοι συντε­λε­στές της πιο απο­τυ­χη­μέ­νης δημο­τι­κής παρά­τα­ξης που έχει υπάρξει ποτέ στην ιστορία αυτού του τόπου. Μια παρά­ταξη που δεν είχε ούτε αρχή ούτε τέλος.

Αυτή είναι η αλήθεια όσο και αν δεν τους αρέσει. Εμείς για κανένα λόγο δεν θα πρέπει να ξεχά­σουμε ποτέ αυτούς τους αστέρες της εξου­σίας και να τους τιμή­σουμε.

Γιώργος Μαρής

Διδά­κτωρ Πολι­τι­κής Επι­στή­μης και Διεθνών Σχέσεων

Υπ. Δημο­τι­κός Σύμ­βου­λος με τον Χατζή Χατζηευ­θυ­μίου