Μητσοτάκης για Γενοκτονία Αρμενίων: «Η ανθρωπότητα δεν ξεχνά το ξεκλήρισμα ενός λαού»

Ο πρω­θυ­πουρ­γός έστειλε επι­στολή στην Αρμέ­νικη Εθνική Επι­τροπή Ελλάδος – «Εκατόν έξι χρόνια μετά, λοιπόν, θυμό­μα­στε, αφυ­πνι­ζό­μα­στε και συνερ­γα­ζό­μα­στε!»

«Η ανθρω­πό­τητα δεν ξεχνά το ξεκλή­ρι­σμα ενός λαού», τονίζει μεταξύ άλλων, σε ανάρ­τησή του ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης, για τα 106 χρόνια από τη Γενο­κτο­νία των Αρμε­νίων.

«Ημέρα Μνήμης της Γενο­κτο­νίας των Αρμε­νίων: 106 χρόνια από το έγκλημα του 1915, η ανθρω­πό­τητα δεν ξεχνά το ξεκλή­ρι­σμα ενός λαού. Ένα έγκλημα μαζικό και συστη­μα­τικό, που, μάλιστα, οργα­νώ­θηκε όταν τα βλέμ­ματα του πλανήτη ήταν στραμ­μένα στα λασπω­μένα χαρα­κώ­ματα του Α΄ Παγκο­σμίου Πολέμου», σημειώ­νει ο πρω­θυ­πουρ­γός.

Επι­στολή Μητσο­τάκη προς την Αρμέ­νικη Εθνική Επι­τροπή Ελλάδος 

Ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης υπο­γραμ­μί­ζει, σε επι­στολή του προς την Αρμε­νικη Εθνική Επι­τροπή Ελλάδος, ότι η χώρα μας «δεν λησμο­νεί, επίσης, ότι στις αρχές του 20ού αιώνα Έλληνες και Αρμέ­νιοι έζησαν κοινές μαρ­τυ­ρι­κές στιγμές, μέσα από το δράμα των Ποντίων και των Μικρα­σια­τών» χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας την Γενο­κτο­νία των Αρμε­νίων «ένα έγκλημα μαζικό και συστη­μα­τικό, που, μάλιστα, οργα­νώ­θηκε όταν τα βλέμ­ματα του πλανήτη ήταν στραμ­μένα στα λασπω­μένα χαρα­κώ­ματα του Α ́ Παγκο­σμίου Πολέμου», με αφορμή τη σημε­ρινή Ημέρα Μνήμης της Γενο­κτο­νίας των Αρμε­νίων. Στην ίδια επι­στολή ο πρω­θυ­πουρ­γός επι­ση­μαί­νει «τη σημασία της δια­τή­ρη­σης της ιστο­ρι­κής μνήμης», καθώς όπως σημεί­ωσε «η λήθη ανοίγει «Κερ­κό­πορ­τες» για να ξανα­συμ­βούν γεγο­νότα τα οποία κηλί­δω­σαν την ανθρώ­πινη ιστορία. Η εγρή­γορσή μας, συνεπώς, πρέπει να είναι μόνιμη».

Ακο­λου­θεί ανα­λυ­τικά η επι­στολή του πρω­θυ­πουρ­γού, Κυρια­κου Μητσο­τακη:

«Κυρίες και κύριοι, αγα­πη­τοί φίλοι,

Η «Ημέρα Μνήμης της Γενο­κτο­νίας των Αρμε­νίων» απο­τε­λεί μια επέτειο ανέ­κα­θεν ξεχω­ρι­στή για τους λαούς της Ελλάδας και της Αρμε­νίας, που συν­δέ­ο­νται με δεσμούς αιώνων. Αλλά και με φιλία που έχει σφυ­ρη­λα­τη­θεί σε συν­θή­κες δύσκο­λες.

Εκατόν έξι χρόνια από το έγκλημα του 1915, η ανθρω­πό­τητα δεν ξεχνά το ξεκλή­ρι­σμα ενός λαού. Ένα έγκλημα μαζικό και συστη­μα­τικό, που, μάλιστα, οργα­νώ­θηκε όταν τα βλέμ­ματα του πλανήτη ήταν στραμ­μένα στα λασπω­μένα χαρα­κώ­ματα του Α ́ Παγκο­σμίου Πολέμου.

Σήμερα, λοιπόν, όπως και κάθε 24η Απρι­λίου, τιμούμε τη μνήμη των αθώων θυμάτων, δηλώ­νο­ντας την πίστη μας στο σεβασμό της ανθρώ­πι­νης ζωής και αξιο­πρέ­πειας. Γιατί μόνο η ειρη­νική συνύ­παρξη οδηγεί μπροστά τους λαούς, μετα­τρέ­πο­ντας τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητά τους σε αμοι­βαίο πλούτο.

Στο πέρασμα του χρόνου, Ελλάδα και Καύ­κα­σος βάδισαν μαζί στη μυθο­λο­γία και την Ιστορία, στον πολι­τι­σμό και τις παρα­δό­σεις. Γι’ αυτό κι η χώρα μας δεν θα μπο­ρούσε παρά να σταθεί στο πλευρό των πλη­γέ­ντων της Αρμε­νίας στην τελευ­ταία δοκι­μα­σία της. Αντα­πο­κρί­θηκε αμέσως στο αίτημα για παροχή ανθρω­πι­στι­κής βοή­θειας. Και σήμερα, στη­ρί­ζει την εμπέ­δωση της ασφά­λειας στην περιοχή, με βάση το Διεθνές Δίκαιο. Για μια λύση, που θα σέβεται τα δικαιώ­ματα του τοπικού πλη­θυ­σμού, μακριά από μια νέα, άδικη αιμα­το­χυ­σία.

Η Ελλάδα δεν λησμο­νεί, επίσης, ότι στις αρχές του 20ού αιώνα Έλληνες και Αρμέ­νιοι έζησαν κοινές μαρ­τυ­ρι­κές στιγμές, μέσα από το δράμα των Ποντίων και των Μικρα­σια­τών. Γι’ αυτό και, ακόμη και σε δύσκο­λες συν­θή­κες για την ίδια, η πατρίδα μας ήταν από τις πρώτες που περιέ­θαλ­ψαν διω­κό­με­νους Αρμε­νί­ους και ανα­γνώ­ρι­σαν την Γενο­κτο­νία του λαού τους.

Αυτή την ιστο­ρική συμπό­ρευση στη διάρ­κεια των αιώνων συνε­χί­ζουν, σήμερα, οι δύο κοι­νό­τη­τες στις δύο χώρες. Δύο στα­θε­ρές γέφυρες ανάμεσά τους, που μετέ­χουν γόνιμα στην οικο­νο­μική και την κοι­νω­νική ζωή των δύο κρατών, ανα­νε­ώ­νο­ντας την μακραί­ωνη φιλία τους.

Κλείνω, επα­να­λαμ­βά­νο­ντας τη σημασία της δια­τή­ρη­σης της ιστο­ρι­κής μνήμης, καθώς η λήθη ανοίγει «Κερ­κό­πορ­τες» για να ξανα­συμ­βούν γεγο­νότα τα οποία κηλί­δω­σαν την ανθρώ­πινη ιστορία. Η εγρή­γορσή μας, συνεπώς, πρέπει να είναι μόνιμη. Και τα λόγια μας να συνο­δεύ­ουν πράξεις που απο­τρέ­πουν τις δια­κρί­σεις, το μίσος και τη βία. Εκατόν έξι χρόνια μετά, λοιπόν, θυμό­μα­στε, αφυ­πνι­ζό­μα­στε και συνερ­γα­ζό­μα­στε!».