Tι έλειπε;

Από την μεγα­λειώδη, εντυ­πω­σιακή και ομο­λο­γου­μέ­νως συγκι­νη­τική παρέ­λαση κάτι έλειπε. Το λαϊκό στοι­χείο. Οι Ελλη­νί­δες και οι Ελληνες. Ναι, δυστυ­χώς η παν­δη­μία δεν επέ­τρεψε αυτή συμ­με­τοχή. Αλλά θα μπο­ρούσε να γίνει συμ­βο­λικά. Δεν ήταν δύσκολη μια προ­έ­κταση της εξέδρας των επι­σή­μων ή μια άλλη δίπλα σ’ αυτήν και στην οποία θα βρί­σκο­νταν πολίτες από όλες τις γωνιές της χώρας. Μια μικρή αντι­προ­σω­πεία , τιμώ­μενη, για λογα­ρια­σμό όλων των Ελλήνων. Ας ήταν μόνο 13 πολίτες από τις 13 Περι­φέ­ρειες της χώρας. Απλοί καθη­με­ρι­νοί άνθρω­ποι, αλλά και εκπρό­σω­ποι των σύγ­χρο­νων “ηρώων” της υγειο­νο­μι­κής κρίσης, αυτοί που προ­σπα­θούν αυτή την ώρα να κρα­τή­σουν τους πολίτες ζωντα­νούς στα νοσο­κο­μεία. Εστω κάποιοι πολίτες από πόλεις εμβλη­μα­τι­κές της Επα­νά­στα­σης. Με δεδο­μένη την χρονική στιγμή, με την Ελλάδα και όλο τον κόσμο να περνά τη χει­ρό­τερη κρίση των τελευ­ταίων εκα­το­ντα­ε­τιών, άλλοι θα έπρεπε να είναι οι συμ­βο­λι­σμοί. Κάτι που θα μείωνε το χάσμα ανάμεσα στην εξέδρα των επι­σή­μων και των πολιτών απλών τηλε­θε­α­τών της μεγάλης γιορτής.