Αντιτίθεται η Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου σε κάθε προσπάθεια αναστολής των κατεδαφίσεων που ζητά η EΞP

Την αντί­θεσή της στην επι­διω­κό­μενη ανα­στολή εκτέ­λε­σης τελε­σί­δι­κων πρω­το­κόλ­λων κατε­δά­φι­σης αλλά και σε νομο­θε­τική ρύθμιση τρο­πο­ποί­η­σης των όσων ισχύουν σχετικά με τα όρια του αιγια­λού και της παρα­λίας στα Δωδε­κά­νησα εκφρά­ζει η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Δημο­σίου.

Οπως έγραψε χθες η «δημο­κρα­τική», την ανα­στολή εκτέ­λε­σης των 421 πρω­το­κόλ­λων κατε­δά­φι­σης αυθαι­ρέ­των, σε παρα­λίες, αιγια­λούς, δάση και ρέματα στα Δωδε­κά­νησα αιτή­θηκε με επι­στολή της προς τους υπουρ­γούς Οικο­νο­μι­κών κ. Χρήστο Σταϊ­κούρα, Περι­βάλ­λο­ντος κ. Κώστα Σκρέκα, Του­ρι­σμού κ. Χάρη Θεοχάρη και στον ανα­πλη­ρωτή υπουργό Οικο­νο­μι­κών κ. Από­στολο Βεσυ­ρό­πουλο, η Ενωση Ξενο­δό­χων Ρόδου.

Στην επι­στολή, ενη­με­ρώ­νουν μεταξύ άλλων για το ειδικό καθε­στώς, που για ιστο­ρι­κούς λόγους διέπει την σχετική νομο­θε­σία της Ρόδου «περί αιγια­λού και παρα­λίας» και η οποία την δια­φο­ρο­ποιεί από την νομο­θε­σία που ισχύει στην υπό­λοιπη Ελλάδα σε τρόπο που κρί­νο­νται αυθαί­ρε­τες κατα­σκευές που απέχουν ακόμα και άνω των 100 μέτρων από την ακτο­γραμμή!

Η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία του Δημο­σίου επι­ση­μαί­νει σε επι­στολή της προς το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών ότι το ιδιο­κτη­σιακό καθε­στώς των ακι­νή­των (ιδιω­τικά και δημόσια ακίνητα) στα Δωδε­κά­νησα διέ­πε­ται από τις δια­τά­ξεις του Κυβερ­νη­τι­κού Δια­τάγ­μα­τος 132/1929 “περί Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου” που δια­τη­ρή­θηκε σε ισχύ με το άρθρο 8 Ν.510/1947 και το άρθρο 26 του Ν.2971/01.

Ο κανο­νι­σμός αυτός, όπως επι­ση­μαί­νει, βασικά δεν κατάρ­γησε, αλλά δια­τή­ρησε και κωδι­κο­ποί­ησε τις κατά τον χρόνο της ιτα­λι­κής κατά­λη­ψης, επι­κρα­τού­σες στα Δωδε­κά­νησα δια­τά­ξεις του Οθω­μα­νι­κού δικαίου, περί ακι­νή­του ιδιο­κτη­σίας.

Επι­ση­μαί­νε­ται ακόμη ότι η ελλη­νική πολι­τεία ως διά­δο­χος της ιτα­λι­κής πολι­τείας, σεβά­σθηκε τις έννομες κατα­στά­σεις που ορι­στικά δια­μορ­φώ­θη­καν κατά το δίκαιο της προ­κα­τό­χου (ιτα­λι­κής) πολι­τείας, καθώς επίσης και το προ της κατά­λη­ψης νόμιμο καθε­στώς.

Προ­σθέ­τει η ΚΥΔ ότι «εμμεσα αλλά με σαφή και αδιαμ­φι­σβή­τητο τρόπο, καθο­ρί­ζο­νται τα όρια της παρα­λίας και του αιγια­λού που είναι από την μία πλευρά η θάλασσα και από την άλλη η οριο­γραμμή των κατα­χω­ρη­μέ­νων στα κτη­μα­τικά βιβλία ακι­νή­των, που έχουν όριο στα στοι­χεία της εξα­κρί­βω­σής τους την παραλία ή τον αιγιαλό», ενώ τονί­ζε­ται παρα­κάτω ότι: «Λόγω του ορισμού της παρα­λίας παρα­τη­ρεί­ται το γεγονός ύπαρξης κοι­νό­χρη­στων χώρων παρα­λίας σε βάθος 100 μέτρων περίπου σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις, κυρίως σε περιο­χές όπου δεν υπήρχε κατά την κτη­μα­το­γρά­φηση ανθρώ­πινη δρα­στη­ριό­τητα. Πρό­κει­ται για εκτά­σεις άγονες και ακαλ­λιέρ­γη­τες οι οποίες δεν προ­σφέ­ρο­νται για πιθανές απο­βά­σεις και οχυ­ρω­μα­τικά έργα, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η Ένωση Ξενο­δό­χων Ρόδου, καθώς το βάθος της θαλάσ­σης εκεί είναι μικρό. Το δε επι­χεί­ρημα ότι ουδέ­ποτε παρα­τη­ρή­θηκε απλή χρήση του κοι­νό­χρη­στου χώρου σε απο­στά­σεις 50 – 100 μέτρων από την ακτο­γραμμή, ακόμα κι αν ίσχυε, δε νομι­μο­ποιεί σε καμία περί­πτωση την ανέ­γερση αυθαί­ρε­των κατα­σκευών και λοιπές αυθαί­ρε­τες παρεμ­βά­σεις ξενο­δο­χεια­κών επι­χει­ρή­σεων στα εν λόγω τμήματα εκ του κοι­νό­χρη­στου χώρου ιδιο­κτη­σίας Ελλη­νι­κού Δημο­σίου».

Ανα­φέ­ρει η ΚΥΔ επίσης ότι «τα φερό­μενα περί δήθεν υπο­χρέ­ω­σης των όμορων επι­χει­ρή­σεων να καλ­λω­πί­ζουν τον κοι­νό­χρη­στο χώρο Αιγιαλού-Παραλίας δεν ευστα­θούν, αντι­θέ­τως ο Νομο­θέ­της έδινε το δικαί­ωμα εκτέ­λε­σης έργων και καθό­ριζε τους όρους και την δια­δι­κα­σία εκτέ­λε­σης αυτών, σύμφωνα με την ανωτέρω νομο­θε­σία. Με άλλα λόγια ο εκά­στοτε ξενο­δό­χος δύναται να δια­μορ­φώ­σει τον υπό κρίση χώρο μέσω σχε­τι­κής δανειο­δό­τη­σης και σε καμία περί­πτωση δεν υπο­χρε­ού­ται να πράξει κάτι ανάλογο σύμφωνα με την κείμενη νομο­θε­σία όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η Ένωση Ξενο­δό­χων Ρόδου.

Στη Ρόδο αλλά και στα υπό­λοιπα Δωδε­κά­νησα, παρα­τη­ρεί­ται το γεγονός ότι ξενο­δο­χεια­κές και του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις προ­έ­βαι­ναν και προ­βαί­νουν στην κατα­σκευή έργων εντός κοι­νο­χρή­στου χώρου και έμπρο­σθεν των εγκα­τα­στά­σεών του, αυθαί­ρετα και άνευ αδείας (όπως προ­βλέ­πε­ται στο άρθρο 14 του Ν.2971). Πιο συγκε­κρι­μένα, παρα­τη­ρεί­ται η κατα­σκευή εστια­το­ρίων, περ­γκό­λων, μπαρ, πισινών, μπαν­γκα­λό­ους, γηπέδων τένις και πολλών άλλων συναφών κατα­σκευών καθώς και η τσι­με­ντό­στρωση και δεντρο­φύ­τευση. Για τους λόγους αυτούς η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία προ­βαί­νει στη λήψη μέτρων προ­στα­σίας του κοι­νο­χρή­στου χώρου δια της εκδό­σεως πρω­το­κόλ­λων κατε­δά­φι­σης, απο­ζη­μί­ω­σης κ.τ.λ., όπως αυτά προ­βλέ­πο­νται στο άρθρο 27 του Ν.2971/2001.

Σε κάθε περί­πτωση, τα πρω­τό­κολλα κατε­δά­φι­σης αφορούν κατα­σκευές εκτός ιδιω­τι­κών ιδιο­κτη­σιών. Σημειώ­νε­ται εδώ ότι αρμόδια υπη­ρε­σία για την εκτέ­λεση των πρω­το­κόλ­λων κατε­δά­φι­σης που εκδίδει η Κτη­μα­τική Υπη­ρε­σία είναι η Οικεία Απο­κε­ντρω­μένη Διοί­κηση.

Ωστόσο, σε ό,τι αφορά στα τμήματα του σημε­ρι­νού κοι­νό­χρη­στου χώρου παρα­λίας στη Δωδε­κά­νησο, στις εκτός σχεδίου περιο­χές και πιο συγκε­κρι­μένα τη ζώνη μεταξύ της μέγι­στης από­στα­σης χει­με­ρίου κύματος + 12 μέτρα και των ορίων των ιδιο­κτη­σιών, άποψη της υπη­ρε­σίας είναι ότι αυτές θα μπο­ρού­σαν να περιέλ­θουν στην ιδιω­τική περιου­σία του Δημο­σίου ως άγονες και ακαλ­λιέρ­γη­τες εκτά­σεις, προ­κει­μέ­νου να υπάρχει η δυνα­τό­τητα μίσθω­σης τους από τους εκά­στοτε ενδια­φε­ρό­με­νους».

Κατα­λή­γει η ΚΥΔ πως μία τέτοιου είδους τρο­πο­ποί­ηση της νομο­θε­σίας θα μπο­ρούσε να έχει σαφές ανα­πτυ­ξιακό πρόσημο στον Νομό Δωδε­κα­νή­σου, ενώ η οποια­δή­ποτε τρο­πο­ποί­ηση αυτής προς την κατεύ­θυνση της κατάρ­γη­σης του κατι­σχύ­ο­ντος Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού θα δημιουρ­γούσε μεγάλες ανι­σό­τη­τες και προ­βλή­ματα στην περιοχή αρμο­διό­τη­τάς της».