Γ. Γεραπετρίτης: Διολίσθηση πρωτόγνωρη στη Μεταπολίτευση-Δεν υπάρχει πολιτική ευθύνη, δεν υπάρχει συγκάλυψη

Δεν υπάρχει πολι­τική ευθύνη, δεν υπάρχει συγκά­λυψη, ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν γνώριζε τον κ. Λιγνάδη: με τα τρία αυτά «δεν» απά­ντησε ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας Γιώργος Γερα­πε­τρί­της στην κριτική που δέχεται η κυβέρ­νηση. Ενώ, κάνο­ντας επι­πλέον λόγο για «διο­λί­σθηση πρω­τό­γνωρη στη Μετα­πο­λί­τευση», κατη­γό­ρησε την αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση ότι δεν απο­κή­ρυξε φημο­λο­γίες, αναρ­τή­σεις, δηλώ­σεις κ.ο.κ. μολο­νότι προ­κλή­θηκε, αντι­θέ­τως «αγκά­λιασε τα δημο­σιεύ­ματα αυτά».

Στη συνέ­ντευξή του στο «Θέμα FM», ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας απά­ντησε, ανα­λυ­τικά, σε σειρά ζητη­μά­των, και πρώτα εάν υπάρχει πολι­τική ευθύνη. Όπως τόνισε, «πολι­τική ευθύνη για την επιλογή προ­σώ­πων συνί­στα­ται στο να γνω­ρί­ζεις ότι κάποιος δεν είναι κατάλ­λη­λος και παρά ταύτα να τον διο­ρί­ζεις, ή να αμε­λή­σεις ενόσω, προ­ϊ­ό­ντος του χρόνου, προ­κύ­ψει ζήτημα κωλύ­μα­τος και παρά ταύτα να τον δια­τη­ρή­σεις στη θέση του. Καμία από τις δύο περι­πτώ­σεις δεν ισχύει, δεν νομίζω ότι υπάρχει έστω και ένας άνθρω­πος που να θεωρεί ότι όλα αυτά που προ­σά­πτο­νται στον κ. Λιγνάδη, ήταν γνωστά στην κυρία Μενδώνη ή σε οποιο­δή­ποτε άλλο μέλος της κυβέρ­νη­σης».

Χαρα­κτη­ρί­ζο­ντας εξάλλου «εντελώς αστεία» τα περί συγκά­λυ­ψης, παρέ­θεσε τη σειρά των γεγο­νό­των: επα­νέ­λαβε, έτσι, ότι την ίδια μέρα που δίδεται μια συνέ­ντευξη -στην οποία δεν ανα­φέ­ρε­ται το όνομα του θύματος ή του θύτη, προ­κύ­πτει όμως από την περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα ότι ανα­φέ­ρε­ται στον κ. Λιγνάδη, όπως διευ­κρί­νισε ο Γ. Γεραπετρίτης- «η κυρία Μενδώνη επι­κοι­νω­νεί μαζί του και του ζητεί να ανα­λά­βει την ευθύνη της παραί­τη­σης, ο ίδιος παραι­τεί­ται και λίγες ώρες μετά τη συνέ­ντευξη ο κ. Λιγνά­δης απο­χω­ρεί από το Εθνικό Θέατρο. Αυθη­με­ρόν που προ­έ­κυψε το ζήτημα, υπήρξε και η παραί­τηση, δεν μπορώ να κατα­λάβω πώς εννο­εί­ται η συγκά­λυψη», σημεί­ωσε ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας. Απα­ντώ­ντας συγ­χρό­νως στη φημο­λο­γία περί γνω­ρι­μίας του κ. Μητσο­τάκη με τον ηθοποιό, ξεκα­θά­ρισε: «Ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν γνώριζε τον κ. Λιγνάδη».

Στο ερώτημα δε, τίνος επιλογή ήταν η τοπο­θέ­τηση του Δ. Λιγνάδη στο «τιμόνι» του Εθνικού Θεάτρου, είπε: «Ήταν επιλογή της κυρίας Μενδώνη, όμως ήταν μια επιλογή που φαι­νό­ταν ως αυτο­νό­ητη κατά τον χρόνο που έγινε, γιατί επρό­κειτο για έναν άνθρωπο που είχε υπη­ρε­τή­σει επί μακρόν το Εθνικό Θέατρο. Όταν έγινε η επιλογή, όχι μόνο κανείς δεν αντέ­λεξε, αλλά όλοι υπερ­θε­μά­τι­σαν στην επιλογή αυτή, ορι­σμέ­νοι εκ των οποίων στη συνέ­χεια εξα­πο­λύ­ουν μύδρους για το ότι η κ. Μενδώνη θα έπρεπε να γνω­ρί­ζει και σήμερα να ανα­λά­βει την πολι­τική ευθύνη».

Αν ήταν γνωστά», συνέ­χισε, «οι ίδιοι που σήμερα το απο­κα­λύ­πτουν, να αισθά­νο­νται τερά­στιες ενοχές. Δεν πρό­κει­ται για ένα φαι­νό­μενο μικρής παρα­βα­τι­κό­τη­τας, του­λά­χι­στον όπως φέρεται να έχει γίνει».

Και προ­χω­ρώ­ντας ένα βήμα πιο πέρα, «ακόμη και σήμερα συνε­χί­ζο­νται οι δηλώ­σεις και οι αναρ­τή­σεις, οι οποίες, αμέσως ή εμμέσως, ταυ­τί­ζουν τον πρω­θυ­πουργό της χώρας με ζητή­ματα που έχουν να κάνουν με παι­δε­ρα­στία, με εκμε­τάλ­λευση ανη­λί­κων. Πρό­κει­ται για μια διο­λί­σθηση πρω­τό­γνωρη στη Μετα­πο­λί­τευση, δεν αναφέρω μόνο πρόσωπα αλλά και επι­κοι­νω­νια­κούς βρα­χί­ο­νες, όλοι γνω­ρί­ζουμε πώς αντι­με­τώ­πισε ο κ. Βαξε­βά­νης τα ζητή­ματα αυτά, δεν άκουσα καμία απο­κή­ρυξη μολο­νότι προ­κλή­θηκε η αντι­πο­λί­τευση να λάβει θέση. Αντι­θέ­τως αγκά­λιασε τα δημο­σιεύ­ματα αυτά», έριξε το «γάντι» στην αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση για να προ­σθέ­σει: «Αν δεν έρχεσαι αμέσως και απε­ρί­φρα­στα να κατα­δι­κά­σεις, τότε συντη­ρείς μια κατά­σταση βαθύ­τα­της εχθρο­πά­θειας».

Με αφορμή τη μήνυση του υφυ­πουρ­γού παρά τω πρω­θυ­πουρ­γού, Άκη Σκέρ­τσου, ο υπουρ­γός παρα­τή­ρησε: «όλοι μας γενικά είμαστε αρνη­τι­κοί να παρεμ­βαί­νουμε σε ζητή­ματα που έχουν να κάνουν με την ελευ­θε­ρία της έκφρα­σης και ιδίως την ελευ­θε­ρία του Τύπου. Υπάρχει όμως μια βασική δια­φο­ρο­ποί­ηση: άλλο το να κάνεις μια αξιο­λο­γική κρίση, όσο αρνη­τική και αν είναι, αλλά όταν ερχό­μα­στε στα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά, δεν μπορεί ο καθένας να εξα­πο­λύει λάσπη με αυτόν τον τρόπο. Όταν έρχεται ο οποιοσ­δή­ποτε και ανα­φέ­ρε­ται σε πραγ­μα­τικά απί­στευτα και ντρο­πια­στικά γεγο­νότα, όπως ότι υπάρ­χουν μέσα στην κυβέρ­νηση δια­κι­νη­τές ανη­λί­κων κ.λ.π., θα πρέπει προ­στα­τευ­θεί η αξιο­πρέ­πεια του καθενός. Οπο­τε­δή­ποτε υπάρχει ζήτημα προ­σβο­λής αξιο­πρέ­πειας, θα ενερ­γο­ποιού­νται τα μέλη της κυβέρ­νη­σης τα οποία θίγο­νται».

Ο κ.Γερα­πε­τρί­της έκλεισε τη συνέ­ντευξη με το πολι­τικό, όπως είπε, ζήτημα: «έχουμε μια σοβα­ρό­τατη διο­λί­σθηση του επι­πέ­δου του δημό­σιου δια­λό­γου, το οποίο αντα­να­κλα­στικά δημιουρ­γεί ένα ζήτημα δημο­κρα­τίας. Αν αυτή τη στιγμή γίνεται (σ.σ. ο διά­λο­γος) στο επίπεδο, εάν μια ολό­κληρη παρά­ταξη είναι παι­δε­ρα­στές ή όχι, εάν ο πρω­θυ­πουρ­γός γνώριζε και στην πραγ­μα­τι­κό­τητα ευνο­ούσε την εξώθηση ανη­λί­κων ή τη δημιουρ­γία προ­ϋ­πο­θέ­σεων να βρί­σκο­νται ανή­λι­κοι σε κατα­στά­σεις βαρύ­τατα ποι­νι­κές, τότε κάτι δεν πάει καλά».