«Τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει το σχολείο, το θρανίο, την αυλή και το κουδούνι»

«Η θεα­τρική τέχνη και γενι­κό­τερα ο πολι­τι­σμός επη­ρε­ά­στηκε άρδην από την παν­δη­μία». Αυτό δηλώνει μεταξύ άλλων σε συνέ­ντευξή της στην «δημο­κρα­τική» η θεα­τρο­λό­γος – εκπαι­δευ­τι­κός κα Βίκυ Θεολόγη.

Επίσης, μιλάει για την διορ­γά­νωση του Διε­θνούς Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου το οποίο, έστω και εν μέσω παν­δη­μίας, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε το 2020, ενώ «Φέτος, διορ­γα­νώ­νουμε την δεύτερη έκδοση του Φεστι­βάλ με την ίδια ανα­σφά­λεια αν οι συν­θή­κες θα είναι κατάλ­λη­λες και κατά πόσο θα ανα­δια­μορ­φω­θεί το πρό­γραμμα εν όψει μίας επι­κεί­με­νης καρα­ντί­νας και με τα ισχύ­ο­ντα μέτρα το φθι­νό­πωρο του 2021» όπως τονίζει και η ίδια.

Η κα Θεολόγη μιλάει για τις επό­με­νες παρα­στά­σεις και τα σχέδια στο θέατρο ενώ ειδικά για την τηλεκ­παί­δευση, ως εκπαι­δευ­τι­κός, ξεκα­θα­ρί­ζει πως «Τίποτα δεν μπορεί να αντι­κα­τα­στή­σει το σχολείο, το θρανίο, την αυλή και το κου­δούνι»!

• Κυρία Θεολόγη, είναι γεγονός πως ένας από τους κυριό­τε­ρους κλάδους που χτυ­πή­θηκε από την κρίση που δημιούρ­γησε η παν­δη­μία του κορω­νοϊού, είναι οι Τέχνες. Εσείς, κατα­φέ­ρατε πέρσι έστω και πολλούς περιο­ρι­σμούς να διορ­γα­νώ­σετε το Φεστι­βάλ Θεάτρου που έλαβε τις καλύ­τε­ρες συστά­σεις. Φέτος τι προ­γραμ­μα­τί­ζετε;

Πράγ­ματι η θεα­τρική τέχνη και γενι­κό­τερα ο πολι­τι­σμός επη­ρε­ά­στηκε άρδην από την παν­δη­μία. Αυτό που είναι ανη­συ­χη­τικό και πρέπει όλοι οι καλ­λι­τέ­χνες να παρα­μεί­νουμε σε επα­γρύ­πνηση είναι για την μακρο­χρό­νια επί­δραση της παν­δη­μίας στις τέχνες. Προ­σω­πικά νιώθω μεγάλη καχυ­πο­ψία για τις δια­δι­κτυα­κές παρου­σιά­σεις ψυχα­γω­γι­κών προ­γραμ­μά­των καθώς η παρούσα λύση ενέχει κιν­δύ­νους για το μέλλον των πολι­τι­στι­κών εκδη­λώ­σεων. Το 1ο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε με όλα τα μέτρα ασφα­λείας που υπήρχαν τον Οκτώ­βριο του 2020 και γι αυτό κατέστη δυνατή η πραγ­μα­το­ποί­ησή του. Φέτος, διορ­γα­νώ­νουμε την δεύτερη έκδοση του Φεστι­βάλ με την ίδια ανα­σφά­λεια αν οι συν­θή­κες θα είναι κατάλ­λη­λες και κατά πόσο θα ανα­δια­μορ­φω­θεί το πρό­γραμμα ενόψει μίας επι­κεί­με­νης καρα­ντί­νας και με τα ισχύ­ο­ντα μέτρα το φθι­νό­πωρο του 2021.

Ο Θεα­τρι­κός Σύλ­λο­γος Δωδε­κα­νή­σου μέσα στην καρα­ντίνα παρέ­μεινε ενεργός στο δημιουρ­γικό κομμάτι με πρα­κτι­κές δυσκο­λίες στην εφαρ­μογή των δράσεων. Δηλαδή, υπήρξε χρόνος για τον καλ­λι­τε­χνικό προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό του ΘΕ.ΣΥ.ΔΩ., για την συγ­γραφή θεα­τρι­κών κει­μέ­νων την προ­σαρ­μογή και οργά­νωση αλλά υπήρχε το πρό­βλημα των συνα­ντή­σεων της ομάδας για τις ανάγκες των προβών. Το θέμα λύθηκε με πρόβες σε ανοι­χτούς χώρους με λίγα μέλη ανά πρόβα και με μέτρα που μας έκαναν να νιώ­σουμε ασφά­λεια. Φέτος λοιπόν, πέρα από το 2ο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου Ρόδου, προ­γραμ­μα­τί­ζουμε την συμ­με­τοχή μας στο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου της Ρωσίας, την παρα­γωγή και παρου­σί­αση της επε­τεια­κής θεα­τρι­κής παρά­στα­σης ΑΘΑΝΑΤΕΣ, την παρα­γωγή και παρου­σί­αση του ΔΥΣΚΟΛΟΥ του Μενάν­δρου και σε συν­διορ­γά­νωση με τον ΔΟΠΑΡ την παρα­γωγή και παρου­σί­αση της παι­δι­κής θεα­τρι­κής παρά­στα­σης «Ο ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ ΛΕΜΟΝΗΣ» του Γιώργου Σακελ­λα­ρίδη.

• Μιλήστε μας για τις «ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΘΑΝΑΤΕΣ» ή αλλιώς η άγνωστη πλευρά της Επα­νά­στα­σης και τον «Δύσκολο του Μενάν­δρου». Δώστε μας περισ­σό­τε­ρες λεπτο­μέ­ρειες.

Οι ΑΘΑΝΑΤΕΣ είναι μία παρά­σταση που ανα­δει­κνύει τον ρόλο της γυναί­κας στον Αγώνα. Μία πλευρά που δεν είναι γνωστή έως σήμερα και βασί­ζε­ται σε έρευνα και πραγ­μα­τικά γεγο­νότα. Με την επε­τεια­κού περιε­χο­μέ­νου παρα­γωγή τιμάμε τις γυναί­κες που με αυτο­θυ­σία προ­σέ­φε­ραν την περιου­σία τους, την οικο­γέ­νειά τους και την ζωή τους για την απε­λευ­θέ­ρωση της Ελλάδας. Οι ΑΘΑΝΑΤΕΣ πρό­κει­ται να περιο­δεύ­σουν πανελ­λα­δικά το ερχό­μενο καλο­καίρι αν οι συν­θή­κες το επι­τρέ­ψουν. Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ του Μενάν­δρου είναι μία παρα­γωγή η οποία ανα­βλή­θηκε πέρσι λόγω της παν­δη­μίας. Πρό­κει­ται για θεα­τρική δια­σκευή της πασί­γνω­στης αρχαίας κωμω­δίας η οποία πρό­κει­ται να απο­τε­λέ­σει την συμ­με­τοχή μας στο Διεθνές Φεστι­βάλ Θεάτρου της Ρωσίας . Θα παρου­σια­στεί επίσης στη Ρόδο αλλά και στην Αθήνα. Το συγκε­κρι­μένο κείμενο απο­τε­λεί πρό­κληση στην θεα­τρο­λο­γική του προ­σέγ­γιση και προ­σαρ­μογή του στην σύγ­χρονη πραγ­μα­τι­κό­τητα αλλά θεωρώ χρέος μας να συστή­νουμε τόσο σημα­ντικά έργα της αρχαίας δρα­μα­τουρ­γίας στο θεα­τρό­φιλο κοινό.

• Τα μέτρα στή­ρι­ξης που ανα­κοι­νώ­νει η κυβέρ­νηση για τους καλ­λι­τέ­χνες, είναι αρκετά; Γιατί συνε­χί­ζουν να αντι­με­τω­πί­ζουν τους καλ­λι­τέ­χνες ως ‘χομπίστες’ και όχι ως επαγ­γελ­μα­τίες;

Ένα μεγάλο πρό­βλημα ήρθε στην επι­φά­νεια με την παν­δη­μία και είναι αυτό του επαγ­γελ­μα­τι­σμού των καλ­λι­τε­χνών. Και δεν αφορά κατά πόσο οι καλ­λι­τέ­χνες είναι επαγ­γελ­μα­τίες αλλά κατά πόσο λαμ­βά­νε­ται σοβαρά ότι η ψυχα­γω­γία για κάποιους είναι όχι μόνο τρόπος έκφρα­σης αλλά και τρόπος επι­βί­ω­σης. Η κυβέρ­νηση δεν παρέχει ουσια­στικά μέτρα στή­ρι­ξης στους καλ­λι­τέ­χνες. Πολύ φοβάμαι δε, ότι ο τρόπος παρου­σί­α­σης των ψυχα­γω­γι­κών προ­γραμ­μά­των μέσω δια­δι­κτύου δυνη­τικά μπορεί να γίνει η εύκολη λύση στο μέλλον και εκτός παν­δη­μίας. Σέβομαι ότι ακόμα και αυτός ο τρόπος είναι ένας τρόπος που κάποιοι βγάζουν το ψωμί τους στη δεδο­μένη χρονική κατά­σταση, απλά εκδη­λώνω την ανη­συ­χία μου για τον πολι­τι­σμό στο προ­σε­χές μέλλον. Η Τέχνη είναι ζωντανή. Χρειά­ζε­ται όμως τις ανθρώ­πι­νες ανάσες για να την κρα­τή­σουν στη ζωή, και μόνο οι διά ζώσης ανάσες μπορούν να γίνουν φιλί της ζωής στη σκηνή κάθε είδους ψυχα­γω­γίας και πολι­τι­σμού.

• Επειδή είστε εκπαι­δευ­τι­κός, πώς ήταν η εμπει­ρία σας με την εκπαί­δευση που τα μαθή­ματα έπρεπε να γίνο­νται με τηλε­δια­σκέ­ψεις;

Όπως το θέατρο, έτσι και το σχολείο δεν μπορεί να υπάρξει εκτός του φυσικού του χώρου. Έγιναν φιλό­τι­μες προ­σπά­θειες από εκπαι­δευ­τι­κούς, γονείς και παιδιά για να συντη­ρη­θεί η εκπαι­δευ­τική δια­δι­κα­σία και αξίζουν σε όλους συγ­χα­ρη­τή­ρια. Τα παιδιά είναι από τη φύση τους δεκτικά και αν εξαι­ρέ­σεις την πρώτη αμη­χα­νία της τηλε – σχέσης δασκά­λου – μαθητή, ήταν όλα τους άριστα! Προ­σπά­θη­σαν, επι­μορ­φώ­θη­καν, εξοι­κειώ­θη­καν. Τα πήγαμε καλά. Αλλά τίποτα δεν μπορεί να αντι­κα­τα­στή­σει το σχολείο, το θρανίο, την αυλή και το κου­δούνι. Τίποτα δεν μπορεί να αντι­κα­τα­στή­σει ένα χαμο­γε­λα­στό βλέμμα έστω και κάτω από τη μάσκα.