Ο Γιώργος Σταυριανός, 20 μέρες διασωληνωμένος, μοιράζεται την περιπέτεια της υγείας του

γράφει ο Μανώλης Δημελ­λάς

«Οι πιθα­νό­τη­τες να ζήσω έφταναν το 20%. Έμεινα 20 μέρες δια­σω­λη­νο­μέ­νος και μια βδομάδα πάλευαν να με επα­να­φέ­ρουν. Σύνολο έναν μήνα στη ΜΕΘ. Δεν καπνίζω και οι εξε­τά­σεις μου δεν έδει­χναν πρό­βλημα. Πέρασα κορο­νοϊο και σήμερα θα ήθελα να πω μόνο μια κου­βέ­ντα. Το νου σας, δεν είναι αστείο. Κολλάει με το παρα­μι­κρό, προ­σέξτε τον εαυτό σας, προ­σέξτε τους ανθρώ­πους σας». Γιώργος Σταυ­ρια­νός

Καθώς κλεί­ναμε το τηλέ­φωνο είχα μια ανε­ξή­γητα πικρή γεύση στη γλώσσα. Συνη­θί­ζουμε σκέ­φτο­μαι, όμως ο κορο­νο­ϊός είναι εδώ, μεταλ­λά­σε­ται και ψάχνει την ευκαι­ρία να τρυ­πώ­σει μέσα μας. Θέλει κι αυτός να ζήσει.

Ωστόσο εμείς, είτε γιατί δε θέλουμε να πιστέ­ψουμε ότι θα γίνουμε θύματα του, είτε γιατί κου­ρα­στή­καμε πρώτα και κύρια από τους φόβους μας, ίσως και να θέλουμε λιγάκι να τον αγνο­ή­σουμε. Όμως ο Γιώργος Σταυ­ρια­νός με μια αφο­πλι­στική ειλι­κρί­νεια δε μας αφήνει περι­θώ­ρια.

«Έχω μια επι­χεί­ρηση πλη­ρο­φο­ρι­κής, πρόσεχα ή καλύ­τερα νόμιζα ότι πρόσεχα! Αλλά οι κοι­νω­νι­κές σχέσεις είναι στο DNA και μας αρέσουν. Είχε λοιπόν κατέβει ο λογι­στής μου από τη Θεσ­σα­λο­νίκη. Είμαστε πολλά χρόνια συνερ­γά­τες και τώρα πια καλοί οικο­γε­νεια­κοί φίλοι. Συνα­ντη­θή­καμε και οι δυο είμα­σταν με τις γυναί­κες μας. Αγκα­λια­στή­καμε, δώσαμε τα χέρια και πήγαμε για φαγητό. Τότε τα μαγαζιά ήταν ακόμη ανοιχτά.

Την άλλη μέρα μας πήρε πανι­κο­βλη­μέ­νος τηλέ­φωνο και μας το είπε. Ο ίδιος, όπως και  η σύζυγός του, ήταν θετικοί. Τα χασα, τρέξαμε στο Νοσο­κο­μείο, κάναμε τέστ, αλλά μας πήραν τηλέ­φωνο πέντε μέρες αργό­τερα, για να μας πουν ότι και οι δυο είμα­σταν θετικοί. Στο μεταξύ, παρά τα μέτρα και  τις προ­φυ­λά­ξεις, είχαμε κολ­λή­σει και το γιο μου καθώς ακόμη τρεις εργα­ζό­με­νους στο γραφείο μας».

Ήταν αρχές Νοέμβρη 2020 όταν ξεκι­νούσε η περι­πέ­τεια της υγείας του Γιώργου Σταυ­ρια­νού. Ακόμη δε μπο­ρούσε να φαντα­στεί τι θα τρα­βούσε. Περι­γρά­φει τα γεγο­νότα και κοντο­στέ­κε­ται στις λεπτο­μέ­ρειες.

«Η σύζυγος μου ανέβασε πυρετό και είχε συμ­πτώ­ματα, εγώ στην αρχή δεν παρου­σί­ασα κάτι ανη­συ­χη­τικό. Είπα μέσα μου ότι ευτυχώς που αντιδρώ καλά και θα τη βγάλω δίχως προ­βλή­ματα.

Αν κάτι με έσωσε ήταν ο μετρη­τής του Οξυ­γό­νου στο αίμα. Είχαμε παραγ­γεί­λει ένα τέτοιο εργα­λείο κι ήμουν στο σαλόνι όταν ο ταχυ­δρό­μος έφερε το δέμα με το οξύ­με­τρο. Εκείνες τις πρώτες μέρες  η γυναίκα μου έπαιρνε κάποια φάρμακα, που τις είχε γράψει ο γιατρός, εγώ αισθα­νό­μουν καλά κι απέφυγα τη βαριά συντα­γο­γρά­φηση.

Μετρώ­ντας τον κορεσμό του αρτη­ρια­κού μου οξυ­γό­νου το μηχά­νημα έδειξε  λίγο πάνω από 80. Πήραμε τηλέ­φωνο στο γιατρό και μας είπε να τρέ­ξουμε στο νοσο­κο­μείο».

Ο Γιώργος Σταυ­ρια­νός έχει πατέρα Ροδίτη, όμως η μάνα του είναι Καρ­πα­θιά, το γένος Μαρ­γα­ρίτη. Αρκετά καλο­καί­ρια πέρασε με τη γιαγιά του στα Πηγάδια, έχει συγ­γε­νείς, φίλους και το κυριό­τερο αμέ­τρη­τες τρυ­φε­ρές παι­δι­κές εμπει­ρίες από το νησί. Ίσως για αυτό το λόγο, καθώς μιλά για την Κάρπαθο, εκπέ­μπει τη νοσταλ­γία και την αγάπη, που έχει για αυτό. Μετα­νά­στευ­σαν οικο­γε­νεια­κώς στην Γερ­μα­νία κι έτσι τόσο η Ρόδος όσο και η Κάρ­πα­θος έγιναν τα νησιά των ονείρων του. Άλλωστε ο ξάδερ­φος του, ο Γιώργος Χατζη­κου­τσός, ήταν η αιτία όχι μόνο να μάθουμε αυτή την ιστορία αλλά και να την δημο­σιεύ­σουμε.

Βρέθηκε λοιπόν απο­μο­νω­μέ­νος στη ΜΕΘ, το μυαλό του πάλευε με φαντα­στικά γεν­νή­ματα και την ίδια ώρα ο κορο­νοιός έτρωγε το κορμί του.

«Μετά από 1 ½ μέρα με δια­σω­λή­νω­σαν. Κι έμεινα έτσι για 20 μέρες. Δεν θυμάμαι και πολλά πράματα. Ήταν 9 Νοέμβρη, όταν ξεκί­νησα να παλεύω με το θηρίο. Δεν ξέρω αν ήταν τα φάρμακα, η δια­σω­λή­νωση ή τι άλλο με έκανε και έβλεπα εφιάλ­τες. Ζούσα τους εφιάλ­τες μου! Αφού έφτασαν να με δέσουν στο κρεβάτι γιατί ήμουν υπερ­κι­νη­τι­κός. Ζούσα σε έναν φαντα­στικό κόσμο που παντού παρα­μό­νευε ο κίν­δυ­νος. Μια απί­στευτα άγρια κατά­σταση σα να ήμουν πρω­τα­γω­νι­στής στα θρίλερ που έχω δει».  

Τι είναι αυτό που θυμάται; Στην ουσία από το κρεβάτι στην εντα­τική τίποτε δε θυμάται. Πρω­τα­γω­νι­στές είναι οι γιατροί και οι φίλοι, οι άνθρω­ποι που στά­θη­καν στην οικο­γέ­νεια του. Εκείνοι που πήγαι­ναν στη ξωπορ­τιά και άφηναν ότι μπο­ρού­σαν, που βοη­θού­σαν τους δικούς του στη πιο δύσκολη στιγμή της οικο­γέ­νειας. Επαγ­γελ­μα­τι­κοί συνερ­γά­τες που τον έψαχναν και έκαναν ότι περ­νούσε από το χέρι τους για τη φαμίλια του.

Ο Γιώργος Σταυ­ρια­νός πήρε πολλά φάρμακα, ο οργα­νι­σμό του ευτυχώς αντέ­δρασε και μετά από 20ημερη δια­σω­λή­νωση κατά­φερε να βγει ζωντα­νός και τότε έπρεπε  να μάθει από την αρχή κάποια από όλα εκείνα που θωρούμε δεδο­μένα. Η ζωή του δε θα είναι ποτέ πια ίδια, μπορεί το σώμα του κάποια στιγμή να ξεπε­ρά­σει όλα όσα χτύπησε ο κορο­νο­ϊός, όμως το μυαλό του έχει κρα­τή­σει την ευκολία της ανα­τρο­πής των δεδο­μέ­νων της ζωής μας.

«Είναι ανοησία να σκέ­φτε­σαι ότι ο κορο­νο­ϊός είναι ένα ψέμα. Προ­σέξτε, δε λέω ανό­η­τους εκεί­νους που δια­φω­νούν. Πρέπει να έχουμε άποψη, να αντι­δρούμε και κάθετι να το ψάχνουμε. Όμως για αυτή την περί­πτωση προ­τείνω σε όποιον έχει αντιρ­ρή­σεις να κάνει μια βόλτα από τα νοσο­κο­μεία. Να δει τι σημαί­νει ναι είσαι θετικός κι όλο αυτό να το περνάς μόνος, σε ένα κρεβ­βάτι δια­σω­λη­νο­μέ­νος.

Για αυτό το λόγο χρειά­ζε­ται κάτι παρα­πάνω από προσοχή. Μα τα λένε οι ειδικοί. Εγώ δε δίνω συμ­βου­λές. Σας μιλάω για τη ζωή και το θάνατο. Και ενδιά­μεσα, εγώ το έζησα, υπάρχει το μαρ­τύ­ριο της εντα­τι­κής. Ακόμη συνε­χίζω τη θερα­πεία. Παίρνω φάρμακα, κάνω φυσιο­θε­ρα­πείες και τα βράδια κοι­μά­μαι με οξυγόνο».