“Το πλαστικό ποτηράκι ως μέσο διαμαρτυρίας και η οικολογική επιβάρυνση που προκαλείται”

Της Ελένης Ν. Καρα­γιάννη

Ασχο­λού­μα­στε με αυτά που θεω­ρούμε σημα­ντικά αλλά πολλές φορές και τα ασή­μα­ντα είναι σημα­ντικά. Γιατί η συχνό­τητα των φαι­νο­μέ­νων που επα­να­λαμ­βά­νο­νται είναι τόσο μεγάλη που όχι μόνο μας στε­να­χω­ρεί αλλά δημιουρ­γεί εκτός από ένα πρό­βλημα αισθη­τι­κής ένα μεγάλο περι­βαλ­λο­ντικό πρό­βλημα στις ήδη βεβα­ρη­μέ­νες περι­βαλ­λο­ντικά παρα­λίες του νησιού.

Ο λόγος για τα πλα­στικά ποτη­ρά­κια του καφέ ή άλλων ροφη­μά­των που από τότε που ξεκί­νησε η Καρα­ντίνα έχουν γίνει κι αυτά σημείο ανα­φο­ράς είτε στις διά­φο­ρες συζη­τή­σεις στο δρόμο είτε στα διάφορα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης. Μάλιστα έχουν ανα­πτυ­χθεί και μικρές εθε­λο­ντι­κές ομάδες για τον καθα­ρι­σμό τους, παρόλο που το προ­σω­πικό καθα­ριό­τη­τας καθα­ρί­ζει με τα μέσα που δια­θέ­τει τα συγκε­κρι­μένα απορ­ρίμ­ματα.

Πέρσι είχαμε τις μάσκες και τα γάντια να ασχο­λού­μα­στε που τα πετού­σαμε εδώ κι εκεί και γέμιζαν οι δρόμοι και τα πεζο­δρό­μια πλα­στικά. Φέτος ασχο­λού­μα­στε με τα πλα­στικά ποτη­ρά­κια. Δεν μας ενοχλεί φυσικά το ποτη­ράκι η ότι ο καθένας από μας θα πάρει το ρόφημά του για το δρόμο. Ούτε φυσικά ενο­χλού­μα­στε από τις προ­τι­μή­σεις των κατα­να­λω­τών και από ποιο μαγαζί θα προ­μη­θευ­τεί ο καθένας τον καφέ ή το ρόφημά του. Αυτό που μας ενοχλεί είναι ότι ενώ όλοι οι μεγάλοι κάδοι στο κέντρο της πόλης και ειδικά στις παρα­λια­κές οδούς είναι άδειοι, συμπε­ρι­φε­ρό­μα­στε σαν πολίτες που δεν κατα­λα­βαί­νουν ότι τα μικρά καλα­θά­κια του δρόμου αν γεμί­σουν δεν χωράνε άλλο.

Η ειρω­νεία είναι ότι είμαστε ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι πολίτες και μας ενοχλεί όταν δεν βλέ­πουμε καθα­ρούς κάδους στη γει­το­νιά του σπιτιού μας. Στην περί­πτωση των παρα­λια­κών οδών συνα­ντάμε καλα­θά­κια στα οποία έχουν σχη­μα­τι­στεί μικροί πύργοι από πλα­στικά ποτήρια και πολλές φορές έχουν πέσει κάτω ενώ οι κάδοι στον απέ­να­ντι δρόμο άδειοι και καθαροί.

Μας ενοχλεί επίσης αν δεν καθα­ρί­σει κάποιος τις παρα­λίες ή τους δρόμους αλλά μπο­ρούμε ανε­νό­χλη­τοι να ρυπαί­νουμε με κάθε τρόπο. Γιατί φυσικά αυτά τα «αθώα» πλα­στικά ποτη­ρά­κια ευθύ­νο­νται για τη ρύπανση όχι μόνο στους δρόμους αλλά και στις παρα­λίες. Τα ποτη­ρά­κια που πετάμε και σχη­μα­τί­ζουμε πύργους πάνω στα καλα­θά­κια, το βράδυ θα τα παρα­σύ­ρει ο αέρας στην παραλία. Εκεί αργό­τερα θα πρέπει να βγά­λουμε τις ωραίες φωτο­γρα­φίες μας και θα ενο­χλη­θούμε δήθεν για την καθα­ριό­τητα. Θα μας ενο­χλή­σει αν κολυ­μπή­σουμε και βρούμε μέσα στο νερό πλα­στικά ποτη­ρά­κια, ή αν δούμε κανένα γλάρο με σφη­νω­μένο ράμφος μέσα στο πλα­στικό. Μήπως τελικά βρήκαμε τρόπο δια­μαρ­τυ­ρίας για όσα μας βασα­νί­ζουν αφή­νο­ντας τα πλα­στικά ποτη­ρά­κια επι­δει­κτικά με τέτοιο τρόπο στα μικρά καλα­θά­κια;

Η φύση εκδι­κεί­ται και η θάλασσα επι­στρέ­φει τη ρύπανση σε αυτόν που την έκανε. Γι’ αυτό όταν φυσάει ξεβρά­ζο­νται μεταξύ άλλων σκου­πι­διών και χιλιά­δες πλα­στικά ποτήρια με το κύμα.

Ας είμαστε λίγο νοι­κο­κύ­ρη­δες με τον τόπο μας γιατί η Ρόδος είμαστε όλοι εμείς. Ο καθένας με τη συμπε­ρι­φορά του εκπρο­σω­πεί το κοι­νω­νικό σύνολο είτε λιγό­τερο είτε περισ­σό­τερο.

Οι δε πράξεις μας έχουν αντί­κτυπο στο περι­βάλ­λον και ειδικά όταν πρό­κει­ται για τη μόλυνση που προ­κα­λούν τα πλα­στικά οι μελέτες έχουν δείξει ότι επι­στρέ­φουν στον άνθρωπο μέσα από την τροφική αλυσίδα. Τέλος ας κατα­νο­ή­σουμε όλοι μας μικροί μεγάλοι ότι είμαστε περα­στι­κοί και ο τόπος αυτός δεν μας ανήκει. Το να πετάμε τα πλα­στικά μας ποτήρια στα γεμάτα καλα­θά­κια ενώ απέ­να­ντι οι κάδοι είναι καθαροί, ούτε εξυ­πνό­τε­ρους μας κάνει ούτε φυσικά είναι ένας νέος τρόπος δια­μαρ­τυ­ρίας απέ­να­ντι στο κατε­στη­μένο. Οι συμπε­ρι­φο­ρές μας αφήνουν το απο­τύ­πωμά μας στην ιστορία κυρίως όμως μια παρα­κα­τα­θήκη για τις επό­με­νες γενιές.

Ελένη Ν. Καρα­γιάννη

Από­φοιτη Τμ. Μεσο­γεια­κών Σπουδων Από­φοιτη ΕΠΠΑΙΚ & ΠΕΣΥΠ ΑΣΠΑΙΤΕ Ρόδου Αθλή­τρια Τριάθλο