Οι Τούρκοι βλέπουν “κατοχή” της Αλιμιάς από τους… Ελληνες

«Στο νησί Limoniye (Αλιμιά) της Ελλάδας, το οποίο άνοιξε για διαμονή και του­ρι­σμό χτί­στη­καν δύο εκκλη­σίες. Στο νησί κυμα­τί­ζουν ελλη­νι­κές και βυζα­ντι­νές σημαίες».

«Παρα­βλέ­πο­ντας το διεθνές δίκαιο (;;;) στο Αιγαίο και τη Μεσό­γειο, η Ελλάδα ξεκί­νησε άλλη μία κατοχή ενός νησιού», γράφει η εφη­με­ρίδα «Sözcü» με αφορμή τις εκκλη­σίες στο ελλη­νικό νησί Αλιμιά που βρί­σκε­ται δίπλα στη Ρόδο, μεταξύ Ρόδου και Χάλκης, που οι Τούρκοι σε αυτό καθώς και σε πολλά άλλα νησιά και βρα­χο­νη­σί­δες αμφι­σβη­τούν την ελλη­νική κυριαρ­χία.

Μάλιστα, το δημο­σί­ευμα, που επι­κα­λεί­ται τον από­στρατο συνταγ­μα­τάρχη Ουμίτ Γιαλίμ, που είχε δια­τε­λέ­σει ως γενικός γραμ­μα­τέας στο τουρ­κικό υπουρ­γείο Άμυνας και είναι ο «πατέρας» της εξω­φρε­νι­κής θεωρίας περί «κατοχής τουρ­κι­κών νησιών» από τη χώρα μας, σημειώ­νει:

«Τόσο η ελλη­νική όσο και η βυζα­ντινή σημαία έχει τοπο­θε­τη­θεί σε διάφορα μέρη του νησιού «Λιμό­νιγε», που η Ελλάδα το απο­κα­λεί Αλιμιά.

»Η Ελλάδα μετα­φέ­ρει του­ρί­στες εκεί οργα­νώ­νο­ντας ημε­ρή­σιες εκδρο­μές με πλοίο από το νησί της Ρόδου.

»Ενώ η Τουρκία κατέ­βασε την ελλη­νική σημαία από τα Ίμια σε τρεις ημέρες, εδώ και πέντε μήνες οι ελλη­νι­κές και οι βυζα­ντι­νές σημαίες κυμα­τί­ζουν στο νησί Αλιμιά», ανα­φέ­ρει προ­κλη­τικά.

Για μια ακόμη φορά ο Ουμίτ Γιαλίμ λέει πομπώ­δεις ανοη­σίες.

Η Αλιμιά

Η Αλιμιά ή Αλιμνιά είναι ελλη­νικό νησί του Αιγαίου, το οποίο βρί­σκε­ται στον θαλάσ­σιο χώρο μεταξύ Ρόδου και Χάλκης, στο σύμπλεγμα των Δωδε­κα­νή­σων.

Η επι­φά­νεια του νησιού είναι 7,4 τετρα­γω­νικά χιλιό­με­τρα και έχει μήκος ακτών 21 χιλιό­με­τρα.

Το νησί δια­τη­ρούσε έναν μικρό πλη­θυ­σμό μέχρι την περίοδο του 2ου Παγκο­σμίου Πολέμου, ενώ τις τελευ­ταίες δεκα­ε­τίες παρα­μέ­νει ακα­τοί­κητο.

Το νησί ανα­φέ­ρε­ται από τον Πλίνιο με το όνομα Ευλί­μνια, όνομα που σχε­τί­ζε­ται με τους δύο μεγά­λους όρμους του νησιού, το Εμπο­ρειό και τον Άγιο Γεώργιο, στην ανα­το­λική και δυτική πλευρά του νησιού που απο­τε­λούν ασφαλή φυσικά λιμάνια.

Η χρήση τους στην αρχαιό­τητα επι­βε­βαιώ­νε­ται από τα εντυ­πω­σιακά, λαξευ­μένα στο βράχο, νεώρια, που χρο­νο­λο­γού­νται στην ελλη­νι­στική περίοδο όταν ανήκε στο Ροδιακό κράτος.

Την ελλη­νι­στική περίοδο, οπότε και άκμασε το Ροδιακό κράτος, το νησί οχυ­ρώ­θηκε με την κατα­σκευή φρου­ρίου και χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε ως αγκυ­ρο­βό­λιο και παρα­τη­ρη­τή­ριο του Ροδια­κού στόλου.

Το ελλη­νι­στικό κάστρο δια­σώ­ζε­ται μέχρι σήμερα στα ανα­το­λικά της υψη­λό­τε­ρης κορυφής του νησιού.

Τμήμα του ελλη­νι­στι­κού κάστρου χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για την κατα­σκευή του μεσαιω­νι­κού, κάστρου που χτί­στηκε το 1475, όταν την Ρόδο και τα γύρω νησιά κατεί­χαν οι Ιωαν­νί­τες Ιππότες.

Στην ακτή του Εμπο­ρειού έχουν βρεθεί τάφοι ρωμαϊ­κών χρόνων και είναι ορατοί αρχαίοι τοίχοι και η θεμε­λί­ωση παλαιο­χρι­στια­νι­κής βασι­λι­κής.

Ο οικι­σμός της Αλιμιάς είναι χτι­σμέ­νος στο βάθος του μεγα­λύ­τε­ρου όρμου του νησιού.

Περι­λαμ­βά­νει αρκετά κτί­σματα, τα περισ­σό­τερα από τα οποία είναι ερει­πω­μένα λόγω της εγκα­τά­λει­ψης του οικι­σμού από την δεκα­ε­τία του 1940.

Αν και εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νος, ο οικι­σμός έχει κηρυ­χθεί παρα­δο­σια­κός, από το 1978.

Βορειο­δυ­τικά του οικι­σμού, σε μικρή από­σταση από την ακτή υπάρχει μικρή λίμνη με αλμυρό νερό, που απο­τε­λεί έναν από τους 37 φυσι­κούς υγρο­τό­πους των Δωδε­κα­νή­σων.

Η Αλιμιά ήταν ενταγ­μένη στο ευρω­παϊκό δίκτυο προ­στα­τευό­με­νων περιο­χών «Natura 2000» ως Ζώνη Ειδικής Προ­στα­σίας (ΖΕΠ).

Πηγή: tribune.gr